"Dit doet me denken aan nazi-praktijken": Jinnih Beels woedend over politiek akkoord om haar uit provinciebestuur Antwerpen te zetten

Toen begin deze week bekend raakte dat Vooruit vroeg aan Jinnih Beels om haar mandaat als gedeputeerde terug te geven, klonk ze nog zeer strijdvaardig. Ze dacht er niet aan om op te stappen want ze zag niet in wat ze fout zou kunnen gedaan hebben.

Beels en de buitenwereld wisten toen nog niet dat de 3 Vlaamse regeringspartijen Vooruit, CD&V en de N-VA een akkoord beklonken hadden om haar buiten te werken uit het provinciebestuur. Daarvoor wordt een hele constructie opgezet.

Eerst zal het Vlaams Parlement een spoeddecreet goedkeuren over de invoering van een constructieve motie van wantrouwen in provinciebesturen, iets wat op dat niveau op dit moment nog niet kan. Daarna zullen de N-VA, Vooruit en CD&V zo'n motie tegen Beels steunen in de provincieraad en is het over and out voor haar in het provinciebestuur.

Jinnih Beels zegt dat ze heel veel steunbetuigingen heeft gekregen van parlements- en provincieraadsleden en dat over de partijgrenzen heen. Maar ze maakt zich geen illusies: als het erop aankomt, zullen ze allemaal op het groene knopje duwen om haar te liquideren.

Beels is gedegouteerd over wat er gebeurd is. Dat is geen verrassing, maar ze schuwt de zware woorden niet, vooral Vooruit-voorzitter Conner Rousseau is kop van jut: "Dit doet mij denken aan nazipraktijken, er wordt een decreet gestemd met maar 1 bedoeling, iemand de mond snoeren."

Beels vraagt zich ook af hoe er zou gereageerd worden als extremistische partijen zoals Vlaams Belang dit initiatief zouden nemen. Vooruit zou volgens haar als eerste op de barricades staan om te protesteren.

Ze noemt het ook een gevaarlijk precedent wanneer partijvoorzitters met de duim omhoog of omlaag kunnen beslissen over het lot van verkozenen.

Beels wil het debat dan ook open trekken, ze wil niet dat het alleen maar draait rond haar persoon. Daarom hoopt ze dat mandatarissen van de democratische partijen niet blindelings de oekazes van de partijleiding zullen volgen. Maar ze maakt zich weinig illusies.

Als gedeputeerde op de schopstoel is het moeilijk om naar de toekomst te kijken. Toch wil ze graag aan politiek blijven doen, niet voor de macht of het geld, zo zegt ze, maar voor de mensen. En dat zijn nu vooral de boeren met wie ze door haar bevoegdheid landbouw veel contact heeft.

In ieder geval belooft ze dat een eventueel vertrek uit het Antwerpse provinciehuis niet geruisloos zal verlopen: "Ik doe dit voor alle mensen die aan mij hun vertrouwen hebben gegeven en de komende weken zal ik dit blijven verder doen tot ze mij buiten dragen."

Beels zegt dat ze het slachtoffer is geworden van de particratie, een fenomeen dat haar nochtans niet onbekend is. Ze heeft er vorig jaar namelijk een boek over geschreven. In 'Dansen op een Slappe Koord' geeft ze al goed van katoen tegen de heersende politieke zeden en gebruiken.

Toch is het duidelijk dat ze de politieke manoeuvres die nu worden uitgevoerd, niet heeft zien aankomen. De positie van provinciaal gedeputeerde leek een veilige plek om wat te kunnen freewheelen.

Dat valt dus tegen en een plan B lijkt er niet te zijn. Haar politieke toekomst oogt onzeker en zal zich wellicht niet afspelen bij een traditionele partij.