Eric en Chris raakten besmet met hantavirus: "Ik had onwaarschijnlijke hoofdpijn en bleef maar braken"

Met 50 tot 400 besmettingen van een variant van het hantavirus per jaar in België, blijft de ziekte zelfs bij artsen redelijk onbekend. Dat vertellen Eric en Chris aan VRT NWS. Ze liepen de Europese variant van het virus allebei op in de natuur, maar moesten dagenlang wachten op een diagnose. 

Een tiental dagen na een wandeling in de Ardennen wordt VRT NWS-journalist Eric Steffens (65) uit Doornik ziek. Met symptomen die lijken op een griep maakt hij zich niet meteen zorgen.

"Het was 2022, niet lang na de coronacrisis dus. Ik ging langs in het ziekenhuis om me te laten testen, maar die test kwam negatief terug", vertelt hij. 

"Ik voelde me erg slecht en had veel buikpijn, spierpijn en hoge koorts. Het leek echt een zware griep te zijn. Ik ging een paar keer langs spoed, omdat ik een keer flauwviel van de pijn. Telkens werd ik terug naar huis gestuurd, omdat ze niet wisten wat er aan de hand was."

Toen Chris Roosens (68) uit Houthalen een dertigtal jaar geleden ziek werd, kregen slechts 3 mensen jaarlijks de diagnose van het hantavirus. "Ik had onwaarschijnlijke hoofdpijn, zoiets had ik nog nooit gevoeld. En ik bleef maar braken en braken, terwijl mijn koorts enkel opliep."

Na een bezoekje aan het ziekenhuis krijgt hij een eerste verdict: een gesprongen appendix. "Op de operatietafel wilde de chirurg me niet opensnijden, want hij geloofde niet dat ik iets aan mijn appendix had", vertelt hij. "Ik bleef maar braken en mijn hoofdpijn raakte niet opgelost, omdat ik geen medicatie kon binnenhouden."

Nadat een bloedstaal wordt opgestuurd naar het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen, krijgt Chris een verdict: hij is besmet met het hantavirus. 

"Intussen was het virus al op mijn nieren geslagen en was ik al sterk verzwakt. Na 100 meter wandelen was ik al moe, ik voelde me 90 jaar. Ik was er erg aan toe, maar medicatie voor het virus bestaat eigenlijk niet. Ik moest gewoon 10 dagen lang in het ziekenhuis blijven en aan een infuus met vocht liggen." 

Na een CT-scan, een echografie en een zoveelste bloedafname wordt Eric met spoed terug naar het ziekenhuis geroepen en opgenomen op de dienst nefrologie, waar ze nieraandoeningen onderzoeken en behandelen. Hij wordt ook aan een infuus met vocht gelegd.

"Ik had op dat moment al acuut nierfalen en mijn lever was aangetast, maar nog steeds wisten ze niet wat er aan de hand was. Tot een professor mij plots allerlei vragen stelde en hij plots zei dat ik het hantavirus had", vertelt Eric. 

"Ik was een tiental dagen voordat ik ziek werd gaan wandelen in de Ardennen in de regio rond Dinant en dat blijkt een risicogebied. De rosse woelmuis leeft daar graag in de bosrijke gebieden. Waarschijnlijk ben ik zo besmet geraakt."

Die rosse woelmuis was ook voor Chris de boosdoener: "Ik werkte vroeger veel buiten in het bos, maar was ook imker. De artsen hadden 2 pistes: ofwel was ik ziek geworden van op gras te zitten waar de rosse woelmuis net had geplast, ofwel had ik de besmetting opgelopen door een klein wondje in mijn vinger, waarmee ik dan in de grond heb gewoeld." 

Chris en Eric zijn intussen volledig genezen van het hantavirus, wat ook kenmerkend is voor de Europese variant, die vaak milder is dan de Amerikaanse. 

"Ik heb wel enorm veel geluk gehad", zegt Eric. "Ik ben maar net aan nierdialyse ontsnapt. Dat zei mijn arts me achteraf. Ik ben nu gezond, al heb ik er wel een angst voor muizen en ratten aan overgehouden. En ik ga ook niet meer wandelen in de Ardennen", lacht hij. 

En Chris blijkt na verschillende onderzoeken immuun voor de ziekte. "De eerste maanden na mijn besmetting wilden verschillende professoren mij onderzoeken, omdat er destijds echt niets bekend was over het virus. Daaruit bleek dat ik immuun ben", besluit hij. "Ik mag geen bloed meer geven, maar dat is het enige gevolg dat nog overblijft van mijn besmetting met het hantavirus."