Voor financieel bedrog bestaan duidelijke straffen. Maar wie emotioneel wordt opgelicht, blijft met lege handen achter. Het overkwam Anne-Julie (36). Ze ging samenwonen met een man die ze leerde kennen via datingapp Bumble. Maar na meer dan een jaar bleek dat hij loog over zijn werk en familie en intussen tientallen andere vrouwen zag. Anne-Julie trok naar de politie. Experts pleiten voor erkenning.
Niet strafbaar, wel verwoestend: Anne-Julie (36) was jaar lang slachtoffer van emotionele oplichting via datingapp
Samenvatting:
Anne-Julie uit Grimbergen werd meer dan een jaar lang emotioneel opgelicht door een man die ze via een datingapp leerde kennen en die zijn identiteit verzonnen had. Hij bedroog haar bovendien met tientallen andere vrouwen.
Emotionele oplichting is vaak niet strafbaar zolang er geen financieel verlies is, waardoor slachtoffers vaak zonder juridische bescherming achterblijven.
Experts en slachtoffers pleiten voor meer preventie, een grotere verantwoordelijkheid bij datingapps en betere hulpverlening.
Twee maal per week duikt de podcast 'Het uur van de waarheid' in de wereld van online bedrog, desinformatie en misleiding. Ook dit onderwerp komt uit de podcast. Alle afleveringen vind je hier.
Het is november 2024 wanneer de nu 36-jarige Anne-Julie uit Grimbergen op datingapp Bumble een man ontmoet die haar interesse wekt. Bumble profileert zich als een 'vrouwvriendelijke' app waar vrouwen als eerste het gesprek openen.
“Ik was op dat moment zo’n 5 jaar single, nadat ik op 30-jarige leeftijd gescheiden was”, vertelt Anne-Julie aan VRT NWS. “Ik ben mama van 2 kindjes en voelde me meteen op mijn gemak bij deze man. Hij nam zijn tijd, was aanwezig, maar niet opdringerig.”
De man zegt dat hij boekhouder is bij een groot bedrijf en professioneel bokser. 's Ochtends lijkt hij naar "het werk" te vertrekken en 's avonds keert hij terug. Zijn papa is zogezegd overleden.
Na een tijdje komt hij bij Anne-Julie en haar kinderen wonen. “We hadden plannen voor de toekomst en zouden in december 2025 naar een nieuw huis verhuizen.”
Hoe Anne-Julie de liefde vond
In november 2025 voelt Anne-Julie dat er iets niet klopt en kijkt ze in zijn gsm. Haar partner blijkt haar op grote schaal te bedriegen via datingapps.
“Ik heb minstens een 30-tal vrouwen gevonden met wie hij me heeft bedrogen. En hij was met zeker een 100-tal in gesprek op die dating-apps. Ik ben op dat moment gestopt met zoeken, maar mogelijk zijn het er nog meer.”
Uit Anne-Julies gesprekken met sommige vrouwen blijkt dat hij volgens een vast patroon te werk ging. “Hij had seks met hen, waarna hij zogezegd even een telefoontje moest plegen. Op dat moment verdween hij en blokkeerde hij hun nummer.”
Met die vrouwen had hij vaak onbeschermde seks. “Hij beweerde dat hij zich om de 3 maanden liet testen in het kader van zijn bokscarrière en dat hij exclusief met hen was.”
Maar ook dat was gelogen. Hij bokste niet, werkte niet en zijn papa leefde nog. Alleen zijn naam was echt.
De man maakte ook andere slachtoffers:
Charline* (29) ontmoette de partner van Anne‑Julie in mei 2025 via Bumble. Hij zocht meteen intens contact en wekte vertrouwen op door te zeggen dat hij iets serieus wilde. Tijdens hun derde afspraak overtuigde hij haar dat hij recent op soa’s getest was en hadden ze onbeschermde seks.
"Kort na de seks moest hij zogezegd even bellen, maar verdween hij. Zijn spullen waren weg, hij reageerde niet meer en had me geblokkeerd op de datingapp. Zijn WhatsApp‑nummer bleek virtueel (zonder simkaart, red.)." Charline liet zich meteen testen en zocht psychologische en medische hulp. Ze vindt dat sommige datingapps problematische profielen onvoldoende aanpakken.
Léonie* (30) leerde dezelfde man kennen in december 2024 via een andere app. Hij deed zich voor als boekhouder en bokser, en was volgens haar “intens en romantisch”. Pas later ontdekte ze dat hij tijdens hun relatie van 2 maanden ook samen was met Anne‑Julie. “Ik snap niet hoe hij dat combineerde.”
Na een conflict in de fitness verdween hij plots. Toen Anne‑Julie haar later contacteerde, vielen de puzzelstukken in elkaar. “Een verplichte identiteitscontrole op datingapps zou niet slecht zijn.”
* Echte namen gekend bij de redactie.
De schok is groot en Anne-Julie wil iets doen met haar verhaal, al dan niet via juridische weg. Ze wil daarmee ook andere vrouwen helpen.
“Het lijkt nutteloos omdat hij in theorie niets strafbaars heeft gedaan”, zegt Anne-Julie. “Maar het gevaar zit in het feit dat dit misbruik vaak onzichtbaar blijft. Het gebeurt zonder blauwe plekken, zonder schreeuwen, maar met langdurige psychologische en lichamelijke gevolgen. Door dit verhaal te delen, wil ik vrouwen helpen om sneller signalen te herkennen.”
Dit misbruik blijft vaak onzichtbaar. Het gebeurt zonder blauwe plekken, zonder schreeuwen, maar met langdurige psychologische en lichamelijke gevolgen
Anne-Julie
Maar eenvoudig is dat niet.
