Spoken word, housebeats, opera en musical: zo brengt Raye haar boodschap van hoop op nieuw album

De aanhouder wint: die uitdrukking geldt zeker voor de Britse Raye. Voor haar 18e heeft ze al een platencontract, maar het zal nog bijna 10 jaar duren voor ze in 2023 eindelijk haar debuutalbum uitbrengt. Als onafhankelijke artiest, nadat ze zich heeft losgewrikt bij haar label (en van haar alcohol- en drugsverslaving).

Een kleine 3 jaar na 'My 21st century blues' en een pak muziekprijzen later is haar opvolger klaar: 'This music may contain hope'.

73 minuten muziek verpakt in 17 nummers, waarvan verschillende langer dan 5 of 6 minuten: dat is ongewoon veel muziek in TikTok-tijden. Raye speelt dus niet op veilig.

Om het overzichtelijk te houden, heeft ze haar album ingedeeld volgens de 4 seizoenen, met 4 nummers per seizoen (en per kant van haar dubbel-vinyl). Vanuit de herfst evolueert Raye via een stevige winterdip naar de doorbraak van de lente tot een uitbundige zomer, met onder meer de grote hit 'Where is my husband!'.

De constante in haar muzikale verhaal is het London Symphony Orchestra. Toeval of niet: hetzelfde orkest waarmee de Spaanse Rosalía haar klassiek geïnspireerde album 'LUX' heeft gemaakt. 

Raye zingt niet alleen graag: ze is een prater, zowel in haar nummers als op het podium. Iets wat ze gemeen heeft met die andere Britse nachtegaal Adele.

Op dit album valt ze met de deur in huis met spoken word. Wie er op 1 februari bij was in de AFAS Dome weet dat ze ook haar huidige tournee telkens zo opent.

"2.27u 's ochtends, op een regenachtige nacht in Parijs, een vrouw van eind de 20 wandelt met 7 negroni's op, zonder paraplu maar met perfecte make-up, alleen naar haar hotel, ze heeft al veel stormen doorstaan": de gure herfsttoon is gezet.

Het tastbare liefdesverdriet evolueert in het volgende nummer naar een strijdvaardig 'I will overcome'. Met de blazers en de uithalen zoekt Raye nadrukkelijk de Édith Piaf in zichzelf.

Uitschieter qua spoken word is slotnummer 'Fin' waarin Raye minutenlang, ondersteund door strijkers, iedereen die aan haar album heeft meegewerkt dolenthousiast bedankt, alsook haar publiek om te luisteren. Een gesproken eindgeneriek, ingeleid door 'roll the credits'. (Metejoor deed ooit iets gelijkaardigs, met zijn veelbesproken 'Intro', later gecoverd door Daan in 'Liefde voor muziek'.)

Raye spreekt zich in haar nummers vaak uit over maatschappelijke thema's zoals feminisme of seksisme. In 'Ice cream man' heeft ze getuigd over meerdere ervaringen met seksueel grensoverschrijdend gedrag. "Muziek is mijn medicijn", zei ze toen, en die boodschap geldt ook voor haar 2e album.

Op 'This music may contain hope' giet ze vooral een hoopvolle boodschap in theatrale nummers. "Nummers bedenken, voelt voor mij alsof ik een medicijn uitvind voor mezelf, dat ik daarna kan delen met de wereld. Ik wil muziek maken die aanvoelt als een knuffel, een bed of iets comfortabels voor wie het nodig heeft."

In het herfstige en winterse hoofdstuk rond liefdesverdriet rekent ze af met minder geslaagde dates. 'The south London lover boy' moet eraan geloven in een catchy musicalnummer, 'The Whatsapp Shakespeare' en hun 'modern tragedy' worden gefileerd op piano. Raye's onderkoelde Britse humor past perfect bij de herfst.

