"Bereid alles te riskeren, zelfs sterven": VRT NWS spreekt, ondanks internetblokkade, met 3 vrouwen uit Iran

“Er waren verschillende explosies tegelijk”, luidt een tekstbericht. Kort daarna volgen nog enkele berichten, snel na elkaar: “Wow, het heeft echt hard ingeslagen. Ze zeggen dat Israël heeft aangevallen. Ik hoorde heel veel gevechtsvliegtuigen.”

Onze redactie leest mee in een chatgesprek tussen 2 Iraniërs. In Teheran typt een 15-jarig meisje haastig haar berichten. Zonet is er een Israëlische bom ingeslagen, vlak bij haar school, zegt ze. 

“Hoelang duurt het nog voor je thuis bent?”, leest een bericht aan de linkerkant van het telefoonscherm. Vanuit Teheran volgt vrijwel meteen antwoord: “10 minuten."

Even later volgt een audiobericht met een paniekerige stem. “Ik heb net een heel luide explosie gehoord. Het waren er 3 of 4. Studenten rennen weg van school en gaan naar huis”, zegt ze.

“Ik stuur dit bericht zodat je je geen zorgen maakt als het internet uitvalt. Het geluid van de explosies is hier duidelijk te horen. Het is heel erg”, zegt ze bang. “Ik kan rook zien van de plaatsen die zijn geraakt. Alles is heel eng.”

Het is een interactie van slechts enkele minuten. Maar de berichten van het jonge meisje uit Teheran tonen de realiteit van bommen, chaos en onzekerheid waarmee Iraniërs sinds vorige week zaterdag elke dag geconfronteerd worden. 

Precies 1 week geleden vielen Israël en de Verenigde Staten Iran aan, een aanval die in strijd is met het internationaal recht. In één weekend sloeg de initiële verrassing en shock bij het regime om in absolute vergelding en chaos. De dood van de opperste leider ayatollah Ali Khamenei was een zware klap voor de top van de Islamitische Republiek, maar het regime geeft zich niet zomaar gewonnen. 

Zo heeft de oorlog zich verder uitgebreid en staat het Midden-Oosten intussen in lichterlaaie. Iran bestookte voorbije week zo goed als bijna alle Arabische landen in de regio met raketten en drones. In Libanon opende zich een nieuw front tussen Israël en Hezbollah, waar Israël al dagenlang tekeer gaat met zware luchtaanvallen op de hoofdstad Beiroet en grondoperaties in het zuiden. De balans: honderden doden en honderdduizenden ontheemde Libanezen. 

Ondertussen stijgen in Iran al een week lang dagelijks zwarte rookpluimen op boven verschillende steden. Ook de dodentol blijft oplopen: meer dan duizend doden telt het land ondertussen, onder wie meer dan 150 kinderen die gedood werden bij een raketaanval op een basisschool in Minab, in het zuiden van Iran.

“Nieuws, nieuws, nieuws, ik ga het huis niet uit. Eten, douchen en nieuws. Ik slaap heel weinig.” We lezen berichten van Amira, een jonge vrouw uit Iran.

Voor de tweede keer sinds de start van de oorlog, lukt het haar om via een sterke VPN-verbinding contact met onze redactie te maken. VRT NWS sprak haar eerder deze week al over de situatie in Teheran, waar de bommen al een hele week onophoudelijk vallen. 

Amira geeft aan dat de oorlog mentaal z’n tol eist. “Sinds begin januari voel ik me depressief door de protesten. Ik ging toen al nergens heen behalve naar het huis van m'n moeder. En nu kan ook dat niet meer.”

De oorlog heeft haar hele leven overgenomen, zo geeft ze aan, waardoor ze veel piekert over wat er aan het gebeuren is. “Ze (het regime, red.) proberen bewust de rest van het Midden-Oosten in deze oorlog mee te sleuren”, schrijft Amira. "Mijn grootste angst is dat ze (VS en Israël, red.) uiteindelijk vrede sluiten met het regime."

Hoe zien je dagen eruit, vragen we aan Zahra, een vrouw uit Teheran. Haar antwoord volgt meteen. “‘s Ochtends doen we boodschappen, nadien snel weer terug naar huis. We blijven veel binnen.”

Zowel overdag als in de avond zijn er zijn "veel troepen op straat". "Er zijn patrouilles en inspecties. Ze pakken telefoons af en controleren ze", zegt ze.