“Emotionele oplichting is geen categorie in ons strafrecht”, zegt Catherine Van de Heyning, parketmagistraat en professor aan de Universiteit Antwerpen, met specialisaties in mensenrechten en cybergeweld.
“Bij 'identiteitsfraude' of 'misbruik van vertrouwen' moet er een financieel verlies zijn voor er van een misdrijf sprake is.”
Het leven van Anne-Julie stortte in
Toch trekt Anne-Julie naar de politie. “Deze man heeft mijn seksuele integriteit in gevaar gebracht – ik zou nooit toestemming hebben gegeven als ik het volledige verhaal had gekend.”
Maar bij de politie krijgt Anne-Julie te horen dat zij enkel een pv kunnen opstellen voor diefstal en schade aan eigendommen. De man had de Pokémonkaarten van haar kinderen meegenomen.
“We botsen hier inderdaad op de grenzen van ons rechtssysteem in de sfeer van intieme relaties”, zegt Sofie Royer, professor veiligheid en mensenrechten (VUB en KU Leuven). “Vooral in de manier waarop we de regels rond toestemming moeten toepassen. Moeten we in elke slaapkamer een contract opstellen? Natuurlijk niet, dat maakt het zo moeilijk.”
Royer durft niet met 100 procent zekerheid te zeggen dat er in het geval van Anne-Julie geen enkel misdrijf van toepassing is. Maar dat neemt niet weg dat er maatschappelijk wel eens een debat over mag gevoerd worden, zeggen beide experts.
Ook ghosting
“Want recent onderzoek van het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen (IGVM) toont aan dat veel acties op datingapps niet strafbaar zijn, maar wel erg schadelijk”, zegt Van de Heyning. "Denk maar aan ghosting, waarbij 1 persoon de digitale communicatie stopt zonder verklaring.”
Datingapps hebben inderdaad niet altijd positieve gevolgen, zegt ook Janneke Schokkenbroek, professor gezondheidspsychologie en expert digitaal daten (Erasmus Universiteit Rotterdam). “Studies tonen dat veel gebruikers ervan uitgaan dat anderen online liegen — en velen doen dat zelf ook. Een studie uit 2020 toont dat 83 procent van de respondenten toegaf in zekere mate te liegen op hun datingprofiel.”
Een studie uit 2020 toont dat 83 procent van de respondenten in zekere mate liegt op hun datingprofiel
Janneke Schokkenbroek, professor
"Vreemdgaan zit in je broekzak"
Volgens Van de Heyning moet het debat deel uitmaken van onze relationele en seksuele opvoeding. “Hoe gaan we met elkaar om? Onze digitale geletterdheid rond dating mag sterker gemaakt worden.”
Schokkenbroek zegt dat het ook aan de datingapps zelf is om de datingcultuur beter te beschermen. “Door datingapps zit de mogelijkheid tot vreemdgaan in je broekzak, er zijn weinig sociale remmen. Vroeger bestond bedrog ook, maar het kostte zoveel meer planning. De schaal en snelheid van dit type bedrog was niet mogelijk geweest zonder deze technologie. Je kan er vandaag een klein industrietje van maken.”
Het is niet dat apps op dit moment niets doen. “In principe moeten datingplatforms in het kader van de Digital Service Act rapporteren over hoe ze omgaan met onder meer meldingen van illegale content.”
Apps zoals Bumble en Tinder verbieden zogezegd “inauthentieke profielen ” of meerdere accounts per persoon . Ze werken ook aan identiteitsverificatie via een officieel identiteitsbewijs, maar zo’n verificatie is in België (nog) niet verplicht.
“Maar dat verandert onze datingcultuur nog niet, zoals pestgedrag of ghosting”, zegt Schokkenbroek. “Je kan dat melden, maar veel verantwoordelijkheid blijft bij de gebruiker. Apps zouden proactiever kunnen zijn om de cultuur op hun platforms te verbeteren, bijvoorbeeld door nieuwe gebruikers een vorm van training aan te bieden.”
Opsporingsonderzoek gestart
Volgens Anne‑Julie is het problematisch dat de verantwoordelijkheid vooral bij de gebruiker ligt. “We moeten stoppen dit te herleiden tot ‘slechte keuzes’ of ‘liefdesverdriet’. De schaal, patronen en impact tonen dat het een structureel probleem is in onze digitale relatiecultuur. Ik pleit niet voor snelle strafbaarstelling, maar wel voor erkenning.”
Vijf weken na haar aangifte krijgt ze bericht dat het openbaar ministerie haar klacht serieus neemt en een opsporingsonderzoek start, al is onduidelijk wat dat zal opleveren.
“Naast preventie en een grotere verantwoordelijkheid voor datingapps pleit ik ook voor betere hulpverlening. Veel slachtoffers kampen met klachten waarvoor vandaag geen duidelijke taal of kader bestaat. Dat maakt het herstel moeilijker en vergroot het gevoel van isolatie."
Hoe reageren Tinder en Bumble?
Een woordvoerder van Bumble zegt “bezorgd” te zijn en vraagt meer info om een onderzoek te starten. Het is niet duidelijk of ze er iets mee gedaan hebben. De app benadrukt dat ze “gezonde en respectvolle relaties” wil stimuleren en verbiedt inauthentieke profielen . Overtreders kunnen gemeld en verbannen worden. Identiteitsverificatie via ID is in België op Bumble beschikbaar, maar niet verplicht.
Tinder laat weten dat “veiligheid altijd een prioriteit is ” en dat gebruikers gewezen worden op “red flags ”. Ook in ons land kan je op Tinder je identiteit via je identiteitskaart laten verifiëren , maar het is niet verplicht.
