Koen uit Hamont-Achel fietste al 30.000 kilometer naar werk in Nederland: "Ze hebben betere fietspaden, maar Limburg is achterstand aan het inhalen"

Koen Tijskens uit Hamont-Achel werkt bij ASML in het Nederlandse Veldhoven, 25 kilometer verderop. Met de auto is hij 35 minuten onderweg. Maar sinds enkele jaren pendelt hij enkele dagen per week met de fiets.

"Ik heb een speedpedelec, daarmee ben ik ongeveer even lang onderweg als met de auto. Het grote voordeel is dat ik met de fiets niet moet bumperen. Ik heb ook een kantoorjob, fietsen is voor mij een goede manier om op gewicht te blijven", glundert Koen. 

De auto afzweren doet Koen niet. "Doorwinterde fietsers zeggen misschien wel dat er geen slecht weer bestaat, alleen slechte kledij. Maar ik hou wel rekening met het weer. Als het hevig regent of het ijzelt dan ga ik niet met de fiets, het moet veilig blijven. En ik moet ook 'goesting' hebben om te fietsen." 

Om op kantoor te geraken moet Koen 8,5 kilometer in België fietsen en 16,5 kilometer in Nederland. "Er is nog altijd een verschil in fietspaden", merkt hij.

"In Nederland bestaat een echte fietscultuur. De meeste fietspaden zijn vrijliggend én er is minder lintbebouwing. Daardoor kan je tussen verschillende dorpskernen veel sneller doorrijden. Hier moet je veel beter opletten. Ik probeer dorpskernen ook zo veel mogelijk te vermijden. Wandelaars durven zonder omkijken even op het fietspad komen."

Er is de voorbije jaren in Limburg en Vlaanderen veel verbeterd, merkt Koen wel. "Er is een inhaalbeweging. De voorzieningen voor een speedpedelec zijn in Vlaanderen trouwens beter. In Nederland moet ik in een zone 60 op de weg rijden. Maar 60 kilometer per uur is een dode letter, want iedereen rijdt daar 70 of 80 kilometer per uur en dat geeft een onveilig gevoel."  

Koen Tijskens probeert intussen de fietsmicrobe door te geven. "Ik heb mijn oude speedpedelec aan mijn broer verkocht, aan een zacht prijsje. Het is voor hem een mooie gelegenheid om het nu ook uit te proberen."