"Voelde ik mij veilig? Nee": busbegeleiders klaagden eerder al rijgedrag chauffeur van drama met schoolbus in Buggenhout aan

"Ik wil mijn verhaal doen, ter ere van Anke. En voor het onrecht. Er wordt zoveel verzwegen, zowel van de school uit als van de busfirma. Ik vind dat ik moet praten."

Aan het woord is Els*, een van de busbegeleiders die in het verleden werkte op bus 137 in Buggenhout, de bus die vorige week dinsdagochtend tegen een trein botste. Hoe het ongeval is kunnen gebeuren, is nog niet duidelijk en daar kunnen we vandaag ook nog niets over zeggen. Bij dat ongeval vielen 4 doden: de chauffeur van 49, busbegeleider Anke (27), Mohamed Reda (15) en Arthur (12). 

Anke zat op de bus nadat de laatste begeleider gestopt was door het rijgedrag van de chauffeur, haar voorgangers willen nu anoniem met ons praten. 

Wat die fatale dag precies is gebeurd, wordt nog volop onderzocht. Toch rijzen tegelijk heel wat vragen. Want de voorbije jaren zijn verschillende klachten ingediend over het rijgedrag van de chauffeur, door verschillende begeleiders van die buslijn 137. Zowel bij de school, als bij de busmaatschappij, als bij de provincie probeerden ze aan de alarmbel te trekken, maar zonder resultaat, vertellen ze. 

"Ik was een tijdlang de vaste busbegeleider van de bus", vertelt Sofie*, een andere getuige, anoniem. "Ik kende de kinderen, begeleider Anke en de chauffeur ook goed." Ze staat hier met een dubbel gevoel, vertelt ze. "Ik ben blij dat ik er zelf nog ben vandaag, maar je wenst het natuurlijk niemand toe."

"Het gaat dan over gsm-gebruik, over de spoorweg rijden als de slagbomen al naar beneden gingen, over veel te hoge snelheden, over het niet verlenen van voorrang. Kinderen wilden niet meer meerijden met de bus, kinderen moesten overgeven."

Ze maakte daar voor het ongeval ook al melding van, zegt Sofie*. Telefonisch bij de busmaatschappij en via mail bij de school. Onze redactie kon die mail ook inkijken. 

Daarin maakt Sofie* gewag van dezelfde verhalen. Roekeloos en uitdagend rijgedrag, gsm-gebruik, te snel rijden, geen rekening houden met andere auto's, fietsen, voetgangers. Er staat te lezen dat het niet verantwoord voelt om met kinderen rond te rijden, en dat ze zich, net als de kinderen, niet meer veilig voelt. 

"Er werd niets met de klachten gedaan. We kregen als antwoord dat er geen andere chauffeurs beschikbaar waren. Dat maakt het nog pijnlijker, dit had niet mogen gebeuren."

Ook Els* reed een tijd samen met de chauffeur. Eerst als vervanging voor een begeleider die niet meer met de chauffeur wilde samenrijden. "Zij was werkonbekwaam thuisgezet door het agressief rijden van deze chauffeur", klinkt het. Daarna was Els* enkele weken de vaste begeleider. "Ik ben niet door hem gestopt, maar heb zijn rijgedrag wel meegemaakt."

"Naar mij persoonlijk was hij nooit respectloos. Hij was een redelijk wilde chauffeur. Hij wilde overal de eerste zijn, was roekeloos in het verkeer. Hij stak fietsers voorbij op nog geen meter afstand, schold mensen uit."

Ze herinnert zich een eerste schooldag. "Er had een jongen overgegeven door het roekeloos rijgedrag. Ik heb toen dat busje gekuist."

"Voelde ik mij veilig? Nee. Nee, nee", zegt ze duidelijk. "Dat is het jammere, dat had allemaal vermeden kunnen worden door de klachten die al jaren aan de gang zijn. Ik weet dat er over hem klachten zijn van 6 jaar terug, waar nooit rekening mee gehouden is. Er werd gewoon een andere begeleider opgezet."

Els* is er zeker van dat ook de busmaatschappij op de hoogte was. "Als de school op de hoogte wordt gebracht, geven zij dat door naar de provincie en de busmaatschappij. Ze moesten op de hoogte zijn. Maar altijd kwam er dat er een gebrek was aan chauffeurs of begeleiders."

Dat is geen valabel argument, vindt ze. "Ik heb liever dat een bus blijft staan, dan dat er een onverantwoorde chauffeur achter het stuur gezet wordt. De ouders vertrouwen de begeleider, dat je meerijdt met een verantwoorde chauffeur."

De begeleiders getuigen anoniem, uit schrik. Gisterenavond kregen ze nog een bericht van de school dat ze niet met de pers mochten praten en dat hun meldingen "gemaild zijn naar de busmaatschappij" en overgemaakt worden aan het parket. Ook werknemers van de busmaatschappij hebben een verbod gekregen om met de pers te praten. 

Maar het verhaal komt overigens ook terug bij de moeder van een van de kinderen op de bus. Ze getuigt bij VRT NWS dat de chauffeur niet wilde wachten tot haar zoon binnen was, en dat haar zoon sinds eind januari elke week wel eens moest overgeven. 

"Hij kwam dan thuis en dan zei hij: 'Ik wil daar niet meer opstappen, die rijdt veel te roekeloos'." Ik heb daar melding van gemaakt bij de school, die dat zou melden bij de busmaatschappij."

Ook zij beschrijft: "Door het rood rijden, op de gsm zitten, niet op de baan letten, 70 rijden waar je 30 mag. Dat doe je niet en zeker niet als je kinderen van een ander bij hebt."

Ze is haar zoontje de afgelopen weken heel vaak moeten gaan halen, omdat hij schrik had om op de bus te stappen. "Hij was echt heel bang, hij huilde dat hij niet op de bus wou, omdat hij roekeloos reed, dat hij vreesde dat er dingen gingen gebeuren. Ik heb mijn mamahart gevolgd en heb hem zelf gebracht."

Toen ze afgelopen week een bloemetje gingen leggen op de plek van het ongeval, zei haar zoontje ook nog: "Als de mensen op de baan niet zo uitkeken, dan was dit al veel eerder gebeurd. Dat zijn woorden die blijven plakken als moeder."

De grote vraag is nu: wat is er met die alarmsignalen van de busbegeleiders gebeurd? Waarom werd er niet ingegrepen? En is er eigenlijk wel genoeg controle op wie er met die bussen rijdt?