Nog geen plannen dit weekend? Dit zijn onze tips

Dit weekend kan je in Oostende weer een kleine bedevaart aanschouwen, van boekenliefhebbers die van de ene naar de andere locatie trekken: het is tijd voor het non-fictieboekenfestival FAAR.

Dat festival wordt ondertussen voor de 5e keer georganiseerd, met 3 interessante ambassadeurs op de affiche. Het gaat om fotograaf Stephan Vanfleteren, illustrator Fatinha Ramos (foto) en auteur Rebekka de Wit. Zij zijn dit jaar de uithangborden van FAAR, de zogenoemde 'Verrekijkers'.

Naast die ambassadeurs zijn er nog heel wat andere gasten. Er staan meer dan 80 uiteenlopende activiteiten op het Oostendse programma. Om het met de woorden van Rudi Vranckx te zeggen: "het is belangrijk dat non-fictie in al zijn vormen een stem krijgt." 

Het draait dan ook niet alleen om boeken. Je kan mee op wandel (al dan niet in de schemering), er loopt een gratis fototentoonstelling , je kan leren liefdesbrieven schrijven of zelf tekenen in de pop-upstudio van illustrator Shamisa Debroey . 

Stephan Vanfleteren tipte ons deze 2 activiteiten: op zaterdagochtend om 10 uur vertelt filosofe Alicja Gescinska over het boek 'Geschrapt, gegomd, uitgewist' van de Franse auteur Titiou Lecocq . Dat maakte een grote indruk op haar. Zelf schreef ze recent 'Vrouwen in duistere tijden: tien denkers van blijvende betekenis'. 

Voor de 2e tip van Stephan Vanfleteren moet je op zondagvoormiddag in De Grote Post in Oostende zijn. Zijn 'collega-Verrekijker' Fatinha Ramos vertelt om 11 uur over de helende kracht van kunst.

Soms heb je zo van die tentoonstellingen die je Belangrijk kan noemen, met hoofdletter B. 'Onvergetelijk' wordt er volgens mij zo eentje. De nieuwe tentoonstelling in MSK Gent opent zaterdag en ik mocht donderdagnamiddag al even binnen voor een reportage in Het Journaal. Wat. Een. Ontdekkingen.

Lang werd verteld dat vrouwen in de 17e eeuw in de Lage Landen amper aan de slag konden of mochten als kunstenares. Dat narratief wil de expo 'Onvergetelijk' doorprikken. Ze spoorden werken op van meer dan 40 vrouwelijke kunstenaars, naast kostbaar kantwerk gemaakt door anonieme vrouwen.

'Onvergetelijk' toont niet alleen geschilderde portretten, stillevens en landschappen, maar ook prenten, beeldhouwwerken, textiel en papierknipkunst. In zowat elke discipline waren vrouwen actief. De expo wil zo een vollediger verhaal vertellen en lang vergeten kunstenaressen hun plek in de cursussen kunstgeschiedenis teruggeven.

Een aantal namen kennen we ondertussen al wat beter, zoals Clara Peeters of Judith Leyster. Maar verder wordt 'Onvergetelijk' ook voor doorgewinterde kunsthistorici een ontdekkingstocht.

Het campagnebeeld hierboven is alleszins een voltreffer. Het is het zelfportret van de adellijke Louise Hollandine van de Palts, ze schilderde het rond 1650. Met dank aan Lodewijk XIV, de Zonnekoning, eindigde Van de Palts als abdis in Frankrijk. Geef toe, daar wil je toch meer over weten?  

Kunstencentrum Bozar in Brussel opende op 20 februari de expo 'Bellezza e bruttezza', met prachtige werken uit de renaissance. Vanaf dit weekend komt daar een 2e expo bij, met hedendaagse werken rond hetzelfde thema: 'Picture perfect '.

Bozar wilde graag een hedendaags luik aan 'Bellezza e bruttezza'. Ik vind het persoonlijk een goed idee om dat niet in 1 expo te proppen, maar daar een aparte tentoonstelling aan te wijden. Zo krijgen die fantastische werken uit de renaissance de aandacht die ze verdienen.

Vanaf zaterdag zie je in de expo 'Picture perfect' hoe die schoonheidsidealen uit de 15e en 16e eeuw nog áltijd blijven doorwerken. Meteen in de eerste zaal hangt een prachtige foto van Rineke Dijkstra: een meisje op het strand dat zo door Sandro Botticelli geschilderd had kunnen worden.

'Picture perfect' wil ons na die overdonderende renaissancepracht anders laten kijken, want wat is schoonheid nu eigenlijk? Bozar toont geen hedendaagse idealen of perfecte plaatjes, maar een kritische reflectie van kunstenaars, zoals Cindy Sherman. Zij bieden weerwerk tegen de grote druk van bijvoorbeeld sociale media vandaag.

Je kan de expo's zeker apart bekijken, maar samen vertellen ze een sterker verhaal. 'Bellezza e bruttezza' en 'Picture perfect' vullen elkaar mooi aan, al zien ze er ook qua vormgeving helemaal anders uit. 

Thomas Verstraeten is een veelzijdig kunstenaar. Als theatermaker maakt hij deel uit van theatercollectief FC Bergman, en op die manier bestuurt hij ook mee Toneelhuis in Antwerpen. Maar wat hij doet is meer dan louter theatervoorstellingen maken. Dat toont zijn eerste volwaardige solotentoonstelling , die vrijdagavond opent in de Warande in Turnhout. 

Vorig jaar nam Thomas Verstraeten me nog mee op sleeptouw door 'zijn' Seefhoek, een uitdagende wijk in Antwerpen. Hij woont er en heeft ook een atelier in het voormalige ziekenhuis Stuivenberg. En waar hij kan, betrekt hij ook echt de buurt in zijn werk. 

Voor 'Seefhoek series' liet hij bijvoorbeeld jonge straatvoetballers tijdens een match in de wijk filmen alsof het de Premier League was. Met commentatoren, een tribune en interviews naast het veld. De jongens spreken er nog van.

Vorig jaar maakte hij dan weer een symfonie met stadsgeluiden, met een echte ambulance op het podium van De Singel. De diversiteit van de stad en haar bewoners fascineren Thomas Verstraeten mateloos.

De Warande in Turnhout organiseert nog tot augustus het bijzondere festival STRAAT , daar past het werk van Thomas Verstraeten erg goed bij.

Naast de gratis expo 'De onzichtbare stad' van Verstraeten loopt nog een 2e expo. De groepstentoonstelling 'Onder de stoep, het strand ' slingert zich door het hele gebouw en gaat over de straat als plek van verbinding en protest. De beide tentoonstellingen zijn gratis.