Hun vader gooit aanmaakblokje door het raam, zijn kinderen van 4 en 8 sterven in de brand: assisenproces start vandaag 

Een lachende Jozef, Maria en Jezus, duidelijk ingekleurd door kleuterhandjes. Het zou een vredig kersttafereeltje kunnen zijn, maar er schuilt een ongelooflijk drama achter. 

Het is namelijk het enige kunstwerkje dat Stefanie Brems nog heeft van haar kinderen Kyano (8) en Kyara (4). Kyara maakte het werkje in de laatste kerstperiode van haar leven. De vader van Stefanie kon het na de verwoestende brand nog 'redden' uit haar huis en het heeft de afgelopen weken onder de kerstboom van Stefanie gestaan. 

Andere foto's van na de brand tonen een volledig verwoest interieur. Zwartgeblakerde kasten, een verwrongen microgolfoven, nauwelijks herkenbare spullen op het aanrecht of in de kasten.

Het is een bewijs van hoe allesverwoestend de brand was in de nacht van 18 op 19 juni 2023 in het huis in de Jan Hallezlaan in Puurs-Sint-Amands. 

Die nacht krijgt de brandweer om 23.36 uur een eerste noodoproep binnen. Wanneer ze enkele minuten later ter plaatse komen, staat de hele voorgevel van het huis al in lichterlaaie. 

Stefanie ligt op dat moment in de voortuin, buren hebben haar uit het huis kunnen trekken. Haar hele lichaam is bedekt met roet. En al is ze nog bij bewustzijn, praten kan ze niet. Ze heeft wel één belangrijk detail kunnen delen met een buurman, maar daarover straks meer. 

De kinderen van Stefanie, Kyano en Kyara, zijn op dat moment nog in het brandende huis. In eerste instantie had Stefanie haar kinderen kunnen wakker maken en was ze met hen naar beneden gelopen. Maar door een knal - vermoedelijk de ramen in de veranda die sprongen door de hitte - zijn de kinderen opnieuw naar boven gelopen. Stefanie probeerde hen nog achterna te gaan, maar door de rook en de hitte lukte dat niet meer. 

De brandweer kan hen uiteindelijk in een kamer op de eerste verdieping vinden en uit het huis halen, maar er kan geen hulp meer baten. Kyara sterft onderweg naar het ziekenhuis, Kyano overlijdt later die nacht. Stefanie wordt in kritieke toestand in een coma gebracht, en zal weken later pas te horen krijgen dat haar kinderen het niet overleefd hebben. 

Haar laatste herinnering aan die nacht is het beeld van de hulpdiensten die haar kinderen aan het reanimeren zijn, zal ze achteraf vertellen. 

De grote vraag voor de onderzoekers: is de brand accidenteel of aangestoken? Al snel gaat het richting die laatste piste. En daar zit het belangrijke detail van Stefanie voor iets tussen. Tegen een buurman kan ze één cruciaal woord zeggen: "Andrew". Ofwel: haar ex-partner. 

Eerst blijkt hij onvindbaar, en als hij dan uren later gevonden wordt, ontkent hij in alle toonaarden dat hij iets met de brand te maken heeft. Hij noemt het "absurd", want "hij zou zijn kinderen nooit iets willen aandoen terwijl die daar lagen te slapen". 

Nochtans hebben politie en gerecht redenen om daar anders over te denken

Eerst en vooral zijn er de camerabeelden. Op die beelden is te zien hoe een man - die door de buren geïdentificeerd wordt als Andrew - om 23.34 uur richting het huis wandelt met een vierkantig voorwerp in zijn hand. Exact 6 minuten later wandelt hij weg, waarna er op de beelden te zien is hoe de rook zich volop ontwikkelt. 

Op de camera van een deurbel zijn ook nog knallen (de ramen?) te horen, net als een schorre vrouwenstem die roept: "Kyara", "hij is weggegaan", "brand" en "mijn kinderen". 

In zijn zakken heeft hij bij zijn arrestatie een aansteker, een zakje cocaïne én een kassaticket voor aanmaakblokjes, die hij in februari 2023 aankocht. Meteen een tweede zeer zware aanwijzing in zijn richting. 

