Biologische mama Donna en pleegmama Christy delen al 8 jaar zorg voor hetzelfde meisje: "Voor haar is dit altijd de realiteit geweest"

Vandaag start de Week van de Pleegzorg. Voor Donna was pleegzorg 8 jaar geleden een belangrijk keerpunt in haar leven.

"8 jaar geleden werd ik onverwachts zwanger, maar het ging thuis niet zo goed. Ik besefte al snel dat het thuis te gevaarlijk was om mijn dochtertje op te voeden. Daarom is pleegzorg ertussen gekomen", vertelt Donna, de biologische mama van het kindje, openhartig. 

"Ik heb mijn zwangerschap uitgezeten. Vlak nadat ik bevallen was, werd de rechtbank verwittigd dat mijn baby geboren was. Ik heb mijn dochtertje 1 nacht bij me gehad en mocht de zorg in het ziekenhuis nog voor mijn rekening nemen. Haar eten geven, haar wassen in een badje. Na een week mocht de baby het ziekenhuis verlaten en vertrok ze naar een pleeggezin."

"Mijn eerste gedachten waren: wie zijn die mensen? Ik ken die niet. Gaat mijn kindje wel in de juiste omstandigheden terechtkomen? Ik heb het daarna heel moeilijk gehad. Toen ik thuiskwam in een leeg huis zonder baby, viel me dat heel zwaar", voegt Donna eraan toe. 

Zo kwam de pasgeboren baby terecht in het gezin van Christy en haar echtgenoot. "Ik ben haar als baby in het ziekenhuis gaan ophalen. Ze is nooit bij haar biologische ouders thuis geweest. De eerste weken was er weinig contact, maar zodra onze pleegdochter bij ons gesetteld was, hebben we dat contact stap voor stap opgebouwd."

Christy herinnert zich nog goed hoe de eerste bezoeken plaatsvonden op de dienst Pleegzorg.

"Het ging om begeleide bezoeken, waarbij altijd een pleegzorgbegeleider aanwezig was. Er moesten verschillende banden opgebouwd worden: die tussen de biologische ouders en hun kind, maar ook die tussen hen en ons. Voor mijn man en mij waren dat heel belangrijke momenten."

De pleegzorgbegeleider volgt niet alleen de contactmomenten op, maar evalueert ook regelmatig hoe alles verloopt. "Zeker in het begin is het belangrijk om daar voldoende aandacht aan te besteden. Toch hebben wij eigenlijk nooit moeilijkheden ervaren. Alles is heel organisch gegroeid", vertelt Christy.

"Ik besef dat het heel moeilijk was in het begin voor de biologische ouders. Dat heb ik ook regelmatig uitgesproken. We proberen ons altijd in hen te verplaatsen. Daardoor zijn we volgens mij op het juiste spoor vertrokken."

Ook Donna kijkt met een goed gevoel terug op de begeleiding vanuit Pleegzorg. "Toen ik de pleegouders van mijn baby leerde kennen, was er meteen een klik. Ik voelde direct: mijn kind is hier in goede handen. Ze krijgt alles wat ze nodig heeft. Ook tijdens de bezoekmomenten kreeg ik de ruimte om zelfstandig voor haar te zorgen, bijvoorbeeld door haar een flesje te geven of haar pamper te verversen."

Bovendien haalt Christy aan dat ze enkele vrienden heeft die ook pleegouder zijn. Met hen kan ze ervaringen uitwisselen. "Vanuit de pleegzorgbegeleiding krijgen we heel wat ondersteuning, maar het is ook fijn om verhalen van anderen te horen. Dat gebeurt bijvoorbeeld via Facebookfora. Je hoeft daar zelf niet actief iets te posten, maar het is fijn om te lezen dat anderen gelijkaardige ervaringen delen."

Doorheen de jaren stelde de pleegdochter van Christy zich geregeld vragen over de rol van Donna in haar leven. "Ze heeft het eigenlijk nooit anders gekend. Intussen is ze het gewoon. Een paar jaar geleden hebben we haar uitgelegd dat ik haar buikmama ben en Christy haar pleegmama", vertelt Donna.

Dat beaamt Christy: "Voor veel mensen lijkt onze situatie misschien ingewikkeld, maar voor haar is dit altijd de realiteit geweest. Ze heeft bijvoorbeeld ooit gevraagd: 'Wanneer zat ik in jouw buik?'. Toen heb ik uitgelegd dat ik niet haar buikmama ben. Ik heb zelf nog 3 andere dochters, die wel in mijn buik zijn gegroeid. Zij is in de buik van mama Donna gegroeid, maar kort na haar geboorte is ze bij ons komen wonen. Ze stelt daar nog regelmatig vragen over, maar voor haar is het allemaal heel normaal. Het is nu eenmaal de situatie die ze al haar hele leven kent."

Ook de pleegzorgdienst vangt vragen van pleegkinderen op. "Zodra we merken dat er bij haar nog vragen leven, wordt er een woordbeeldverhaal door Pleegzorg gemaakt. Dat ziet eruit als een soort stripverhaal. Daarin staat dan bijvoorbeeld: 'daar ben je geboren, dat huisje bestaat nog en toen ben je naar een ander gezin gegaan'. Dat wordt heel mooi weergegeven. Zo'n woordbeeldverhaal helpt kinderen echt in zo'n situatie", vertelt Christy.

Tegenwoordig zien Donna en haar dochter elkaar 1 keer per maand. "We hebben bewust voor die frequentie gekozen, zodat ik er telkens zelf bij kan zijn. Op die manier overvragen we het kind ook niet", vertelt Donna.

Intussen vinden de ontmoetingen niet langer plaats bij de pleegzorgdienst, maar gewoon bij Christy thuis: "Dan eten we meestal iets lekkers en maken we er een fijn moment van. Voor onze pleegdochter, maar ook voor mama Donna."

Ook tussendoor is er soms contact, bijvoorbeeld op bijzondere momenten. "Doorheen de week bellen we soms, bijvoorbeeld voor verjaardagen, Kerstmis of Moederdag. Dat gebeurt meestal op vraag van onze dochter. We kijken echt naar wat zij vraagt en wat zij nodig heeft", vertelt Donna.

Christy benadrukt daarbij het belang van een open communicatie tussen beide mama's. "Als er iets is dat we met Donna moeten bespreken of als er iets aan de hand is met onze pleegdochter, dan zeggen we dat gewoon openlijk. Het is fijn dat we daar zo open over kunnen communiceren. Dat maakt alles ook makkelijker. Ik besef heel goed dat we daarin veel geluk hebben, want er zijn ook situaties waarin het minder goed loopt."

Voor Donna is die goede verstandhouding niet altijd vanzelfsprekend geweest. "In mijn omgeving hoor ik vaak heel negatieve verhalen over pleegzorg. Mensen denken dat kinderen bij hun ouders worden weggehaald, en dat je als mama of papa gefaald hebt. In het begin dacht ik ook: doe ik hier wel het juiste? Maar intussen zit ik al 8 jaar in dit verhaal."

"Door er anders naar te kijken, en gesprekken te voeren met de begeleiding en andere pleegouders, ben ik mijn mening gaan bijstellen. Als je ziet dat je kind heel gelukkig is, alles krijgt wat het nodig heeft en zelfs op vakantie kan gaan, dan ben je blij dat er hulp is. Zeker als je weet dat het voor jezelf moeilijker is. Dan geeft het rust om te weten dat je kind ergens zit waar het goed gaat", besluit Donna.