'Coward' was in de running voor de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes, was de openingsfilm van Film Fest Gent en is de Belgische inzending voor de Oscars van 2027. Laat het duidelijk zijn: Lukas Dhonts 3e langspeelfilm is opnieuw een schot in de roos. Vanaf vandaag kunt u hem zelf gaan bekijken in de bioscoop.
Lukas Dhont verlegt zijn grenzen met 'Coward': een oorlogsfilm vol romantiek
Gepubliceerd:
Lieven Van Gils
Lieven is filmjournalist bij VRT NWS.
'Girl' (2018) ging over een transgendermeisje dat ervan droomde ballerina te worden. 'Close' (2022) vertelde het verhaal van een intense vriendschap tussen 2 tienerjongens.
Ook in 'Coward' staat de liefde centraal, maar deze keer tegen een explosieve achtergrond: het front van de Eerste Wereldoorlog. Met kanongebulder en lijken in de modder, maar ook met dans en muziek.
Hij heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt, maar Lukas Dhont zou Lukas Dhont niet zijn als hij zijn grenzen niet zou verleggen. Ambitie is zijn 2e naam. 3 redenen om zijn moed te belonen en deze film te gaan bekijken.
De trailer van 'Coward':
Je duikt in een verborgen geschiedenis
Het begon allemaal met 1 foto. Een zwart-witfoto van een Belgische soldaat achter de frontlijn, verkleed als vrouw. Dhont botste erop en raakte erdoor gefascineerd.
Hij ging op onderzoek uit, onder meer in het Imperial War Museum in Londen, en vond nog meer van zulke foto's: beelden van jonge mannen die tijdens de oorlog revues in elkaar staken om zichzelf en hun strijdmakkers af te leiden en even aan de gruwel van het front te ontsnappen.
En het opmerkelijke is: zulke voorstellingen zijn van alle tijden en duiken op in legers overal ter wereld. Dhont vond zelfs foto's van Duitse soldaten die verkleed als vrouwen optraden voor hun kameraden. Kunst als ontsnappingsroute.
Die geschiedenis inspireerde Dhont en scenarist Angelo Tijssens tot het verhaal van Pierre, een jongeman die naar het front wordt gestuurd. Hij verwondt zichzelf opzettelijk, zodat hij terechtkomt bij de 'Verstotelingen', een groep theatermakers achter de linies.
Daar leert hij Francis kennen, de flamboyante showmaster van het gezelschap. Het is het begin van een onstuimige romance.
Onversneden acteertalent
Lukas Dhont is een castingcrack. Hij heeft een feilloze neus voor talent en lijkt zijn acteurs rechtstreeks van de straat te plukken.
Victor Polster, die Lara speelde in 'Girl', vond hij op een balletschool. Eden Dambrine ('Close') sprak hij aan op de trein. En ook Emmanuel Macchia, die Pierre vertolkt in 'Coward', had voordien geen enkele acteerervaring. Dhont ontdekte hem tijdens een casting op zijn school, waar hij tuin- en landschapsarchitectuur studeerde.
"Nu droom ik er wel van om een professionele acteur te worden", vertelde hij mij op de afterparty na de première in Cannes.
Geloofwaardiger dan Emmanuel Macchia en Valentin Campagne vind je ze nauwelijks
Lieven Van Gils
En ambitie mag hij hebben. Samen met zijn tegenspeler Valentin Campagne won hij in Cannes de prijs van Beste Acteur. 2 snotneuzen lieten daarmee op het grootste filmfestival ter wereld Oscarwinnaars als Javier Bardem en Rami Malek achter zich.
Dhont kiest bewust voor onervaren acteurs, omdat ze het gevoel van 'die eerste keer' belichamen. In dit geval: de eerste keer naar het front, de eerste keer zo ver van huis, de eerste keer verliefd worden op een andere jongen.
En dat werkt. Geloofwaardiger dan Emmanuel Macchia en Valentin Campagne vind je ze nauwelijks.
'Coward' gaat in première op het filmfestival van Cannes:
Zijn zoetste film tot nu toe
"Het is het genre waar ik het minst van hou", zegt Lukas Dhont zelf over oorlogsfilms.
En toch noemt hij 'Coward' zijn zoetste en warmste film tot nu toe. Terecht.
Hoe cynisch het ook klinkt: zonder de oorlog hadden Pierre en Francis elkaar wellicht nooit ontmoet. Of hadden ze misschien nooit de ruimte gekregen om naar elkaar toe te groeien. Het is juist binnen de artificiële, afgeschermde wereld van hun theatergroepje dat hun liefde kan ontluiken. Terwijl in de verte de granaten inslaan.
Tussen de gruwel van de oorlog zijn er momenten van uitzonderlijke tederheid
Lieven Van Gils
Enerzijds is er de gruwel van de oorlog: jonge mannen die de lichamen van hun gesneuvelde kameraden moeten verzamelen en afvoeren. Beelden die soms bijna ondraaglijk zijn.
Anderzijds zijn er momenten van uitzonderlijke tederheid. Wanneer soldaten elkaar verzorgen na een aanval. Wanneer ze elkaar overeind helpen. Of bij Pierre en Francis: wanneer hun aanrakingen langzaam intiemer worden. Het zijn gloeiend warme momenten.
Zoals in het beroemde gedicht van John McCrae: "In Flanders fields the poppies blow". Vanuit de modder bloeit de klaproos.
En de oorlog brengt nóg een opmerkelijke paradox met zich mee. "Hier zijn we vrij", zegt Francis, in het volle besef dat die vrijheid tijdelijk is. Zolang de oorlog duurt, kunnen ze elkaar liefhebben. Maar wat gebeurt er wanneer die eindigt en ze terugkeren naar de bewoonde wereld? De ene naar de boerderij, de andere naar de kledingzaak van zijn ouders.
Durven ze dan nog voor elkaar te kiezen? En wie is uiteindelijk de echte coward?
Het antwoord op die vraag vind je vanaf vandaag in de bioscoop.
