"Flood the zone with shit." Of: bombardeer mensen met zoveel mogelijk informatie zodat ze de grip verliezen. Zo omschreef de voormalige politieke adviseur van Donald Trump, Steve Bannon, het in de politieke campagne van Trump in 2016. Wat begon als een campagnetactiek, is vandaag een volwaardige politieke strategie voor het digitale tijdperk, met chaos als wapen - groter en agressiever dan ooit.
"Flood the zone with shit": hoe Trump chaos gebruikt als politieke strategie
Eén man. Zeker 6 agenten. Een confrontatie die amper een tiental seconden duurt en één onschuldig leven kost. De beelden blijven nazinderen.
Vlak voor zijn dood probeert Alex Pretti een vrouw te beschermen tegen agenten van de grenspolitie in de Amerikaanse stad Minneapolis. In zijn rechterhand een smartphone, zijn linkerhand gebruikt hij om zijn gezicht te beschermen tegen pepperspray. Plots ligt hij op de grond, dan klinken de schoten. 10 kogels. Pretti blijft liggen. Net voordien wordt zijn wapen, dat hij droeg in een holster, afgenomen en hij was, afgaande op de beelden, niet van plan om het te gebruiken.
De scène is chaotisch. Maar de beelden van minstens 3 smartphones vertellen een verhaal dat moeilijk te ontkennen valt: Pretti vormt geen onmiddellijke bedreiging, ook al is hij gewapend.
Toch volgt het politieke verdict eerder dan de feiten. Amper minuten na zijn dood klinkt het vanuit het Trump-kamp: domestic terrorist. Een binnenlandse terrorist. De framing komt bliksemsnel en zet het narratief meteen vast.
Op dat moment moet ik terugdenken aan Steve Bannon, die de presidentiële campagnestrategie van Donald Trump van 2016 achteraf samenvatte met één zin die sindsdien legendarisch is geworden: "Flood the zone with shit."
De tactiek: overspoel media en publiek met zoveel verhalen, claims en incidenten dat niemand nog weet waar eerst naar te kijken, of wat er echt toe doet. Of zelfs geen moeite meer doet om te weten wat echt is en wat niet.
In De Afspraak kwam dat thema ook aan bod
Wat we vandaag zien, is die tactiek met een update voor het digitale tijdperk. Grootschaliger dan ooit. Sneller. Agressiever. Aangedreven door algoritmes, influencers en een hyperactieve mediamachine. En toegepast door Donald Trump als politieke strategie, met chaos op straat als ultiem visueel propagandamiddel.
Beeld wordt bewijs, propaganda en politiek wapen tegelijk
De chaos is politiek bruikbaar
De Amerikaanse immigratiedienst ICE is opgericht na de aanslagen van 11 september 2001 en verzorgde al zijn public relations. Maar wel vrij bescheiden naar Amerikaanse normen. Arrestaties werden wel eens in beeld gebracht, maar nooit in het volume zoals nu. Sinds Trumps tweede ambtstermijn draait de propagandamachine van ICE op volle toeren.
Een onderzoek van de Amerikaanse krant The Washington Post eind 2025 legt het bloot: een constante stroom van video's van interventies, arrestaties en raids. De boodschap is helder: "Flood the airwaves." In een digitaal tijdperk wordt dat: overspoel de sociale-mediafeeds.
Meer dan ooit worden politieoptredens in beeld gebracht, door ICE zelf, maar ook door tegenstanders. Beeld wordt bewijs, propaganda en politiek wapen tegelijk.
Duizenden agenten op straat. Honderden arrestaties. Protesten. En meerdere schietincidenten, waaronder de dodelijke confrontaties met Renée Good en Alex Pretti. Video's tonen tegenstrijdigheden tussen officiële verklaringen en wat er werkelijk op straat lijkt te gebeuren.
Tegelijkertijd explodeert de informatiestroom: misleidende claims, virale posts, AI-beelden, memes, framing en tegenframing. Er is geen helder debat meer, alleen maar narratieve chaos.
Het Witte Huis deelde op X een digitaal aangepaste foto van een zwarte vrouw die werd gearresteerd tijdens een anti-ICE-protest in Minneapolis: haar huid werd donkerder gemaakt en ze leek te huilen, terwijl originele beelden tonen dat ze kalm bleef.