Ook zijn verleden spreekt tegen hem. De politie moest meerdere keren tussenbeide komen in het gezin voor intrafamiliaal geweld.

En toen hun relatie in mei 2022 op de klippen gelopen was, was het hek helemaal van de dam. De bezoekregeling liep allesbehalve vlot, er volgden verschillende meldingen over belaging en zelfs één van de kinderen belde ooit naar de noodcentrale om te zeggen dat "papa aan het doordraaien is". In een later verhoor vertelt Stefanie hoe ze al maanden vreesde voor haar leven. 

In de maanden die volgen, volgt er ook een stroom van dreigberichten naar Stefanie, via mail en sms: "Als ik u niet kan krijgen, dan niemand". Ook tegenover anderen herhaalde hij die dreigementen. De berichten spreken boekdelen: "Ik vermoord da kutwijf", "ik steek da kot in de fik", "mijn besluit sta vast, ik ga haar kot in de fik steken". Het laatste bericht in die trant was naar zijn moeder, op 18 juni om 22.19 uur. Een uur voor de brand dus. 

Toch blijft hij volhouden dat hij niets te maken heeft met de brand. "Er is een verschil tussen iets zeggen en iets doen", klinkt het. 

10 dagen na zijn aanhouding verandert hij zijn verklaring, en geeft hij toe dat hij "met een zip-blokje" naar de woning is gegaan. Dat heeft hij vervolgens aangestoken en door het raam van de veranda in een kartonnen doos met papier gegooid. Hij ging ervan uit dat "het vuur wel vanzelf zou uitgaan".

En: naar eigen zeggen was hij er "zeker van" dat er niemand thuis was, omdat er nergens licht brandde, ook niet in de kamer van de kinderen, en er hingen geen kleren over de stoel beneden. Hij wilde "een signaal geven" en had niet gedacht "dat de ganse woning zou afbranden". 

In een later verhoor verklaart hij dat hij "tot de laatste seconde getwijfeld heeft of hij het zou doen" en benadrukt hij nogmaals dat hij dacht dat er niemand thuis was. "Ik ben niet dom en ik ben geen moordenaar", klinkt het. Hij begrijpt naar eigen zeggen ook niet dat Stefanie uit de brand geraakt is en de kinderen niet. 

Tot vandaag houdt hij vast aan die versie: ja, hij heeft het huis in brand gestoken, maar nee, hij wist niet dat er iemand thuis was. 

Het parket denkt daar duidelijk anders over en heeft hem voor het hof van assisen gebracht, op beschuldiging van opzettelijke brandstiching, bij nacht, waarbij zijn twee kinderen om het leven kwamen en zijn ex-partner levensgevaarlijk gewond raakte. 

De lichten in het huis zullen daarbij een cruciale rol spelen. Want hoewel de beschuldigde blijft beweren dat er geen licht brandde in het huis, spreekt het onderzoek van de deskundige dat tegen. Er brandde op verschillende plekken in huis licht, ook op de slaapkamer van Kyano. Tijdens de reconstructie van de feiten bleek dat dat licht ook zichtbaar was en dat hij het licht had moeten zien branden.

Toch houdt de beschuldigde vol dat hij géén licht gezien heeft. 

Het dossier schetst al geen fraai beeld van de man, en van hun relatie, en verschillende getuigen en experten doen daar nog een schep bovenop. Zijn huisdokter omschrijft hem als "een tikkende tijdbom" en uit het psychiatrisch onderzoek komen "een drietal psychopatische eigenschappen" naar boven. 

En ook al had niemand gedacht dat hij zijn kinderen effectief iets zou aandoen, toch is dat uiteindelijk wat er simpelweg gebeurd is.

Kyano, "een zorgzame jongen die leed onder de situatie thuis en bezorgd was om zijn zusje en mama", en Kyara, "een vrolijk kind dat blij was met het minste", bleven in de brand en hun mama moet verder met haar verwondingen en "met een schuldgevoel dat zij de brand overleefd heeft".