"Ik zal niet sterven aan borstkanker": Céline zoekt hoop in omstreden Duitse experimentele behandeling 

In 2018 krijgt Céline (47) voor het eerst te horen dat ze borstkanker heeft. Na een borstamputatie verklaren haar artsen haar genezen. Ze moet wel nog jaarlijks op controle komen. Al snel wordt een nieuw knobbeltje ontdekt. Ongevaarlijk volgens de dokters, maar Céline voelt dat er iets niet klopt. "Zo'n 9 maanden later kreeg ik wat buikpijn, alsof ik iets fouts gegeten had", vertelt ze.

Wat volgt, is een medische zoektocht, waarbij de ene arts na de andere haar wegstuurt met tijdelijke oplossingen. "Eerst kreeg ik iets tegen maagzuur, daarna moest ik ontstressen en ademhalingsoefeningen toepassen. De pijn bleef, en werd zelfs erger." 

Tijdens een bezoek aan de spoedgevallen blijkt dat haar leverwaarden verhoogd zijn. Ook daar vegen ze haar zorgen van de tafel. "Ik kreeg het advies om geen alcohol meer te drinken. Ze stuurden me naar huis, maar ik wilde koste wat het kost dat ze een scan zouden maken van mijn buik."

Uit die scan blijkt dat Céline een tumor van 9 centimeter heeft op haar lever. En die is er wel degelijk gekomen door het kleine knobbeltje in haar borst, zal onderzoek later aantonen. 

"Wat is mijn kans op genezing?", vraagt Céline aan 1 van de 5 oncologen die ze bezoekt na het nieuws. Ze gaat verder: "Die man begon gewoon te lachen, en zei me dat ik niet kon genezen van uitgezaaide kanker. Enkel remissie (het tijdelijk afwezig zijn of verminderen van symptomen, red.) was nog mogelijk." 

"Je levensverwachting wordt dan plots uitgedrukt in een cijfer, in het aantal maanden of jaren die je in het beste geval nog zal leven. Dat is pure horror. Het voelt ook alsof je lichaam begint af te tellen."

"Een dokter die me enkel doet panikeren, daar kan ik niet mee om. Een arts is ook geen god", getuigt Céline. 

Omdat ze twijfels heeft bij de aanpak van haar oncoloog - hij wil haar hele lever bestralen, niet enkel het deeltje waarop de tumor zit - begint de vrouw aan een online zoektocht.

Al snel botst ze op alle succesverhalen van de Duitse arts en professor radiologie Thomas Jr. Vogl. "Als je online 'behandeling van leverkanker' intypt, dan zie je zijn naam telkens opnieuw opduiken. Zowel in studies als bij patiënten die zeer tevreden zijn over zijn behandeling." 

Ze graaft verder en vindt op het internet analyses waaruit blijkt dat 75 procent van Vogls patiënten hun tumor heeft zien krimpen na 1 van zijn behandelingen. "Vogl is bovendien een zeer ervaren radioloog, met meer dan 35 jaar ervaring", weet ze. 

"Waarom zou ik het dan niet proberen? Waarom zou ik mijn kans niet wagen? Ik wil bij die 75 procent horen." 

Inmiddels heeft Céline er 4 behandelingen van elk 3.900 euro opzitten. En Vogls TACE-therapie slaat aan. TACE staat voor transarteriële chemo-embolisatie of een lokale behandeling waarbij de arts de bloedtoevoer naar de tumor afsluit en direct daarna plaatselijke chemo toepast.

Tijdens Célines vierde behandeling in Frankfurt gaat de Pano-redactie met haar mee. "Het is een zeer modern ziekenhuis, dat stelt me gerust", lacht ze. "Ik stel dokter Vogl ook altijd 1.000 vragen als ik op zijn behandeltafel lig. Hij zegt zelf niet veel, maar vragen beantwoorden doet hij wel." 

Een behandeling verloopt als volgt: "Eerst ga ik onder de scanner om te zien hoe mijn tumor zich heeft ontwikkeld sinds de laatste behandeling. Vogl bekijkt de beelden van die scan, en zoekt me op in de operatiezaal. Daar spuit hij met een katheter de chemo rechtstreeks in mijn tumor, dat is dan de TACE-behandeling zelf." 

Nadat ze nog enkele uren heeft platgelegen om een nabloeding te voorkomen, gaat ze opnieuw onder de scanner. Die resultaten bespreekt ze met dokter Vogl. "De tumor is weer wat gekrompen", zegt Vogl na de behandeling, "maar je zit nog steeds op een tikkende tijdbom." 

Toch is Céline opgelucht, want de behandeling is weer succesvol verlopen volgens haar. "Ik ga een glas bruiswater drinken om het te vieren", lacht ze. 

Bovenop de behandeling bij Vogl blijft de vrouw nog steeds orale chemo krijgen om andere kankercellen in haar lichaam ook onder controle te krijgen. Met de TACE-behandeling van dokter Vogl hoopt Céline haar uitzaaiingen zodanig te verkleinen dat ze verder behandeld kan worden in Belgische ziekenhuizen. 

"Ik zie me in de toekomst echt niet aan mijn bed gekluisterd omdat de uitzaaiingen enkel erger worden, integendeel. Ik ben positief, en weiger te denken dat er geen oplossing bestaat voor mijn ziekte." 

Ze zal het advies van haar Belgische oncoloog blijven volgen, maar als er zich kansen voordoen in het buitenland, zal ze die blijven grijpen. "Ik wil alles proberen als het mij kan helpen. Ik geloof nog steeds dat ik kan genezen."

"Wat nu belangrijk is voor mij, is genieten van het leven en gelukkig zijn", besluit Céline. "En vooral weten dat ik morgen niet zal sterven, en volgende week ook niet. Ooit komt die dag wel, maar ik zal niet overlijden aan borstkanker."