Nederlandse chirurg in Gaza: "Zowel bevolking als medewerkers zijn aan het einde van hun Latijn"

Sinds de Israëlische belegering van Gaza zijn er 62.004 inwoners gedood en raakten 156.230 mensen verwond, waarvan ongeveer de helft vrouwen en kinderen. Ron van Doorn, een chirurg uit Nederland, verzorgt intussen 6 weken gewonden in een noodziekenhuis in het zuiden van Gaza, vlak bij de zee. "Het is een ziekenhuis gebouwd uit tenten en barakken", vertelt hij in De Ochtend op Radio 1. "Een tijdelijke oplossing."

De voorbije weken opereerde hij voornamelijk patiënten die gewond raakten in de oorlog, "meestal door schotwonden en door wonden van granaatscherven in de buik en ledematen". "Alles wat in de buik zit, kan geraakt worden door rondvliegend metaal. Ik voer dus veel operaties uit aan darm-, lever- en miltletsels."

Dat er extreme voedseltekorten in Gaza zijn, ondervindt ook Van Doorn. "Bij patiënten merk ik het tijdens het opereren van bovenvernoemde buikletsels. Als iemand in ons land daar verwondingen oploopt, is de buik binnen het half uur gevuld met ontlasting. Hier zijn mensen hun darmen leeg." Ook lokale hulpverleners zijn kilo’s afgevallen, zegt hij. "Zowel patiënten als medewerkers zijn aan het einde van hun Latijn."

Zelf heeft hij voldoende te eten. "Vaak eten we rijst met een vorm van bonen, meestal uit blik. Soms krijgen we verse aubergine en courgette, die zijn hier wel voorhanden. Vlees en vis is er niet, er is een tekort aan proteïne."

Sinds zijn aankomst in Gaza is Van Doorn het terrein van het noodziekenhuis niet af geweest. "Naast het ziekenhuis staat een gebouw waar we slapen, eten en leven." Een groot verschil tegenover 2018, toen de chirurg eveneens in de Gazastrook was. "Toen kon ik vrij bewegen, kon ik naar Gaza-Stad en gingen we zwemmen. Dat is nu helemaal niets."

Het stukje Gaza dat hij bij aankomst heeft gezien, is volgens hem volledig vernield. "Het is desastreus. Al de eerste kilometers nadat je de grens oversteekt, ligt alles plat. De huizen zijn gereduceerd tot hoopjes puin. Gebouwen die nog rechtstaan, zijn beschadigd, bijna niets is nog bewoonbaar."

Hier en daar "zijn mensen dapper genoeg om in hun half rechtstaand huis te blijven", maar de meeste Gazanen wonen in tenten. "Dat zijn geen tenten zoals wij graag tenten hebben op vakantie, maar tenten die bij elkaar zijn geraapt en met verschillende materialen in elkaar zijn gezet."

De levensomstandigheden hebben een grote impact op de bevolking, aldus van Doorn. "Enerzijds is het bewonderenswaardig hoe veerkrachtig mensen hier zijn, hoe dapper ze zijn en hoe ze maar blijven doorgaan. Het is al bijna 2 jaar oorlog, en nog steeds komen ze naar het ziekenhuis om andere mensen te helpen."

Anderzijds zijn ze moe. "Tussen operaties door vallen mensen in slaap. Soms zijn ze niet vooruit te branden. Eén jongeman was op een dag bijvoorbeeld niet helemaal goed bezig. Dan hoor je echter dat hij de dag voordien zijn vader en broer had begraven. Ze waren omgekomen bij een bombardement terwijl hij – gelukkig voor hem – aan het werk was. Dan kan je, je dat wel erg goed voorstellen."