Dat sommige woonzorgcentra en ziekenhuizen werken met 'vaste' begrafenisondernemers, zonder inspraak van nabestaanden, klinkt akelig herkenbaar voor Annie*. Ook zij werd onder druk gezet om met een specifieke begrafenisondernemer te werken. "Ik had intens verdriet, maar die emoties werden verdrukt door boosheid."
Ook Annie werd onder druk gezet om 'vaste' begrafenisondernemer te kiezen: "Als ik eraan terugdenk, word ik nog steeds boos"
Waar gaat dit over?
Medewerkers van woonzorgcentra en minstens één ziekenhuis aanvaarden geld van begrafenisondernemers in ruil voor het mogen ophalen van overledenen.
'WinWin' op VRT1 verzamelde daar heel wat getuigenissen over.
Beroepsvereniging Funebra erkent het bestaan van deze deals, maar noemt ze 'not done'.
De moeder van Annie* overleed in coronajaar 2020. Ze zat in een woonzorgcentrum in de Kempen en was er door Covid erg aan toe.
"Toen ik van de verpleegster te horen kreeg dat ze overleden was, heb ik op weg naar het verzorgingstehuis de begrafenisondernemer gebeld die mijn moeder wenste", vertelt Annie. "Want zij wilde per se dezelfde begrafenisondernemer die mijn vader had begraven, 30 jaar eerder."
"Maar toen ik aankwam in het verzorgingstehuis, gaf de directeur aan dat hij ook de huisbegrafenisondernemer had gebeld. Dat was iemand waar ik totaal niks mee had. Ik had van hem al eens een begrafenis bijgewoond en daar een heel negatieve ervaring gehad. Dat wilde ik niet."
De directeur bleef aandringen. "Hij was heel overtuigend: ik móést dit doen", herinnert Annie zich. "Maar ik ben Nederlandse en ik ben niet op mijn mondje gevallen. Ik zei: 'Ik moet helemaal niks: ik heb de begrafenisondernemer gebeld die mijn moeder wenste en ik heb daar recht op.' Toen kreeg ik antwoord met een dreigende ondertoon: 'Prima, als u dat wilt, betaalt u ook maar de rekening.'"
Verdriet
Na een lange en felle discussie kreeg Annie haar zin, "maar met 0,0 procent empathie van de directeur". "Je hebt daar een heel onprettig gevoel bij. Ik had intens verdriet, maar die emoties werden verdrukt door boosheid. Als ik eraan terugdenk, word ik nog steeds boos."
Annie weet niet zeker waarom de directeur zo aandrong. "Maar ik had het gevoel dat het verzorgingstehuis zelf een vergoeding kreeg van de begrafenisondernemer, waarmee ze dan investeringen konden doen voor de bewoners. Ik bekijk regelmatig de overlijdensberichten en ik zie bij dat verzorgingstehuis heel vaak dezelfde begrafenisondernemer. Het lijkt me toch sterk dat iedereen in de streek dezelfde wil."
*Dit is een schuilnaam. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