In de lente van haar album gaat het er vrolijker aan toe. Hoewel Raye in de walsballade 'Nightingale lane' vertelt over "de beste break-up die ik ooit heb gehad", doet ze dat met een stevige knipoog.

Aan de favoriete pub van haar ex in de gelijknamige straat heeft de Britse een gedenkteken opgehangen, zodat hij haar nooit vergeet. Daten met een zangeres houdt risico's in.

In dit filmpje onthult Raye haar veelbesproken naambordje:

Naast alle liefdesverdriet brengt Raye een ode aan sisterhood. In barre datingtijden is de sterke solidariteit in vrouwenvriendschappen een warm vangnet. Zo is (het winterse) 'Click clack symphony' een ode aan de veerkracht van vrouwen, via het kenmerkende klakkende geluid van hoge hakken. 

Volgens Raye is het "een peptalk over hoe je het hoofd boven water moet houden in een donkere periode. De tijd waarin je je beste vrienden, broers of zussen nodig hebt, om je naar buiten te sleuren en die negatieve spiraal te doorbreken."

Muzikaal heeft Raye hiervoor samengewerkt met de Duitse filmcomponist Hans Zimmer, bekend van iconische soundtracks voor o.a. 'Gladiator' en 'Pirates of the Caribbean'. Resultaat: een bombastische blockbuster met dramatische violen en spoken word. De ouderwetse grootsheid waar Raye zo van houdt.

Beluister single 'Click clack symphony':

Net als op haar vorige album schiet Raye muzikaal alle kanten uit, vaak in een aanstekelijk walsritme. Haar indrukwekkende stem lijmt al die muzikale uitstapjes en grote lappen tekst aan elkaar tot een ambitieus geheel. 

Raye vermengt haar liefde voor gospel, jazz, ouderwetse soul (in het stijlvolle 'Goodbye Henry' met soullegende Al Green) en opera met hedendaagse pop, r&b-invloeden, funk, elektronische flarden, en een stevige musicalknipoog ('I hate the way I look today' zou niet misstaan in musicalfilm 'La la land').

Tegelijk vergeet Raye niet dat ze voor het eerst succes had met elektronische hits zoals 'Prada', dat ze nog altijd live brengt. Nu is 'Life boat' Raye's enige elektronische uitstapje, als slotakkoord van de symbolische winter halfweg het album. 

'Life boat' kon een nummer zijn van de Britse ster-dj en producer Fred Again. De hoopvolle mantra"I'm not giving up yet". wordt eindeloos herhaald door samples van verschillende stemmen, naast Raye ook mannen en kinderen. Op een aanzwellende housebeat klinkt dat verfrissend. 

Raye komt uit een muzikaal gezin en laat daarom enkele getalenteerde geliefden horen in het uitbundige zomer-hoofdstuk. Haar oma duikt op in verschillende spraakberichten, waaronder het geruststellende 'Your husband is coming!' in 'Where is my husband!'.

Met haar opa Michael - zelf een liedjesschrijver - zingt ze het aandoenlijke en hartverwarmende 'Fields', met vrolijke gospelkoortjes. Haar zingende zussen Amma en Absolutely spelen een hoofdrol in het energieke 'Joy'. Een zomerse uitbarsting van vreugde, verteld door schetterende trompetten.

Tijdens deze tournee zingt het trio dit nummer live. Raye's zussen reizen ook mee als haar voorprogramma. Vader Paul en moeder Sarah ontfermen zich achter de schermen als managers over hun 3 muzikale dochters.

In de Britse pers regent het superlatieven voor Raye in de eerste recensies. The Daily Telegraph noemt haar "definitief de Britse Beyoncé". The Independent houdt het op: "laat Raye het volgende Bond-nummer maken". Britser wordt chauvinisme niet.

Raye toont als een van de popsterren van het moment hoe krachtig échte muziek klinkt, als het gespeeld wordt door een grote groep blazers en strijkers. Als verdoken statement tegen de opkomst van AI in de muziekwereld kan dat tellen.