De voorbije weken heeft het Iraanse regime duizenden betogers gedood bij de protestgolf die het land overspoelde. Volgens onafhankelijke Iraanse media en mensenrechtenorganisaties zou het gaan om mogelijk meer dan 30.000 doden. Achter elk cijfer schuilt een gezicht. Duizenden menselijke verhalen, hieronder leest u er 3.
Een modestudente, een bodybuilder, een gezin: zij verloren hun leven bij de Iraanse protesten
Inass Mouhamou
Gepubliceerd:
Robina Aminian, 23 jaar, modestudente
Donderdag 8 januari 2026, Teheran. Het is al dagen onrustig, over het hele land wordt betoogd. Het protest is aanvankelijk gericht tegen de economische malaise in Iran, later is het uit verzet tegen het regime van de ayatollahs.
Ook de 23-jarige Robina Aminian sluit zich aan bij de betogingen. Zij vertrekt 's avonds van haar universiteitscampus richting een van de vele betogingen in de hoofdstad. Ze keert nooit meer naar huis terug.
Volgens informatie van Iran Human Rights (IHRNGO), een in Noorwegen gevestigde mensenrechtenorganisatie, wordt ze die avond doodgeschoten door de Iraanse veiligheidsdiensten.
Aminian studeerde modeontwerp aan de Shariati Technical and Vocational College in de Iraanse hoofdstad, een niet-gemengde hogeschool voor meisjes. Op Instagram deelde ze haar eigen creaties: van een door Cruella de Vil geïnspireerd kostuum tot jurken met bloemenpatroon en Koerdische accenten - een verwijzing naar haar identiteit. "Hoop voor de toekomst", zo leest haar bio.
De Amerikaanse zender CNN had kort na haar dood contact met haar familie in Iran. "Ze streed voor wat juist is, en ze streed hard", getuigde een familielid. "Ze streed voor vrijheid, vrouwenrechten, haar eigen rechten. Bovenal was ze een meisje dat leefde, dat écht leefde."
Mahdi Zatparvar, 39, bodybuilder
Vrijdag 9 januari 2026, Rasht, Iran. In de provincie Gilan, in het noordwesten van het land, sluit Mahdi Zatparvar zich aan bij antiregimeprotesten. Hij wordt die avond doodgeschoten door de Iraanse veiligheidsdiensten, zo meldt de mensenrechtenorganisatie Hengaw .
Zatparvar was tweevoudig wereldkampioen in het bodybuilden. Hij begon op zijn dertiende met gewichtheffen en behaalde tussen 2011 en 2014 nationale en internationale titels in powerlifting en gewichtheffen, schrijft Hengaw.
Daarnaast had hij ook een masterdiploma in sportfysiologie en werkte hij als bodybuilding-coach in Gilan. Hij was 39.
Bijan Mostafavi (vader, 55), Zahra Bani-Amerian (moeder, 48) en Danial Mostafavi (zoon, 19)
9 januari 2026, Karaj, Iran. 3 leden van hetzelfde gezin worden doodgeschoten tijdens de protesten in de stad. Het gaat om Bijan Mostafavi, zijn vrouw Zahra Bani-Amerian en hun zoon Danial Mostafavi, meldt Henga w. Het gezin zat in een auto toen die onder vuur werd genomen door de Iraanse veiligheidsdiensten.
De oudste zoon van het gezin, Davoud Mostafavi (27), zou volgens de informatie van Hengaw, ook in de auto hebben gezeten bij zijn familie. Hij zou gewond zijn geraakt en de beschietingen hebben overleefd, maar over zijn toestand is weinig bekend.
De 3 gezinsleden zouden onder strikte beperkingen, opgelegd door de Iraanse autoriteiten, begraven zijn.
Vader Mostafavi was een 55-jarige gepensioneerde onderwijsmedewerker. Zijn vrouw, 48 jaar, was een gepensioneerde ambtenaar binnen de sociale zekerheidssector. Danial Mostafavi, de zoon, was student informatica. Hij was 19 jaar.
Wat zijn de laatste cijfers?
De voorbije weken komen er steeds hogere cijfers naar buiten over het dodental bij de Iraanse protesten. Het laatste officiële cijfer van de Iraanse autoriteiten dateert van 21 januari, toen was er volgens het regime sprake van 3.117 doden.
Maar volgens mensenrechtenorganisaties en Iraanse onafhankelijke media ligt dat cijfer een pak hoger. De in de VS gevestigde mensenrechtenrechtenorganisatie Human Rights Activists News Agency (HRANA) heeft tot nu toe in totaal 6.126 doden bevestigd, maar zegt nog ruim 17.000 andere meldingen te onderzoeken.
Volgens 2 hoge functionarissen van het Iraanse ministerie van Volksgezondheid zouden alleen al op 8 en 9 januari mogelijk meer dan 30.000 mensen zijn gedood, zo klinken de verklaringen in het Amerikaanse magazine Time. En ook in ooggetuigenverslagen van Iraanse artsen, verzameld door internationale media zoals BBC en The Guardian , is er sprake van tienduizenden doden.
Informatie over de dodelijke slachtoffers dringt maar langzaam door, onder meer door de opgelegde internetblokkades in Iran, die onafhankelijke verificatie bemoeilijken. Voor deze publicatie hebben we ons daarom gebaseerd op gegevens van onder meer mensenrechtenorganisaties zoals Hengaw en Iran Human Rights. Beide organisaties werken voor de identificatie van slachtoffers en de verificatie van gegevens met bronnen binnen en buiten Iran.
