De kracht van Pukkelpop bestaat voor een groot deel uit vrijwilligers die er elk jaar voor zorgen dat de festivalgangers niets tekort komen. Valère Knaepen (71), vrijwilliger bij vzw Kiewit, helpt dit jaar voor de 35e keer mee. Nog nooit sloeg hij een editie in Kiewit over. "Ik voel me nog niet te oud om tussen die jongeren te staan", vertelt hij lachend.
Valère Knaepen (71) helpt al 35 jaar als vrijwilliger op Pukkelpop in Kiewit: "Ik kan niet thuiszitten"
Yente Van der Sande
Gepubliceerd:
Jaarlijks helpen duizenden vrijwilligers mee om de festivalgangers van Pukkelpop een leuke tijd te bezorgen. Sinds de verhuizing van het festival van Leopoldsburg naar Kiewit (Hasselt) staat Valère Knaepen (71) van vzw Kiewit elk jaar paraat.
"Ik kende Pukkelpop enkel van naam, maar ik was er nog nooit geweest. Ik was in die tijd niet zo'n echte festivalganger. Maar toen het festival in 1992 naar Kiewit verhuisde, kwam organisator Chokri via een gemeenschappelijke kennis in contact met vzw Kiewit. Toen kwam de vraag of wij wilden helpen."
Tijdens zijn eerste editie als vrijwilliger op Pukkelpop in 1992 stond Valère op de parking om het verkeer in goede banen te leiden en de festivalgangers de weg te wijzen naar de festivalweide. Dat doet hij vandaag nog altijd.
Wij als Kiewitenaren hebben het festival omhelsd en niet meer losgelaten
vrijwilliger Valère Knaepen (71)
"Ik heb er de eerste keer een heel goed gevoel aan overgehouden en ik ben eraan verknocht geraakt. Wij als Kiewitenaren hebben het festival omhelsd en niet meer losgelaten. Ik heb sindsdien ook geen enkele editie overgeslagen. Mijn vrouw vraagt me om te minderen, maar dat wil ik niet. Ik wil niet in mijn zetel zitten tijdens Pukkelpop. Dat voelt niet goed."
"Nu gaat het allemaal niet meer zo vlot als in het begin, maar dat is de leeftijd. Ik voel me nog niet te oud om tussen de jeugd te staan", lacht Valère.
"Ik vind het echt geweldig om tussen de jongeren te staan. Ze zijn allemaal heel vriendelijk en begripvol. Dat is anders dan vroeger, dan was het publiek wat ruwer en heviger. Ik heb ook op Rimpelrock geholpen, maar ik werk liever met jongeren. Die willen niet allemaal voor de deur parkeren, zoals de ouderen."
Van improvisatie naar professionele veiligheid
Valère zag jaar na jaar hoe de organisatie professioneler werd. "De beginjaren waren heel amateuristisch en vaak puur improvisatie, omdat we geen ervaring hadden. Zo weet ik nog dat de security echt de handen vol had met het publiek in toom te houden. Sommigen werden toen zelfs belaagd.
"Wij kregen als vrijwilligers ook truitjes waar ‘security’ op stond, waardoor ook wij scheef bekeken werden. We hebben toen ons shirtje binnenstebuiten gedraaid en zo op het festival gestaan. Nu kunnen we erom lachen, maar toen was dat wel even schrikken. Dat vergeet ik nooit meer. Maar nu laat de organisatie niets meer aan het toeval over. Alles is piekfijn in orde, ook de veiligheid. Dat is veel aangenamer werken voor ons."
Sterk samenhorigheidsgevoel, ook op moeilijke momenten
Ook bij de zware storm in 2011 was Valère aanwezig op het festivalterrein. Die editie zal hij nooit vergeten. "Ik onthoud van die editie vooral hoe iedereen voor elkaar klaarstond. Ons samenhorigheidsgevoel was heel groot en ik weet nog dat mensen hun huizen ter beschikking stelden om mensen te helpen. Ook ik heb toen mensen opgevangen thuis."
"Dat maakt Pukkelpop ook zo mooi, ons samenhorigheidsgevoel. Elk jaar komen we op het einde allemaal samen om een lekker pintje te drinken en de editie af te sluiten. Dat is altijd gezellig. Ik heb bij Pukkelpop heel wat vrienden voor het leven gemaakt. Daarom blijf ik zo lang mogelijk nog vrijwilliger, tot ik niet meer kan", besluit Valère.
Regionaal nieuws uit Limburg
Gepubliceerd: