Tijd was zijn bondgenoot, nu is het de vijand: Gerry Van Loock neemt de fakkel over van Alain Remue bij Cel Vermiste Personen

Op 48-jarige leeftijd staat Gerry Van Loock, een man met 25 jaar ervaring binnen de politiediensten, voor een grote uitdaging: de leiding overnemen van de Cel Vermiste Personen na het tijdperk van Alain Remue, nu die met pensioen gaat.

Van Loock is al enkele maanden aan de slag, maar sinds vandaag heeft hij officieel de fakkel overgenomen. Hij benadrukt dat hij geen kopie van zijn voorganger wil zijn, maar dat hij wel voortbouwt op dezelfde fundamentele waarden.

"Dat gaat over betrokkenheid, bezieling en beschikbaarheid", vertelt hij. "Alain heeft een onwaarschijnlijke beschikbaarheid. Maar dat moet ook. Anders moet je de functie ook niet willen doen."

Van Loock startte zijn loopbaan bij de politie 25 jaar geleden als inspecteur en doorliep wat hij een klassiek parcours noemt. Hij werkte onder meer bij de recherche in Brussel, omdat hij zich wilde toeleggen op onderzoekswerk. Dat leidde hem naar de Cel Vermiste Personen, waar hij tussen 2011 en 2019 aan de slag was. De materie is hem dus goed bekend.

Een cruciale stap in zijn carrière was vervolgens de functie van diensthoofd van het FAST-team (Fugitive Active Search Team). Zijn ervaring als teamleader, samen met zijn opgebouwde netwerk en ervaring op het vlak van internationale politiesamenwerking, waren belangrijke troeven voor zijn selectie als opvolger van Remue.

Bij het FAST-team speurden Van Loock en zijn medewerkers in binnen- en buitenland naar voortvluchtige verdachten en veroordeelden.

Daar was tijd vaak de bondgenoot. "Wij konden wachten tot de gezochte persoon een fout maakt, de val openzetten en ze dichtklappen op het goeie moment."

Bij de Cel Vermiste Personen is het tegenovergestelde waar: tijd is de grote vijand. "Elke wegtikkende seconde is een seconde die niet meer gerecupereerd kan worden. Maar het is een werk van samen en van velen. De Cel is afhankelijk van de snelheid waarmee ze wordt geïnformeerd om dan snel de nodige middelen in te zetten."

Van Loock beschrijft de rol van de Cel als "het tandwiel waar de ketting op draait". "Wij moeten ervoor zorgen dat de hele machine in beweging blijft, tot we het doel hebben bereikt of op het punt komen dat we moeten zeggen: 'we hebben al het mogelijke gedaan'. Dat zijn vaak inspanningen van maanden of zelfs jaren."

Van Loock vertelt dat de bezieling om voor de Cel te werken ontstond in 2004, bij de verdwijning van Jansien Bosmans. De kleuter van 2,5 jaar oud uit Sint-Job-in-'t-Goor werd na een grote zoekactie uiteindelijk dood teruggevonden, vermoord door haar moeder die aan een postnatale depressie leed.

Van Loock was destijds politie-inspecteur in de zone. Hij werkte zelf niet actief op de zaak, maar kwam zo voor het eerst in contact met Remue en de Cel Vermiste Personen. "Het was indrukwekkend om te zien, die machine die op gang kwam. Toen ik daar zat te typen op kantoor is het idee in me opgekomen: dat wil ik ooit doen."

"Het heeft dan wel nog enkele jaren geduurd, tot 2011, want de kans om bij de cel aan de slag te gaan, deed zich niet vaak voor."

Over het leiderschap van Remue merkt Van Loock op dat die zijn vertrouwen niet zomaar geeft: "Alain is niet de chef van wie je iets cadeau krijgt, je moet jezelf meermaals bewijzen, maar eens je zijn vertrouwen krijgt, geeft hij je alle kansen."

Voor Van Loock is de menselijke betrokkenheid het hart van het werk. "Het menselijke aspect is alles", zegt hij.

Hij haalt het voorbeeld aan van Michael Vanassche, een 18-jarige student uit Moorslede die in 2015 spoorloos verdween na een fuif. "De vader van Michael kwam elke dag kijken tijdens de zoekactie. Elke ochtend zei hij: 'Ik hoop dat je vandaag onze zoon niet vindt', want zolang hij niet gevonden was, was er hoop. Maar in diezelfde adem zei hij: 'Ik hoop dat hij vandaag wel gevonden wordt, want dan is alle miserie voorbij'."

Van Loock noemt het conflict van hoop en leed "zo diepgaand menselijk" en iets wat je niet hebt bij het opsporen van voortvluchtigen. "Het brengen van een antwoord, zelfs slecht nieuws, is het verschil maken in mensenlevens, waardoor families tenminste kunnen proberen om hun leven weer op te pikken."

In een functie waar dossiers vaak veel media-aandacht trekken, is "heldere, juiste en eerlijke communicatie" van groot belang, benadrukt Van Loock.

"De eersten die recht hebben op informatie en de waarheid, zijn de families die achterblijven", zegt hij. Hij wil absoluut vermijden dat onjuiste informatie vanuit andere kanalen de wereld wordt ingestuurd. Hij haalt de zaak van Steve Stevaert aan, waar de familie tot 3 keer toe via de media hoorde dat het lichaam was gevonden, terwijl dat niet zo was. "Daar huiver ik nog altijd van."

Momenteel zijn er zo'n 750 openstaande dossiers van verdwijningen die in België of in het buitenland hebben plaatsgevonden. De speurders hopen dat ze de betrokken families op een dag een antwoord kunnen geven.

Van Loock noemt de zaak van Kevin Vanneste als een bijzonder dossier, niet omdat het belangrijker is dan de andere, maar vanwege de onvermoeibare inzet van zijn moeder, Lilium. "Voor mij is zij hét voorbeeld van niet opgeven en blijven geloven."

Vanneste (30) verdween in september 2018 op het eiland Corsica, waar hij alleen de GR-route aan het wandelen was. 7 jaar later is er nog altijd geen spoor van hem. 

Met het oog op zaken als die van Kevin, ziet Van Loock veel nut in 'cold case management'. Hij wil onderzoeken hoe deze dossiers bekeken kunnen worden met nieuwe technieken en methodes die nog niet bestonden ten tijde van de verdwijning.