Andrew Vandriessche krijgt levenslang voor brandstichting waarbij zijn 2 kinderen stierven: "Extreem gewelddadig en laf"

Met gebogen hoofd hoort Andrew Vandriessche zijn straf aan en met iedere zin die de voorzitter uitspreekt, zakt hij dieper weg. 

Het Hof laat dan ook geen spaander heel van de man: "Het was een extreem gewelddadige en laffe daad met een totale miskenning van een mensenleven". "Dat werd totaal ondergeschikt gemaakt aan zijn eigen gekrenkte ego."

"De impact van de feiten is uitzonderlijk zwaar", begint de voorzitter het arrest voor te lezen. In de eerste plaats is de schade voor Stefanie Brems "verwoestend", klinkt het. "Ze werd niet alleen zelf slachtoffer, maar verloor ook haar beide kinderen. Die gevolgen zal ze levenslang dragen. Naast het psychisch en fysiek lijden werd haar ook de kans ontnomen om waardig afscheid te nemen van haar kinderen. Ook haar ouders moeten leven met het besef dat de kinderen voor hun dood zwaar moeten hebben geleden."

Ook voor de familie van de dader zijn de gevolgen zwaar, benadrukt de voorzitter. "De familie is emotioneel verscheurd tussen de affectie voor hun zoon en broer en het onherstelbare verlies van Kyano en Kyara. Zij ervaren een sociale veroordeling zonder dat ze enige verantwoordelijkheid dragen. 

Maar ook de oudere halfbroer, de school, de hulpverleners en de buren zijn zwaar getroffen door de brand die Vandriessche op 18 juni 2023 stichtte. "Het is een brede, diepe en blijvende schade in het leven van talloze mensen. Dit gaat veel verder dan de directe slachtoffers, het heeft een hele gemeenschap getroffen."

Vandriessche heeft "een gevaarlijke persoonlijkheidsstoornis", klinkt het nog. "Hoewel hij zijn schuld niet langer betwist, minimaliseert hij zijn aandeel nog altijd en schuift hij zijn verantwoordelijkheid nog altijd deels af." De voorzitter laat er geen twijfel over bestaan: "Niemand anders draagt enige verantwoordelijkheid voor deze feiten, alleen zijn gestoorde eigenliefde, narcisme en wraakzucht."

Er was weinig tot geen liefde voor zijn partner of kinderen, gaat de voorzitter verder: "Hij presenteert zich graag sociaal wenselijk zonder zijn gedrag aan te passen. Zijn gedrag creëerde een onveilige en onvoorspelbare leefomgeving voor zijn kinderen. Hij handelde inconsistent, agressief en onverantwoord. Dat gedrag schaadde niet alleen zijn partner, maar ook zijn kinderen. Zijn kinderen werden steeds meer een middel om druk uit te oefenen en om haar te controleren."

Ook naar de toekomst ziet het hof weinig hoop: "Het risico op herval in soortgelijke feiten wordt als hoog ingeschat."

Verzachtende omstandigheden ziet de assisenjury niet. Zijn jeugd was "normaal en warm": "Er is niks in zijn jeugd dat kan verklaren waarom hij zo geworden is." Ook op het werk kreeg hij "alle kansen". Het Hof erkent wel dat het miskraam, het overlijden van hun dochtertje tijdens de zwangerschap en het overlijden van zijn vader een groot verlies was, maar ook daar ziet het Hof geen verzachtende omstandigheid in. "Ze zijn noch de oorzaak, noch de verklaring voor de feiten."

Ook zijn problematische drankgebruik kan hij niet inroepen, vindt de assisenjury. 

En ook het feit dat hij op het moment van de feiten van Brems geen contact mocht hebben met hun kinderen, is begrijpelijk. "Er is geen enkel negatief bericht van Stefanie naar hem opgedoken, ook in zijn periodes waarin zijn gedrag onverantwoord en onvoorspelbaar was. Het contactverbod was louter ingegeven door hun veiligheid."

Daarom vindt de assisenjury alleen een levenslange celstraf gepast. Daarbovenop wordt hij levenslang ontzet uit al zijn rechten en krijgt hij ook nog eens een terbeschikkingstelling van 15 jaar. Dat betekent dat hij zelfs na zijn straf nog een lange tijd opgevolgd moet worden door justitie. "Hij moet langdurig gemonitord worden." 

De voorzitter richt zich op het einde nog naar Vandriessche zelf: "Ik spoor u aan tot moed. Niet zoals nu door te ontkennen, te minimaliseren of af te schuiven, maar moed om eerlijk en zonder voorwaarden te erkennen wat u heeft aangericht, zonder u te verschuilen achter vergoelijkingen en halve waarheden. Misschien hebt u gisteren een eerste stap gezet door de schuld niet langer te betwisten. Maar ik denk dat u een zeer lange weg af te leggen hebt."

"U zal nog minstens 12 jaar moeten zitten. Dat is een lange periode, maar het is niet het dichtslaan van de deur en het weggooien van de sleutel. Het is niet de allerzwaarste straf, we hebben niet gezegd dat u pas na 20 jaar kan vrijkomen. Maar of het zal lukken, daarvoor zal u zelf verantwoordelijk zijn. U kan het leed dat u hebt aangedaan nooit rechtzetten. U kan een poging doen om de burgerlijke partijen te vergoeden, maar wat u ook betaalt, dat gaat nooit het leed van al die mensen oplossen."

"Ik ontken u niet het recht om te treuren, ik mag hopen dat u dat ook doet. Maar wat u anderen hebt aangedaan, zij krijgen een stukje van uw levenslang. Het is aan u om de komende jaren te bewijzen dat u eraan wil werken en dat u nog iets zinvols van uw leven kunt maken."

Na de uitspraak wordt Vandriessche meteen weggeleid. 

Zijn advocate Maud Vosters kon na de uitspraak nog kort met hem spreken. "Het kwam hard binnen, maar hij gaat dat aannemen en er iets aan proberen doen. Hij kijkt naar de toekomst. Die is niet nu, niet binnen 3 of 4 jaar, maar de mogelijkheid is er wel. Hij wil werken aan zijn reclassering."

Stefanie Brems, moeder van Kyano en Kyara, is opgelucht dat hij levenslang gekregen heeft. "Dat voelt als rechtvaardigheid voor mijn kinderen. Ze hebben een naam gekregen. Ik heb nu iets meer het gevoel dat ik veilig terug over straat kan lopen. Maar wat ben ik met die straf? Ik krijg mijn kinderen daar niet mee terug."

Het proces gaf haar ook een beetje zekerheid: "Dat ik gedaan heb wat ik kon. Dat ik mijn best gedaan heb, in al die jaren. Maar ik zal mijn kinderen moeten blijven missen, ik moet hun hele leven missen. Ik weet niet of ik dat ooit een plaats ga kunnen geven. (...) Tot op vandaag heb ik een schuldgevoel: waarom heb ik het overleefd en heb ik mijn kinderen er niet uit kunnen krijgen?"

Ze heeft toch nog één vraag, waar ze nog geen antwoord op kreeg: "Waarom? Waarom heeft hij dit gedaan? Ik denk dat ik er nooit een antwoord op zal krijgen."

Ze heeft ook nog een boodschap voor mensen die met intrafamiliaal geweld te maken hebben: "Blijf hulp vragen, twijfel niet aan jezelf. Zoek hulp, er zal wel iemand je helpen. En voor de instanties: blijf hulp bieden. Soms durft het slachtoffer het niet toegeven, zoals ik dat jaren niet heb durven toegeven."