Met hun knuffels in de hand getuigt Stefanie Brems over de brand waar haar kinderen stierven: "Vanbinnen ben ik kapot"

Eén ding mag heel duidelijk zijn: de gevolgen van de fatale brand zijn voor Stefanie Brems loodzwaar. Dat werd vandaag in de assisenzaal in Antwerpen heel erg duidelijk. Omringd door familie en vrienden en met 2 knuffeldiertjes in de hand, heeft ze vandaag haar verhaal gedaan. 

Fysiek zijn dagdagelijkse dingen als poetsen, naar de winkel gaan of pakweg een pak van 6 colaflessen optillen sinds 18 juni 2023 niet meer evident. Maar het is een peulschil in vergelijking met de mentale gevolgen. Want haar 2 kinderen, Kyano (8) en Kyara (4), overleefden de brand niet. 

"Ik probeer me sterk te houden, maar vanbinnen ben ik helemaal kapot. Als ik thuis ben, breek ik constant. Overal staan foto's van de kinderen. Ik zie elke dag hun urne, ik spreek tegen hen. Ik denk ook constant: wat als ze er nog waren? Kyara zou nu in het tweede leerjaar zitten, zou haar communie doen, en ik kan dat allemaal niet meer meermaken."

Tijdens haar getuigenis houdt ze de hele tijd 2 knuffeltjes stevig vast in haar handen: het schaapje van Kyano en het popje dat Kyara het vaakste vasthad. "Ze hebben dat nog gevonden en voor mij gewassen. Thuis ligt dat bij hun urne, zodat ze hun knuffels toch bij hen hebben."

Ze heeft maar één vraag voor beschuldigde Andrew V. - haar ex-man, de vader van de kinderen én de reden waarom we hier in de assisenzaal zitten: "Waarom? Waarom heeft hij het gedaan? Waarom?", snikt ze op het einde van de lange procesdag. 

En daar heeft hij geen antwoord op. Allesbehalve zelfs. "Ik kan het zelf niet zeggen, ik heb in een impuls gereageerd, het is nooit de bedoeling geweest dat dit de afloop zou zijn. Ik wil met heel mijn hart mijn excuses aanbieden aan iedereen voor wat ik heb aangedaan."

Het is niet het enige moeilijke moment voor Stefanie Brems vandaag. Vlak voor de middag stortte ze helemaal in, toen ze getuigde over de laatste seconden van haar kinderen. Die momenten herbeleven was voor haar té zwaar. De zitting moest stilgelegd worden en er moest een ambulance komen voor medische bijstand. 

Net daarvoor had ze verteld hoe haar kinderen die fatale avond "dolenthousiast" waren thuisgekomen nadat ze bij hun meter (de zus van beschuldigde Andrew V.) waren blijven slapen. 

"Ze waren zo blij met wat ze gedaan hadden, ze hadden gezwommen en snoepjes gekregen. We hebben nog gebeld met enkele mensen, en na het laatste gesprek zei ik dat het stilaan tijd was om te gaan slapen. Ik zei nog: 'Je kan morgen nog vertellen wat je allemaal gedaan hebt'. We zijn naar boven gegaan, hebben een pyjama aangedaan, hebben nog een verhaaltje van "het regenboogvisje" gelezen in Kyano zijn kamer en ze zijn dan allebei in de kamer van Kyano gaan slapen."

Ook Brems was vroeg gaan slapen, maar werd even later wakker omdat ze niet goed meer kon ademen. "Ik dacht direct: 'Er is brand'. Ik heb mijn gsm gepakt, ben naar de kamer van de kinderen gelopen, heb hen uit bed gehaald. Ik zei: 'We moeten naar buiten'. Toen ik voorbij de kamer van Kyara liep, zag ik door het gordijn de kleur van de vlammen."

"Ik heb Kyara op mijn arm gepakt, Kyano bij de hand genomen. Ik heb hen onderaan de trap gezet, om de voordeur open te doen. Ik zei: 'Eventjes wachten, mama komt, mama is hier, mama doet de deur open'. Het was zo vlug. Ik grijp naar de voordeur, en hoor een enorme knal. Ik hoor geroefel, draai me om en ik zie mijn kinderen naar boven lopen."

Brems vertelt hoe ze buiten een hap adem probeerde te nemen en meteen terug naar binnen liep. "Ik ben tot bijna boven geraakt. Ik heb nog geroepen: 'Kyano, Kyara', maar ik hoorde niks meer, ik zag niks meer."