 “‘s Avonds schreeuwen mensen vreugdekreten vanop hun balkons.” Voorlopig is er niet meteen sprake van protesten. Wie 's nachts naar buiten gaat, doet dat op eigen risico, klinkt het. 

Dat het in Teheran bommen regent, beseft Zahra maar al te goed. “Er is geen luchtalarm. Alles ligt plat”, schrijft ze. “Ze hebben de boel verwoest en de politiebureaus platgegooid. In de plaats daarvan hebben ze nu tenten opgezet.”

“Ons huis staat de hele tijd te trillen”, zegt ze even later. Maar ze is niet bang. Integendeel. "We zijn blij”, schrijft ze. “Het regime heeft zoveel bloed vergoten. Ze hebben moeders veel verdriet gedaan. Hen ten val zien komen, geeft voldoening.”

“Al die jaren hebben ze de rijkdommen van dit land alleen maar in raketten gestoken om hun proxies (denk aan Hezbollah in Libanon, Hamas in Gaza en de Houthi's in Jemen, red.) mee te bewapenen. Rijkdommen die aan het Iraanse volk toebehoorden. Ze kunnen allemaal naar de hel lopen!"

Aan het einde van ons gesprek maakt Zahra’s woede en verdriet plaats voor hoop. Ze richt haar blik op de toekomst: “Als alles achter de rug is, zal Iran een paradijs worden. Twijfel daar niet aan.”

Meer dan 400 kilometer ten zuiden van Teheran komt op bijna hetzelfde moment als Zahra ook Fatemeh online, een vrouw uit Isfahan. Ook haar vragen we naar haar leven de voorbije week. 

“Door de stad rijden wel auto’s, maar de voetpaden blijven leeg”, schrijft Fatemeh vanuit Isfahan. “Slechts de helft van de winkels is open."

Ook Isfahan wordt al een week lang door de VS en Israël bestookt met raketten. De miljoenenstad in Centraal-Iran is de thuisbasis van een belangrijke nucleaire site en andere militaire faciliteiten, en was ook tijdens de twaalfdaagse oorlog in juni 2025 een belangrijk doelwit van de Israëlisch-Amerikaanse aanvallen. 

Net als in Teheran, zijn ook in Isfahan de prijzen van voedingswaren gestegen. “De afgelopen paar dagen zijn de prijzen verdubbeld. De helft van de supermarkten had zelfs geen sigaretten meer”, schrijft Fatemeh.

“Mijn moeder is vanochtend gaan winkelen en alles was vers, er was zelfs vers fruit en groenten. Dus voorlopig gaat het nog met de voorraden, maar het is allemaal heel duur”, herhaalt ze nogmaals. 

Net als Zahra, gaat ook Fatemeh alleen naar buiten als het echt nodig is. “Er zijn helemaal geen sirenes en er zijn geen waarschuwingen voor de bombardementen”, schrijft ze. 

Ben je bang, vragen we haar. “Ja, ik ben bang. Ik ben bang voor de uitbreiding van de oorlog in de regio en voor deze verdeeldheid, en ik ben bang omdat ik niet weet wat er daarna gaat gebeuren. Het hele Midden-Oosten is erbij betrokken, tegen Iran”, stuurt ze. 

“Ik denk dat de Islamitische Republiek uiteindelijk zal vallen, maar het gaat tijd kosten”, schrijft ze nuchter. “En er zullen veel slachtoffers vallen.”

Dat dat nu al aan het gebeuren is, betreurt ze diep. “Het is triest. Ook voor de militairen. Want ook zij zijn het slachtoffer van een kleine groep mensen die de macht heeft. Zij hebben de Iraanse mensen tegen elkaar opgezet. Het zijn allemaal slachtoffers.” 

De Iraanse samenleving kan zo niet voortbestaan, vertelt Fatemeh, en de bevolking is bereid daar een hoge prijs voor te betalen. “Mensen buiten Iran begrijpen niet hoe hard de mensen hier lijden. Ze hebben geen idee in welke realiteit wij leven. Dus zeg dat wij bereid zijn alles te riskeren om het regime van de mullahs te doen vallen”, leest haar bericht.

“Zelfs als dat betekent dat we moeten sterven in deze oorlog. Dit regime moet verdwijnen voor een beter Iran en een beter Midden‑Oosten.”