"Verachtelijk, oneerlijk en vals": bestsellerauteur reageert op beschuldiging dat 'Het zoutpad' niet waar zou zijn

Raynor Winn ligt al een aantal dagen onder vuur. Dit na een artikel van de krant The Observer dat stelt dat er veel van het autobiografische 'Het zoutpad' niet klopt. Heel kort reageerde de schrijfster toen dat het artikel "misleidend" is, maar dat ze juridisch advies zou inwinnen en "verder geen commentaar zou geven". 

Dat doet ze nu toch, in een lange post op haar eigen website: "Ik wacht nog op het juridisch advies, maar ik mag nu mijn mond opendoen". 

"Het artikel in The Observer is oneerlijk, zeer misleidend en probeert mijn leven onderuit te halen. Maar zoals onze wandeling langs het Zoutpad ons leerde: wanneer het leven je neerslaat, moet je rechtstaan, je gezicht tegen de wind in draaien en onverschrokken doorgaan. Dat probeer ik nu te doen."

Ze noemt het boek "een tijdscapsule" waar zij en haar man Moth gingen van "complete wanhoop naar hoop". Nadat ze hun huis verloren hebben en Moth een ongeneeslijke ziekte blijkt te hebben besluit het koppel te wandelen langs het South West Coast Path, een wandeling van meer dan 1.000 kilometer langs de kusten van Zuid-Engeland. Het boek beschrijft die tocht, waarin ze omgaan met pijn en verdriet. 

De twijfel die gezaaid is over de ziekte van Moth vindt ze de "meest hartverscheurende beschuldiging". "De verachtelijke, oneerlijke en valse suggestie heeft Moth, die zo hard gevochten heeft tegen de verraderlijke ziekte CBS, emotioneel kapotgemaakt. (...) De suggestie dat hij deze aandoening verzonnen zou hebben, is absoluut traumatiserend."

Moth heeft het corticobasaal syndroom, benadrukt ze stellig. Dat is een ongeneeslijke hersenaandoening waarbij patiënten bewegingsstoornissen en cognitieve problemen krijgen. 

Maar The Observer twijfelt of hij wel degelijk ziek is. Om dat te staven, deelt Winn op Instagram nu twee doktersbrieven. "Heel persoonlijke informatie, die niemand eigenlijk ooit zou moeten delen." Volgens haar verloopt de ziekte van haar man traag: "Anderen hebben minder geluk." "De diagnose komt niet voort uit een eenvoudige test, maar uit een lange en complexe observatie, waarbij patiënten soms jarenlang symptomen hebben voor ze een diagnose krijgen."

"Mijn boeken zijn een verslag van zijn gezondheid. Van de ochtenden dat ik hem fysiek uit bed moet helpen, tot de fysiotherapie die zijn dagen draaglijk maakt. Problemen om te bewegen, darmproblemen, geheugenverlies, stijfheid, pijn, vermoeidheid, kwellingen en wanhoop. Tot het moment, tijdens onze lange wandelingen, wanneer zijn symptomen beterden."

Winn gaat ook dieper in op de andere beschuldigingen van de krant. Over het feit dat ze geld gestolen zou hebben van haar baas, blijft ze hoe dan ook vaag. Wel stelt ze "dat dat geschil niet de reden is dat we ons huis verloren". "Ik werkte voor Martin Hemmings voor de economische crisis van 2008. Het was een stressvolle tijd, waarin er in het bedrijf fouten gemaakt werden. Alle fouten die ik in die jaren op die afdeling gemaakt heb, betreur ik ten zeerste. Het spijt me oprecht."

Maar, zo benadrukt ze: "Ik ben niet aangeklaagd en ben niet strafrechtelijk vervolgd. Ik heb een schikking getroffen omdat ik geen bewijs had om te tonen wat er gebeurd was".

Hoe ze dan wel hun huis verloren, wijt ze aan een financieel geschil met een vriend over een investering. Die vriend kon het geld niet terugbetalen, maar bood een lening aan via zijn bedrijf. Dat ging volgens Winn mis. "En als gevolg hiervan werd in 2011 een procedure gestart om ons huis in beslag te nemen. We konden ons geen advocaat veroorloven en moesten onszelf verdedigen. Dat putte ons helemaal uit." Uiteindelijk verloren ze hun huis. 

"En wat we in Frankrijk bezitten, is een onbewoonbare ruïne in een veld met braamstruiken", verdedigt ze zich tegen de beschuldiging dat het koppel nog een stuk grond zou hebben in Frankrijk waar ze in de tuin in een camper logeerden. "Het heeft geen muren, een dak dat ingestort is, er is geen stromend water, geen afvoer, geen elektriciteit. Het is niet het pand dat The Observer toont. We hebben er nooit gewoond en zijn er sinds 2007 niet geweest."

Volgens de krant heten Raynor en Moth Winn in feite Sally en Tim Walker en zouden ze hun namen veranderd hebben om hun schulden te verbergen. 

"Toen we ons huis verloren, kozen we ervoor om ons niet failliet te laten verklaren. We hoopten dat we ooit de openstaande schulden zouden kunnen afbetalen, die opgestapeld waren tijdens de jarenlange rechtszaak, die zoveel tijd en energie had gekost. We troffen afspraken over minimale terugbetalingen. Toen ik veel later een voorschot kreeg voor 'Het zoutpad' gebruikten we dat om terug te betalen wat we konden. Ik denk dat ik nu iedereen heb opgespoord en terugbetaald."

"Ik ben geen honderdduizenden ponden verschuldigd aan de mensen die ons uit ons huis hebben gezet, zoals The Observer beweert. (...) En aan de man in de garage die zegt dat ik hem nog geld moet: als ik een schuld vergeten ben, neem dan alsjeblieft contact op."

Om te eindigen komt ze nog terug op de namenkwestie. Daar is een simpele verklaring voor, zegt Winn zelf. "Winn is mijn meisjesnaam. Ik heb zowel mijn meisjesnaam als mijn getrouwde naam, Walker, gebruikt."

"In de eerste jaren dat Moth en ik elkaar ontmoetten, zei ik dat ik mijn naam Sally Ann niet mooi vond en hoe ik wenste dat ik Raynor had geheten. Vanaf dat moment noemde hij me Ray. Mensen in mijn omgeving kennen me zo, het is de naam waar ik van hou, en die ik gekozen heb als pseudoniem." 

Moth op zijn beurt is volgens Winn een afkorting van de naam Timothy. "We gebruiken deze bijnamen naast onze officiële namen. De officiële gebruiken we op onze bankafschriften, onze energierekeningen... Onze vrienden en buren gebruiken Sal en Tim, net als Ray en Moth. Er is niets verborgen aan."