Op datzelfde platform gingen AI-gegenereerde beelden viraal die het masker van de ICE-agent die Renée Good doodschoot zogenaamd verwijderden, maar telkens een verkeerd gezicht toonden.
Een paar dagen geleden circuleerde een screenshot van een verzonnen Trump-boodschap waarin werd beweerd dat wie gewapend naar betogingen trekt een legitiem doelwit is voor ordediensten., want "alleen criminelen dragen wapens." Die bewuste boodschap is fake, nepnieuws, maar wel veel gedeeld. Maar soortgelijke uitspraken werden wél gedaan door mensen die voor de overheid werken, die insinueerden dat betogers met een wapen vogelvrij zijn. Waarop zowaar de wapenlobby NRA die mensen aanmaande zulke uitspraken niet te doen. Waarop Trump zich nu toch mengt in het debat en suggereert dat Pretti geen wapen had moeten dragen bij het protest en hij dus ingaat tegen machtige groepen als de NRA.
Het zijn maar enkele voorbeelden uit een dagelijkse stroom berichten met als resultaat: geen helder debat meer, maar een permanente informatiestorm waarin feit, fictie en propaganda door elkaar lopen.
En die chaos is geen ongeluk. Hij is bruikbaar.
Murw slaan met ruis
Trump bedrijft politiek zoals hij ooit televisie maakte: conflict, drama, elke dag een nieuwe verhaallijn. Terwijl één crisis nog niet is uitgeklaard of beheerst, lanceert hij al een volgende prikkel. Venezuela. Groenland. Handelstarieven. Migratie. Tussendoor een AI-foto van hem en een pinguïn op Groenland of een bericht om de klimaatverandering in vraag te stellen als een sneeuwstorm de VS teistert: “Hoezo klimaatopwarming?”
Die cocktail van prikkels en afleiding is wat "flood the zone with shit" vandaag nog altijd betekent: mensen blijven murw slaan met ruis, tot helder denken moeilijk wordt en iedereen in een reactieve kramp schiet. Alsof Trump wakker ligt van het feit dat er geen pinguïns op Groenland leven.
Trump bedrijft politiek zoals hij ooit televisie maakte: conflict, drama, elke dag een nieuwe verhaallijn.
Sommigen vrezen dat Trump die chaos verder zal uitbuiten richting de tussentijdse verkiezingen in november. De vraag wordt openlijk gesteld: zal hij, opnieuw, verkiezingsregels en -uitslagen in twijfel trekken, zoals hij dat in 2020 deed? Of zelfs verder gaan?
Of dat realistisch is, zal blijken. Het Amerikaanse kiessysteem hangt niet van één man af. Maar de logica is duidelijk: hoe chaotischer het speelveld, hoe moeilijker regels nog afdwingbaar worden.
Wat zal TikTok betekenen?
Intussen duiken ook vragen op over TikTok. Het Amerikaanse luik van de socialemedia-app is nog maar net in handen gekomen van een consortium van Amerikaanse investeerders, onder wie Larry Ellison, baas van softwarebedrijf Oracle en Trump-bondgenoot. Plots lijken video's over de dood van Alex Pretti minder mensen te bereiken als gebruikers hun emoties delen.
Toeval, zeggen sommigen. Anderen twijfelen daaraan. De Californische gouverneur Newsom heeft het over censuur. TikTok houdt het op 'technische problemen'.
In de huidige context roept dat vragen op over TikTok als mogelijk toekomstig machtsinstrument én surveillance-tool. TikTok zelf zegt dat het bijna 200 miljoen gebruikers heeft in de Verenigde Staten.
De feiten spreken?
Trump lijkt intussen zijn toon over Alex Pretti te milderen, of wordt daarin op z'n minst afgeschermd door zijn entourage. Volgens de Britse krant The Guardian ontweek Witte Huis-woordvoerder Karoline Leavitt een paar dagen geleden vragen over de uitspraken die Pretti afschilderen als terrorist en benadrukte ze dat de regering het resultaat van de lopende onderzoeken wil afwachten.
"De president wil dat de feiten spreken," zei ze. Trump zegt intussen 'triest' te zijn over de dood van Pretti.
Het patroon blijft intussen hetzelfde: een eindeloze stroom van prikkels, framing en afleiding - politiek gestuurd, algoritmisch versterkt, strategisch en bewust ingezet.
Flood the zone with shit is het speelveld.
