"Europa staat in brand, en toch worden er energieverslindende datacenters gebouwd": deze Vlamingen nemen deel aan de klimaatmars in Brussel

Folker Lamote uit Roeselare loopt voor de eerste keer mee met de klimaatmars. Hij is 54, werkt in de IT-sector en is chemicus van opleiding. Hij mist vooral stemmen in de politiek die pleiten voor het verbinden van klimaat en industrie.

"Vanuit groen-linkse kant hoor ik vaak boodschappen tegen de industrie, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. We moeten niet de ambitie hebben om onze welvaart af te breken. Er zijn wel degelijk bedrijven en technologieën die de juiste kant opgaan. Maar ik mis daarin soms een donkergroene politieke partij, die dat discours mee wil ondersteunen."

Want ook voor bedrijven heeft klimaatverstoring gevolgen, zegt Folker. "We hebben afgelopen zomer gezien wat de impact was van de historisch lage waterstanden op de grote rivieren in Europa, en de toeleveringsketens die daardoor stilvallen."

Het is daarom nodig dat er actie komt, vindt hij. "De afgelopen jaren zijn er al stappen in de goede richting gezet: het wagenpark vergroent, en stilaan volgt ook de transportsector. Maar er is meer nodig. De acties die jij en ik persoonlijk doen, zijn maar een druppel in de oceaan."

"Het is aan onze regering, maar ook op Europees niveau en daarboven, om maatregelen te nemen om de industrie en het vervoer sneller te vergroenen en de afhankelijkheid van olie af te bouwen. We moeten luisteren naar wat de wetenschap zegt."

"De voorbije maanden zijn er dingen gebeurd die mij bezorgd maken", zegt Femke Permentier (40), een moeder van twee kinderen uit Mechelen.

"Eind juni moesten we onze kinderen vroeger ophalen van school omdat het te warm was in de klassen. Later kwamen de berichten van de grote oversterfte bij ouderen. Zo wordt klimaatopwarming plots heel voelbaar."

"Maar ik vind dat onze politici daar veel te tam op reageren. De prioriteiten liggen niet goed. Er gaat enorm veel geld naar defensie en wapens, maar daarmee gaan we ons niet verdedigen tegen klimaatopwarming."

"Ik heb wel de indruk dat Europa een van de betere leerlingen van de klas is, maar ik denk dat we niet voldoende beseffen hoe de klimaatopwarming ons aan het inhalen is. Ik verwacht dan ook dat er een versnelling hoger geschakeld wordt en dat we ons er niet bij neerleggen. Het is nooit te laat om iets te doen."

Iunes Keygnaert (22) komt uit Gentbrugge en is student geschiedenis. Hij was in 2019 een van de duizenden jongeren die spijbelden voor het klimaat bij de allereerste klimaatmars in Brussel. En ook vandaag wil hij zijn stem laten horen.

"We hebben afgelopen zomer allemaal gevoeld hoe dicht klimaatverandering komt. De Donau en de Rijn stonden droog en heel Europa stond in brand, met als hoogtepunt de brand in de Hoge Venen."

Ook Iunes vraagt daarom om een sterk klimaatbeleid dat inzet op leefbaarheid in de steden en een betere regulatie voor vervuilende bedrijven. "Dat er nu bijvoorbeeld overal in Europa gigantische datacenters gebouwd worden die veel water en elektriciteit verslinden, terwijl het continent in brand staat, snap ik niet", zucht hij.

Een lichtpunt is dat hij voelt dat er de afgelopen jaren bij de bevolking en in het publieke debat veel meer bewustzijn is gekomen rond het thema klimaat. "Klimaatverandering is geen taboe meer en ook op lokaal niveau gebeuren er wel dingen op het vlak van vergroening en ontharding."

"Toch verwacht ik meer doortastende maatregelen op Vlaams, federaal en Europees niveau."

Anny Cottry (78) uit Herent loopt mee, omdat ze zich zorgen maakt over de toekomst van haar kleinkinderen. "Vandaag is niets nog natuurlijk", zucht ze.

"Onze groenten worden besproeid met pesticiden, alles wordt in plastic verpakt en we verbranden er op los. Dat je niet meer écht gezond kan leven, irriteert mij enorm."

En dat eist allemaal zijn tol op het klimaat. "Vroeger hadden we mooie, warme zomers en strenge winters. Toen ik een jaar of 15 was, bevroor de Noordzee zelfs. Ik vind het zo jammer dat de seizoenen niet meer zijn wat ze vroeger waren."

Anny probeert om haar eigen ecologische voetafdruk zo klein mogelijk te houden door zuinig om te gaan met energie en zoveel mogelijk de fiets en het openbaar vervoer te nemen. Maar soms vraagt ze zich af of het wel genoeg is.

"We doen hier wel ons best, maar dat maakt de lucht in Afrika er niet beter op (...). Ik vraag mij echt af of de kleinkinderen van mijn kleinkinderen nog wel een wereld zullen hebben om in te leven", besluit ze.