Directeur Expertisecentrum Kindermishandeling na proces-Raul: "We moeten lessen trekken om hem te eren"

Als directeur van het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling, maar ook als vader, volgde Tim Stroobants het proces over de dood en foltering van de 9-jarige Raul met ongeloof. "Ik ben dagelijks met deze moeilijke problematiek bezig en ben dus wel wat gewoon, maar dit blijft me diep raken."

Vandaag hoorden de moeder en stiefvader van het Roemeense jongetje dat ze schuldig zijn aan foltering.

De zaak slaat iedereen met verstomming door de extreme gruwel die Raul moest doorstaan. "Ik denk dat heel wat mensen dit liever niet hadden geweten, maar het is toch belangrijk dat we er aandacht aan besteden", benadrukt Stroobants.

Volgens Stroobants is het essentieel om te begrijpen hoe dit kon gebeuren, al is geen enkele uitleg een goed excuus. "We moeten Raul eren door hieruit te leren, zodat dit nooit meer gebeurt." Maar vallen er wel lessen te trekken uit zulke gruweldaden?

"Het praat het gedrag niet goed, maar we zien dat zulke situaties vaak voorkomen wanneer verschillende risicofactoren samenkomen", legt Stroobants in Terzake uit. In dit dossier gaat het volgens hem concreet om een combinatie van een sociaal geïsoleerd gezin, strikte opvoedingsovertuigingen en financiële problemen.

"Als je al die kenmerken op een hoop gooit, wordt het risico op een situatie zoals die van Raul veel groter. Zeker als er weinig beschermende factoren zijn, zoals een ondersteunend netwerk, moeten zulke gezinnen nauwer opgevolgd worden."

Dat noemt hij de professionele plicht van het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling. "We moeten zulke risicofactoren beter onder de loep nemen en de juiste lessen trekken uit deze zaak. Alleen zo vermijden we dat er nog een zaak zoals die van Raul komt." 

Hoe uitzonderlijk de zaak-Raul ook is, Stroobants vreest dat Raul niet de enige is. "Het is heel extreem, maar er zijn ongetwijfeld nog kinderen zoals Raul. Alleen hebben we daar in België weinig harde cijfers over."

Hij wijst naar cijfers uit het Verenigd Koninkrijk als referentiekader. "Daar luidt de vuistregel dat er ongeveer 1 kind per week sterft door kindermishandeling. In België zal dat aantal lager liggen omdat we minder inwoners hebben, maar het gaat jaarlijks nog steeds over meerdere kinderen."

Stroobants benadrukt dat de leerkrachten van Raul niets te verwijten valt. "Achteraf is het makkelijk om te zoeken naar wat er misliep, maar op het moment zelf had niemand alle informatie. Dat is eigen aan de problematiek: kindermishandeling blijft vaak verborgen en wordt onderschat."

Daarom roept hij op om alerter te zijn, zelfs op een subtiele manier. "Betrokkenheid tonen helpt al veel. Luister naar het kind zelf en durf de vraag aan het kind te stellen: 'Moet ik me zorgen maken?'. Vaak vindt een kind de woorden niet en is er een volwassene nodig die het signaal oppikt."

Zo vindt een kind mogelijk opnieuw een veilig vangnet. "Bij twijfel kan je altijd terecht bij hulpverleners, de hulplijn 1712 of zelfs de politie als je vreest voor de onmiddellijke veiligheid van een kind."