Valerie* diende 4 jaar geleden klacht in tegen haar partner, die jarenlang stiekem naaktbeelden van haar maakte en deelde op het internet. Ze wacht na al die jaren nog altijd op een proces. De beelden blijven intussen circuleren op verschillende fora. Politie en parket noemen het 'onbegonnen werk' om de websites aan te pakken. Het maakt de lijdensweg voor slachtoffers alleen maar langer, en dan blijkt het ook nog niet evident om psychologische hulp te verkrijgen.
Valerie diende 4 jaar geleden al klacht in, maar het blijft wachten op een proces: hoe kan dat?
Dorien Vanmeldert
Gepubliceerd:
Disclaimer: Dit artikel gaat over digitaal seksueel misbruik. Ben je slachtoffer en wil je daarover praten, dan kan je terecht bij hulplijn 1712. Volwassenen kunnen ook geholpen worden door het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen via het nummer 0800 12 800 en de website van het instituut. Minderjarigen kunnen terecht bij Child Focus via het gratis nummer 116 000.
Meer dan 4 jaar nadat ze klacht heeft ingediend, wacht Valerie nog altijd op een proces. Nochtans is het maken en verspreiden van naaktbeelden zonder medeweten en zonder toestemming strafbaar.
Het gerechtelijk onderzoek sleept al jaren aan. Volgens haar advocaat heeft het maanden stilgelegen zonder reden en werd er ook door het parket veel tijd verspild. Zij heeft daarvoor zelfs klacht ingediend bij de korpsoverste.
*Valerie is een schuilnaam. Haar echte identiteit is bekend bij de redactie.
"Het geeft mij hard het gevoel dat het nooit gedaan zal zijn", zegt Valerie. "Alsof het niet belangrijk is wat mij is aangedaan en dat het straffeloos mag blijven. Dergelijke zaken lijken sneller behandeld te worden als het om bekende daders gaat. Er staan straffen op wat mijn ex heeft gedaan, maar als die niet worden uitgesproken, waarom is er dan zoveel wetgeving?"
Valerie wacht al jaren op een proces:
"Ik hoop vooral dat er een veroordeling komt. Ik wil dat er een signaal komt dat dit niet kan en dat je daar veel schade mee veroorzaakt. Niet alleen op het moment zelf, maar voor de rest van mijn leven en dat van de kinderen. Ik vind het zo onrechtvaardig en hoop dat mijn zaak iets kan betekenen voor alle andere vrouwen die dagelijks op deze manier misbruikt worden", zegt ze met een krop in de keel.
Valerie is allerminst alleen. Uit een recente studie van het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen blijkt dat veel slachtoffers van digitaal geweld het gevoel hebben dat ze niet ernstig genomen worden door justitie en politie. Verschillende geïnterviewde slachtoffers geven aan dat de digitale dimensie van het geweld vaak wordt geminimaliseerd of onvoldoende begrepen wordt door sommige betrokken actoren zoals politieagenten. Lees meer in dit artikel.
Het parket waar haar dossier in behandeling is, laat weten dat het dossier zich nog steeds bevindt in gerechtelijk onderzoek, "waardoor we geen inhoudelijke informatie kunnen verstrekken over de stand van zaken of over onderzoekshandelingen."
Fora, foto’s en moeilijkheden
De meeste naaktbeelden van Valerie circuleren nog altijd op tal van websites. Dat komt deels omdat andere mannen de foto’s konden downloaden en verder verspreiden, maar ook omdat je de meeste websites niet kan contacteren om die beelden offline te halen. Ook de politie en het parket zeggen haar dat het onbegonnen werk is om die websites aan te pakken.
"Telkens wanneer iemand die beelden bekijkt of deelt, word je opnieuw misbruikt", zegt Valerie. "Ik heb het gevoel dat er nog altijd op een heel naïeve manier naar gekeken wordt door te zeggen dat je er niets aan kunt doen. Die websites verspreiden strafbaar materiaal, dat kan toch niet zomaar?"
Valerie kreeg de site StopNCII aangeraden. Op die site kan je jouw naaktfoto’s uploaden en vervolgens zullen websites die samenwerken met het platform jouw foto’s offline halen. Maar het is voor Valerie allerminst een oplossing. "Je moet zelf op zoek gaan naar die 1.000 foto's op al die sites, ze downloaden en dan weer uploaden op StopNCII. Je moet als slachtoffer dus dezelfde handelingen stellen als de daders. Ik vind niet dat je van slachtoffers kan verlangen dat ze dat zelf doen."
Nog een lange weg
Valerie merkt ook dat het enorm moeilijk is om gespecialiseerde psychologische hulp te krijgen. Ze stootte de afgelopen jaren bijvoorbeeld op lange wachtrijen. Het aantal psychologen en psychiaters dat gespecialiseerd is in dergelijke trauma's zijn ook beperkt in ons land. En er was ook geen instantie die haar hielp in die zoektocht. Intussen is ze nog altijd op zoek naar een geschikte psycholoog of psychiater.
"Het is een lange weg", zegt Valerie. "Ik had vier jaar geleden niet gedacht dat ik nu nog maar hier zou staan. Ik probeer echt gelukkig te zijn met kleine dingen, met mijn kinderen en dingen die er echt toe doen."
"Maar ik kan heel gemakkelijk door stomme dingen onderuitgehaald worden, zoals mannen die ik tegenkom of iets in de actualiteit dat over hetzelfde onderwerp gaat. Ik hoop echt dat er zo snel mogelijk een proces komt en ik dit kan afsluiten."
Wat kan je doen als slachtoffer?
Wie zich herkent in dit verhaal, en daarover wil praten kan terecht bij hulplijn 1712.
Weet dat je niet alleen bent en dat erover praten helpt.
Je kan ook een melding doen bij het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen op 0800 12 800 of via de website . Zij kunnen je begeleiden met gerechtelijke stappen, het offline halen van de beelden en in je zoektocht naar psychologische hulp.
Je kan aangifte doen bij de politie. Het maken en delen van intieme beelden zonder toestemming en medeweten is strafbaar. Probeer, eventueel met de hulp van iemand die je vertrouwt, zoveel mogelijk bewijs te verzamelen.
Ben jij ook slachtoffer van dit soort digitaal seksueel misbruik en wil je hier (anoniem) over getuigen? Laat het ons dan weten via check@vrtnws.be. We gaan met de nodige zorg en discretie om met je verhaal.
