Vrouw en zoon van vermoorde Jan Lanssens getuigen: "Hij heeft opengedaan en is doodgestoken, dat beeld laat mij niet los"

"Het was een rustige zondagavond, en die is geëindigd in een nachtmerrie voor ons." Emotioneel, maar sereen doen Sabine en Stijn Lanssens hun verhaal. Hun echtgenoot en vader Jan werd zondagavond koudweg doodgestoken aan de voordeur. Hij was al het derde slachtoffer die dag in Roeselare, want eerder vermoordde de verdachte ook zijn eigen vrouw en een kennis. 

"Ik was tv aan het kijken, Jan was bezig met zijn toneelstuk. De bel ging, Jan ging opendoen en ik zeg nog: "Wie is daar nu?". Het lag nog in mijn gedachten om te zeggen dat hij niet meer moest opendoen, maar het was nog maar 20.30 uur. Plots hoor ik geroep en een schermutseling, heel kort. Ik loop naar de hal en hij ligt daar op de grond in een plas bloed. Hij was meteen heel wit. De dader moet serieus gestekt hebben, ik weet niet met wat. Ik zie hem nog over de straat lopen naar zijn auto en weg was hij."

Sabine loopt de straat op. Ze heeft op dat moment haar gsm niet bij en wil iemand doen stoppen. "In paniek ben ik dan toch mijn telefoon gaan pakken. Dat was moeilijk, ik kon niet bellen. Ik heb dan toch 100 geduwd, en iemand aan de lijn zei dat ik op de wonde moest duwen met een propere doek. Ik heb nog geprobeerd om te beademen, maar het had geen zin meer."

Ook de hulpdiensten die toesnellen, proberen Jan nog te reanimeren, maar alle hulp komt te laat. Hij overlijdt daar ter plaatse, aan de voordeur. 

De puzzel van wat er zich daar aan de Hoogleedsesteenweg heeft afgespeeld, kan de familie pas later leggen. Het is zoon Stijn die uiteindelijk de link maakt met de vroegere buurman. "Ik was gepasseerd aan hun nieuwe huis en daar stonden drie combi's. Toen viel mijn frank."

Waarom hun vroegere buurman zo wilde toeslaan, daar heeft de familie eigenlijk het raden naar. "Het enige dat ik kan bedenken, is de tuin en dat we gezegd hebben dat dat opgeruimd moest worden", zegt Sabine. Of dat effectief het motief was, zal het onderzoek nog moeten uitwijzen.

"Vorige zomer, dat was niet te doen", vult Stijn aan. "Het stonk naar vuilnis, naar dode dieren, het was precies een dierenkerkhof. Alleen al in onze tuin zijn er 27 ratten gevangen. Dat was niet vol te houden."

"Wij hebben het wel aangegeven", beaamt Sabine. "Eén keer is Jan aan de deur geweest. Toen heeft hij niet zo vriendelijk gezegd dat alles vanavond opgeruimd moest zijn. Dat is ook de enige keer dat hij hem gesproken heeft."

Er was bitter weinig contact tussen de buren. Over geweld in het gezin wisten ze niets. "We hebben nooit iets gehoord", klinkt het. "We hoorden zo weinig dat we soms dachten dat ze gewoon niet thuis waren."

De buren verhuisden maanden geleden, contact was er verder niet. Tot die fatale zondagavond - amper vier dagen nadat de verdachte veroordeeld was voor familiegeweld. Dat roept veel vragen op. "Waarom hebben ze hem losgelaten? Waarom kreeg hij geen enkelband? Ze zouden hem meteen gehad hebben. Nu heeft hij wel de kans gehad om drie onschuldige mensen te vermoorden, de lafaard."

Justitie kan op weinig begrip rekenen. "Daar zijn we niet over te spreken. Er gebeuren veel fouten, nu weer één. Is er plaatstekort? Dat ze zorgen voor plaats. Voor ons is het te laat, misschien voor anderen niet", zegt Sabine. 

"Het is hele dagen in het nieuws", zegt ook Stijn. "Er gebeurt bijna wekelijks iets, en ze trekken er geen lessen uit. Ze nemen het niet serieus genoeg. Of vinden ze dat normaal?"

Hoe ze hun echtgenoot en vader zullen herinneren? "Als de vriendelijkheid zelve. Hij was een levensgenieter, hield van honden, was bijzonder trots op zijn kinderen en kleinkinderen."

"Mijn vader had geen vijanden, iedereen was zijn maat." Jan was gekend in de culturele wereld in Roeselare. "Hij ging iedere dag zijn toertje doen met zijn hond, om dan tegen heel Roeselare te praten. Als het een wandeling was van een half uur, was hij drie uur weg."

"Nu is het allemaal gedaan", zucht Sabine. "We hadden nog zoveel toekomstplannen. We hadden een appartement gekocht en waren dat helemaal aan het inrichten. Hij zei altijd: "Hier ga ik graag zitten, aan de venster in de stad". We hebben laatst twee zetels gekocht, er zal er maar ééntje bezet zijn. Ik ga het nooit een plaats kunnen geven."