"Sterven van honger onder de bommen, of sterven in de rij voor een voedselpakket", veel andere opties zijn er niet, zegt de Palestijn Murad Al Moghari. Al een maand lang ontaardt de voedselbedeling aan de distributiepunten van de omstreden Israëlisch-Amerikaanse Gaza Humanitarian Foundation (GHF) geregeld in bloedbaden. VRT NWS sprak met Palestijnen over de beschietingen, de chaos en de levensgevaarlijke zoektocht naar voedsel.
"Het lijken wel 'The hunger games'": Murad en Yaser wagen elke dag hun leven bij voedselbedeling in Gaza, Hassan durft ondanks honger niet te gaan
Inass Mouhamou
Gepubliceerd:
In het kort:
Bij voedselbedeling aan hulpposten van de Israëlisch-Amerikaanse Gaza Humanitarian Foundation (GHF) in Gaza zijn sinds 26 mei meer dan 400 Palestijnen gedood aan de verdeelpunten zelf en meer dan 3.000 gewond geraakt, volgens het Gazaanse ministerie van Volksgezondheid. Nog eens 100 mensen zijn gedood onderweg naar de distributiepunten.
Palestijnen getuigen dat Israëlische soldaten het vuur openen op mensen die in de rij staan voor voedsel, waardoor de distributiepunten levensgevaarlijk zijn.
Door het beperkte aantal hulpposten en de gevaarlijke omstandigheden moeten Palestijnen grote afstanden afleggen en uren wachten voor voedsel, vaak zonder succes en met het risico op beschietingen.
"Op zo'n 100 meter van mij werd een jongen van in de 20 neergeschoten, recht in zijn buik. Rondom ons brak chaos uit", vertelt Murad via een zwakke internetverbinding. De 40-jarige Palestijn ging vorige week zaterdag naar een hulppost van de Gaza Humanitarian Foundation (GHF) om een voedselpakket op te halen voor zijn 3 jonge, hongerlijdende kinderen.
Maar de voedselbedeling ontaardde vrijwel meteen in een bloedbad. Israëlische soldaten openden het vuur op wachtende Palestijnen, getuigt hij. "Ik liep naar de jongen toe, deed mijn hemd uit en drukte het tegen zijn wonde. Samen met mijn broer droeg ik hem anderhalve kilometer weg van de beschietingen om te schuilen."
"Toen we het einde van de weg bereikten, was hij al gestorven", vertelt hij. Murad zelf keerde met lege handen en met verwondingen aan zijn armen en benen terug naar huis.
Dit is Murad Al Moghari en zijn familie.
Hongerspelen
De chaos waarover Murad getuigt is haast ritueel voor hoe de voedselbedeling in Gaza verloopt sinds de omstreden Israëlisch-Amerikaanse GHF op 26 mei haar werking opstartte. Sindsdien zijn volgens het Gazaanse ministerie van Volksgezondheid al meer dan 400 Palestijnen en meer dan 3.000 verwond bij beschietingen aan de hulpposten. Bijna 100 mensen stierven onderweg ernaartoe.
En terwijl de wereld naar Israël, Iran en de VS kijkt, verdwijnt Gaza uit beeld. Nochtans neemt het Israëlische geweld er niet af, integendeel.
"Het lijken wel 'The hunger games' (hongerspelen)", zegt Murad. "Er is geen enkele orde. Overal zijn tanks, militairen, drones en zelfs quadcopters. Duizenden mensen worden samengedreven en er zijn veel te weinig voedselpakketten. Het schieten begint bijna meteen."
Het Israëlische leger vuurt naar eigen zeggen alleen maar waarschuwingsschoten af om de chaotische menigten bij de posten uit elkaar te drijven. Maar de schotwonden van gewonde Palestijnen die nadien in ziekenhuizen belanden - of erger - vertellen een ander verhaal.
Afgelopen dinsdag was de dodelijkste dag aan de GHF-hulpposten sinds 26 mei. Volgens het Palestijnse ministerie van Volksgezondheid vielen toen 59 doden. Volgens die data stierven die dag meer Palestijnen in de rij voor voedsel dan door bombardementen elders in de belegerde strook.
Als ik word neergeschoten, wie zal er dan voor mijn familie zorgen?
Murad Al Moghari
De angst om te sterven aan de hulpposten is allesoverheersend, zegt Murad. De Palestijn is sinds 7 oktober 2023 meerdere keren ontheemd geraakt en hij woont nu met 35 familieleden onder 1 dak. "Ik wil niet op deze manier sterven. Als ik word neergeschoten, wie zal dan voor mijn familie zorgen?"
Levensgevaarlijke tocht
Ook Yaser Al Khawalda, een 20-jarige Palestijn uit de Asdaa-wijk vlak bij de zee aan Khan Younis, getuigt over geweld aan de distributiepunten. Hij is al verschillende keren naar de hulpposten van GHF gegaan, vaak zonder succes.
