Marine Le Pen, boegbeeld van het uiterst rechtse Rassemblement National, doet dan toch een gooi naar het Elysée, het Franse presidentschap. Ze mag meedoen, besliste het Hof van Beroep, maar met een enkelband. Omdat ze naar cassatie trekt, is dat volgens haar niet nodig. Wie is Le Pen, al vele jaren lang 'incontournable' in de Franse politiek?
De vrouw die van het uiterst rechtse Rassemblement National de populairste partij van Frankrijk maakte: dit is Marine Le Pen
Sara Van Poucke
Gepubliceerd:
"Ik laat me niet zomaar in een hoek drummen". Dat zei een strijdbare Marine Le Pen nadat ze vorig jaar was veroordeeld tot 5 jaar onverkiesbaarheid.
Het Hof van Beroep in Parijs heeft die termijn vandaag teruggedraaid. Ze mag meedoen met de presidentsverkiezingen van 2027, zij het met een enkelband, iets waarvan ze eerder aangaf dat niet te zien zitten.
Vanavond heeft ze op de Franse tv haar beslissing bekendgemaakt: ze is wel degelijk kandidaat-president. Sterker nog: volgens haar zal ze zonder enkelband campagne kunnen voeren. Dit omdat ze tegen haar nieuwe veroordeling naar het Hof van Cassatie trekt. Die procedure schort volgens haar alles op.
2027 leek haar altijd al de beste kans voor de presidentiële race. Haar partij ligt op kop in de peilingen. Het is Marine Le Pen die van het uiterst rechtse Rassemblement National de populairste partij van Frankrijk heeft gemaakt.
Zo maakte Le Pen haar beslissing bekend op de Franse tv
Politiek, een familiezaak
In 2011 nam ze het roer over van haar vader Jean-Marie Le Pen, decennialang het gezicht van uiterst rechts in Frankrijk. Al is politiek ontegensprekelijk een familiezaak bij de Le Pens, toch was het niet zomaar een uitgemaakte zaak dat Marion Anne Perrine Le Pen, zoals Marine voluit heet, in de voetsporen van haar vader zou treden.
Ze heeft op haar 18e dan wel al een partijkaart, eigenlijk ambieert de jongste dochter van Jean-Marie Le Pen een carrière in de juridische wereld. Ze studeert rechten en wordt advocaat aan de balie van Parijs, maar stopt daarmee om juridisch adviseur te worden van het Front National, de uiterst rechtse partij die door haar vader is opgericht.
In 1998 bekleedt ze voor het eerst een politiek mandaat in de regio Nord-Pas-de-Calais (intussen omgedoopt tot Hauts-de-France), de voormalige industrie- en mijnregio die een machtsbasis wordt voor haar partij. De politiek laat haar niet meer los. "Het is als een virus", zegt ze zelf. "Als je het eenmaal oploopt, raak je er niet meer van af."
Vadermoord
In 2011 volgt Marine Le Pen haar vader op als voorzitter van het Front National. Niet lang daarna komt het tot de spreekwoordelijke vadermoord: Marine zet Jean-Marie uit de partij vanwege zijn antisemitische uitspraken. Voor Le Pen senior zijn de gaskamers tijdens de Holocaust een "detail in de geschiedenis".
Dochter Marine doopt het Front National om tot Rassemblement National, vijlt de extreemste kantjes van de partij weg en gaf haar een minder radicaal imago. Ze hamert niet langer zo goed als uitsluitend op migratie (al blijft het thema incontournable voor de partij), maar ook op koopkracht, veiligheid en het beschermen van de nationale Franse belangen - thema's waarmee ze niet alleen staat.
Nadat haar vader in 2002 verrassend de tweede ronde van de presidentsverkiezingen had gehaald, richt ook Marine Le Pen haar pijlen op het Elysée. Ze heeft 3 keer deelgenomen aan de presidentsverkiezingen.
Tweemaal, in 2017 en 2022, bereikt ze de tweede ronde, maar dan smeden tegenstanders gewoontegetrouw strategisch een 'cordon sanitaire' (in Frankrijk 'front républicain' genoemd) om haar uiterst rechtse partij van de macht te houden. Le Pen moet het telkens afleggen tegen Emmanuel Macron.
Mét enkelband naar het Elysée?
Als Le Pen had beslist géén kandidaat-president te zijn, dan stond haar vervanger al klaar in de figuur van Jordan Bardella.
Bardella, in 2022 aangewezen als partijvoorzitter, noemt Marine Le Pen zijn mentor en zelfs een tweede moeder. De twee presenteren zich nadrukkelijk als een geoliede tandem, al komen er ook wel meer ideologische verschillen aan de oppervlakte.
Zo heeft juist Marine, die nota bene opgroeide in een kasteeltje, met haar directe en kordate communicatiestijl altijd goed gescoord bij een eerder volks kiespubliek.
Bardella, die er prat op gaat dat hij opgroeide in de banlieue , lijkt dan weer bedrijfsleiders en zelfstandigen naar het Rassemblement National te lokken.
