De vakbonden ACV en ABVV houden vandaag een algemene staking tegen de hervormingsplannen van de regering-De Wever. Volgens de vakbonden moeten mensen langer werken voor een lager pensioen, worden ze financieel gestraft bij ziekte of werkloosheid, en zien ambtenaren hun statuut uitgehold. Bovendien zal er geen ruimte zijn voor opslag, argumenteren de vakbonden.
1. De vakbonden spreken met de voeten
In VTM Nieuws is Raoul Hedebouw, de voorzitter van de PVDA, duidelijk en ferm. “De woede en kwaadheid zit diep in de samenleving. Deze staking is een moment om respect te vragen voor de werkende mens.” En die werkende mens is volgens Hedebouw het beu om “langer te moeten werken voor minder pensioen”. Ook Ann Vermorgen van de christelijke vakbond ACV noemt in De Zevende Dag de algemene staking een signaal aan de werkgevers en aan de politici dat “werknemers meer respect verdienen.”
Op de vraag of deze algemene staking iets zal uithalen, zijn de meningen verdeeld. Een opiniemaker als Isolde Van den Eynde is ervan overtuigd dat “we voorbij de tijd zijn dat een grote staking een regering breekt”. Dat zegt ze in De Afspraak op Vrijdag.
En ook Foaud Gandoul, zelf werkzaam bij het ACV, maakt in Het Belang Van Limburg de vergelijking met de stakingsgolf tegen de Eenheidswet in 1961, die trouwens ook ingreep in de pensioenen en de werkloosheidsuitkeringen: “Algemene stakingen in België zijn een krachtig symbool van sociaal protest, maar sinds de legendarische staking tegen de Eenheidswet (1960-1961) verloren ze hun vermogen om regeringen te breken.” Maar zelfs in 1961 verhinderde de stakingen niet de invoering van de Eenheidswet, al verzwakte ze wel de regering-Eyskens die kort daarna viel.
Op de vraag welk alternatief de vakbonden voorstelt om het geld te vinden voor de stijgende kosten van de vergrijzing (in de pensioenen én de gezondheidszorg), verwijst Ann Vermorgen naar een grote fiscale hervorming. “Iedereen moet zijn steentje bijdragen, de gewone mensen dragen al 50 procent bij, waarom kijken we niet naar de anderen?”
Volgens de vakbond spreekt deze regering daar niet over, tenzij om de meerwaardebelasting uit te hollen. In De Zondag gaat econoom Geert Noels niet akkoord: “In België wordt omzeggens alles betaald door de sterkste schouders. 30 procent van de mensen betaalt 80 procent van de belastingen.” Noels heeft alvast weinig begrip voor de stakingsactie van de vakbonden. “Wat nu aan hen gevraagd wordt, is om mee na te denken over de volgende generatie. Dat willen zij niet doen.”
In zijn typische jargon zegt Raoul Hedebouw simpelweg dat “veel politici met de peut zitten voor de algemene staking.” Voor Hedebouw is het erg simpel: “Wanneer Jan Jambon, de minister van Financiën en Pensioenen, de asociale maatregelen terugtrekt, zullen de vakbonden beslissen dat er geen stakingen meer zijn. “
Heel concreet vermeldt Hedebouw vooral de pensioenmalus, al geeft de PVDA-voorzitter toe “dat hij niets te zeggen heeft aan de vakbonden”.
En Ann Vermorgen van het ACV ziet alvast één positief effect aan de aangekondigde staking: “De staking heeft er alvast voor gezorgd dat minister van Pensioenen Jambon een filmpje opgenomen heeft om de bevolking toe te spreken.”
2. De regeringsmededeling van Jan Jambon
Jan Jambon heeft dit weekend de bevolking toegesproken via een klassiek communicatiemiddel: de regeringsmededeling. Vroeger werd die op tv uitgezonden, tegenwoordig gebruiken politici daarvoor sociale media.
"Er is veel te doen over pensioenhervorming. Ik begrijp dat u daar vragen over hebt en bezorgd bent. Sta me toe even uit te leggen waarom we die hervormingen moeten doen", zo steekt Jambon van wal in een video op Instagram. Een boodschap kunnen brengen zonder kritische vragen van journalisten, dat is het voordeel van zo’n regeringsmededeling.
De boodschap is erg duidelijk. “De pensioenen worden onbetaalbaar en daarom grijpen we in”, zegt Jambon, al zal dat geleidelijk en met overgangsperiodes gebeuren en “altijd op een sociaal rechtvaardige manier.” "In de jaren 90 hadden we nog 4 werkenden die bijdroegen voor elke gepensioneerde. Vandaag zijn dat er nog maar 3, in 2060 nog maar 2”.
Met de boodschap wil Jambon uitleg geven bij de pensioenhervormingen, maar tegelijk pint de regering zich vast op haar positie. De regering zal daar niet van afstappen.
“Men had vroeger moeten ingrijpen, dat is waar”, geeft Jambon toe, maar “wij gaan onze verantwoordelijkheid nemen, omdat we vinden dat onze kinderen en kleinkinderen ook een pensioen verdienen.”
3. Twee visies over aan politiek doen
Jean-Marie Dedecker dook na een pittige hartoperatie weer op in een politiek programma, gisteren in De Zevende Dag. Dedecker heeft zichzelf voorgenomen om minder vaak naar het parlement te komen, en zichzelf vooral lange en saaie vergaderingen te besparen.
Maar “Brussel” blijft belangrijk, zei de burgemeester van Middelkerke. “Als je aan toppolitiek wil doen, dan heb je een voet in Brussel nodig, je hebt die steun nodig. Toen Bart De Wever me vroeg de Kamerlijst te trekken, heb ik De Wever in ruil steun gevraagd voor wat ik wil realiseren in Middelkerke. Iedereen doet het op die manier, De Wever zelf ook met het Oosterweelproject in Antwerpen, waarom zou ik het niet doen?”
In Gazet van Antwerpen blikt oud-parlementslid Willem-Frederik Schiltz tevreden terug op zijn 17 jaar in de politiek. “Die 17 jaar waren absoluut geen verloren tijd. Tijdens mijn carrière stond ik al vaak voor de spiegel met de vraag of ik goed bezig was. Klopt het? Geloof ik erin? Doe ik het oprecht en om de juiste redenen? Ik sta dus nog altijd achter wat ik gedaan heb.”
Schiltz vindt dat de politiek niet mag gaan over de politicus, maar wel over zijn ideeën. “Het is belangrijk dat mensen die een engagement hebben hun weg naar de politiek blijven vinden. Ik ben ervan overtuigd dat ik aan anderen heb laten zien hoe politiek anders kan. Politiek gaat niet over de politicus zelf, maar over de ideeën die hij verdedigt.”
De ene wil zijn realisaties kunnen tonen; een nieuw casino, een nieuwe zeedijk en een toegangsweg naar Middelkerke, terwijl de andere geroemd wil worden voor zijn ideeën en het engagement om “anders aan politiek te doen.” Twee visies op "aan politiek doen".