"Het lukt me niet altijd om voedselpakketten te bemachtigen. Er zijn gewoon onvoldoende pakketten voor de duizenden Palestijnen die naar hulpposten gaan", vertelt hij via audioberichten.
"De verdeling is oneerlijk en onmenselijk", zegt Yaser. "Ik ging eerst elke dag, tweeënhalve week lang. Daarna begon ik om de 2 dagen te gaan. De halve zak die ik eens kreeg, was amper genoeg om mijn familie 1 dag te voeden."
Yaser maakte beelden van de chaos aan de verdeelpunten in het zuiden van Gaza.
Niet alleen de hulpposten zelf, ook de weg ernaartoe is levensgevaarlijk, getuigt Yaser. Voor de meer dan 2 miljoen Palestijnen in de belegerde Gazastrook voorziet GHF slechts 4 hulpposten, dat terwijl de VN voorheen voedselhulp via zo’n 400 punten verspreid over de Gazastrook verdeelde.
1 hulppunt ligt net ten zuiden van Gaza-Stad, centraal in Gaza. De 3 andere helemaal in het zuiden van de strook. Dat betekent dat hongerlijdende, verzwakte Palestijnse burgers een gebied te voet moeten doorkruisen waar al 20 maanden bijna onafgebroken bommen vallen, waar de civiele infrastructuur zo goed als volledig verwoest is en waar geen enkele plek echt veilig is - allemaal om een voedselpakket te bemachtigen.
Alle distributiepunten bevinden zich overigens in zones waarvoor het Israëlische leger een evacuatiebevel heeft uitgevaardigd.
"Meestal vertrek ik rond 23 uur ’s avonds", zegt Yaser. "Dan stap ik een 8 à 9 kilometer, richting het Fish Fresh-gebied. Dan kom ik rond 1 uur 's nachts aan."
En dan is het wachten. "5 uur lang, soms meer." Het geweld van Israëlische soldaten maakt van de hulpposten vervolgens een "dodelijke valstrik", zegt hij. Hij vertelt over de laatste keer dat hij ging, begin vorige week.
"Boven ons zoomden de drones. Wie zijn hoofd boven de barricade uitstak, werd meteen neergeschoten. We lagen plat, achter stenen of onder schroot. Eén verkeerde beweging, en het was gedaan."
Ik kan mijn familie niet laten verhongeren
Yaser Al Khawalda
Die dag zal hij nooit vergeten. "De soldaten openden het vuur op ons, al mijn vrienden zijn daarbij gedood."
Hij weet niet of hij nog terug zal keren, maar wat is de andere optie? "Natuurlijk weet ik dat ik recht in het gevaar loop en dat de kans op overleven klein is. Maar ik moet. Wat ga ik anders doen? Mijn familie laten verhongeren? Ik kan het niet verdragen om mijn familie, mijn moeder, en de kinderen van mijn broer zo te zien."
Yaser getuigt over geweld aan de verdeelpunten
Dilemma
Het is ook een van de redenen dat Hassan Al Akhras, een Palestijn uit het Mawasi-tentenkamp in Deir al-Balah, twijfelt om te gaan. Zijn neef, Mahmoud Damo, overleed vorige week aan zijn verwondingen nadat hij was neergeschoten aan een van de GHF-distributiepunten.
"Hij lag 3 dagen lang op intensieve zorg in het ziekenhuis. We wisten dat hij het niet meer zou halen", zegt hij in een videocall.
"Dit kan mij ook overkomen", zegt Hassan. "Ik ben nog nooit gegaan, maar als ik ga, kan exact hetzelfde met mij gebeuren. Maar de nood hier is gewoon té groot."
Ik ben op. Helemaal uitgeput van dit leven
Hassan Al Akhras
Hassan heeft 2 jonge kinderen. "We leven in tenten onder de brandende zon. Er is geen proper water waardoor mijn kinderen voortdurend diarree hebben. Ik word elke ochtend om 6 uur wakker met insecten in mijn tent. Dit is geen leven."
"Dit moet stoppen", smeekt hij. "We leven in de meest onmenselijke omstandigheden. Er is geen vorm van honger, dood of onderdrukking die we nog niet hebben meegemaakt. Ik ben op. Helemaal uitgeput van dit leven. Het breekt me om mijn kinderen en mijn vrouw zo te zien", zegt hij met tranen in zijn ogen.
Dit is pure waanzin, klinkt het ook in Yasers audiobericht. "Ze hebben onze jeugd en onze dromen verwoest. Ik kan niet meer naar school, mijn vrienden zijn dood, niets van wat ik ooit droomde, is uitgekomen. Elke dag rouw ik om een vriend of familielid. Elke dag verlies ik iemand. Genoeg is genoeg."