"Mijn adem was op. Ik ben terug naar beneden gestrompeld, heb buiten adem gepakt. Ik weet nog dat ik riep: 'Brand, brand'. Ik wilde terug naar binnen, ik wou gewoon naar mijn kinderen."

Brems schetste ook haar relatie met Andrew V.. Feitelijk, rustig, sereen en zonder een spoor van rancune vertelde ze hoe het in het begin "liefde op het eerste gezicht" was, maar hoe die liefde langzaam afbrokkelde. Ze zal meerdere keren herhalen dat ze hem "graag zag". 

Maar nadat het koppel hun dochtertje Luna verloren had tijdens de zwangerschap, begon hun relatie de eerste barsten te vertonen, vertelt ze. "We hadden vantijd wel ruzie en na Luna begon hij meer te drinken. Hij was meer niet thuis dan wel. Soms was hij hele weekends weg en kon ik hem niet bereiken. Ik hoopte altijd dat hij wel zou veranderen."

Er was niet alleen sprake van drank, maar ook van drugs, bedrog, leugens en uiteindelijk ook geweld, getuigt ze. 

"Het ging van kwaad naar erger." In 2022 beslist Brems uiteindelijk dat ze wilde scheiden: "Het moest gedaan zijn, het had al veel te lang geduurd." In de maanden erop volgde een stroom aan dreigende berichten, en incidenten. Uiteindelijk ontaardde het helemaal op 18 juni 2023, toen haar ex (en de vader van de kinderen) een aanmaakblokje door het raam gooide. De twee kindjes stierven in de brand. 

Ook de familie van beschuldigde Andrew V. is vandaag aan het woord gekomen. Geen gemakkelijke positie, dat zeggen zowel de voorzitter, het parket als de advocaten van de beide partijen. 

De zus van V. - die ook meter is van de 2 kindjes - zegt dat ook zelf met zoveel woorden. "Het is heel jammer wat er gebeurd is, voor de twee families. Het is niet gemakkelijk om tussen twee vuren te zitten. Het is gewoon gruwelijk."

Het weekend dat de kinderen gestorven zijn, hebben ze nog doorgebracht bij de zus van V. "Het was de schoonste uitstap van hun leven", vertelt ze terwijl ze haar tranen moet verbijten. "Alles kon en mocht. We zijn op restaurant geweest, ze mochten tot middernacht in het zwembad blijven. Het was het schoonste weekend van ons leven."

"Wat er gebeurd is, heeft me voor de rest van mijn leven getekend. Ik ben die twee oogappels kwijt", klinkt het. "Hij had dat niet moeten doen, hij had daar moeten wegblijven. Ik was boos op hem, ik ben nog altijd boos op hem. Ik zal hem dat nooit kunnen vergeven."

En toch. Ze gelooft hem als hij zegt dat hij niet wist dat ze thuis waren. Én ze wil hem een tweede kans geven. "Over het algemeen is hij een goede persoon, ik heb van alles meegemaakt in het gezin gedurende die 14 jaar. Het is zo toxisch geworden, het werd echt een haat-liefderelatie. Zijn stoppen zijn doorgeslagen door een opeenstapeling van dingen en hij is ontploft. Maar dat is geen excuus voor wat hij gedaan heeft."

Ook de moeder van de beschuldigde voelt zich gewrongen. "Hij kon grof zijn, maar hij had ook een klein mini-hartje. Hij zou zijn kinderen nooit iets aandoen, daarvoor zag hij ze te graag. Maar hij heeft het gedaan, hij moet gestraft worden en dat vindt hij zelf ook. (...) Hij had het nooit moeten doen, dat is het punt. Ik zal altijd heel verdrietig blijven, zowel voor hem als voor de kinderen."

Ze had ook nooit gedacht dat hij het effectief zou doen, ondanks de vele dreigende berichten die hij ook naar zijn moeder stuurde. "Ik had dat nooit gedacht." Ook zij blijft ondanks alles achter haar zoon staan. Ze benadrukt ook dat hij "veranderd" is in de gevangenis. "Hij is terug de Andrew van vroeger, een lieve man."

Dat betwijfelen de gerechtspsychiaters die hem onderzocht hebben: "Hij denkt dat hij een ander mens is, maar persoonlijkheidskenmerken verander je niet zomaar." Die schetsen allesbehalve een fraai beeld: "Kil, koel, egocentrisch, een gebrekkig schuldbesef, weinig spijt, narcistische trekken..."

Daar is beschuldigde Andrew V. het niet mee eens, maar hij wil er niet veel meer over kwijt. "Het zijn zware dagen geweest, ik ben op."