Stef Vanlee over grootste angst als mug-verpleger : "Blijft wringen dat rit om levens te redden snel kan omslaan in tragedie"

Het zijn twee drama's die hem "bezighouden", zo begint mug-verpleger Stef Vanlee zijn mail aan onze redactie. Zowel Fabian (11) als Jidel (9) stierven na een aanrijding door een politiewagen. "Ik rij zelf prioritair", schrijft hij. "Onze opdracht is levens redden. Mijn grootste angst is er onderweg ongewild eentje nemen."

"Elke keer dat ik met zwaailicht en sirene uitruk, voel ik die dubbele realiteit. Je vertrekt om iemand te helpen, maar tegelijk word je zelf een mogelijk gevaar op de weg. Niet omdat je roekeloos rijdt, integendeel, maar omdat je in een chaotische situatie zit waar snelheid en veiligheid een gevaarlijke dans uitvoeren."

Hij benadrukt dat prioritair rijden niet gelijk staat aan boven de wet staan. "Het betekent wel dat we met verhoogde verantwoordelijkheid en verhoogde risico's door het verkeer bewegen. Elke rit is een race tegen de klok, maar ook een evenwichtsoefening tussen snelheid en veiligheid." 

Een balans die naar zijn aanvoelen "steeds brozer" wordt. "Ik hoop telkens weer dat andere weggebruikers me zien, me horen, juist reageren. Dat de fietser niet plots naar links uitwijkt. Dat de voetganger niet denkt: 'Ik ben nog snel over'. Dat de automobilist niet in paniek stopt op een plek waar ik net wil passeren. De marge voor fouten is flinterdun. En ik weet: als het misgaat, telt de sirene niet meer als uitleg."

Het stoort hem ook dat er nog veel misverstanden bestaan over hoe mensen moeten reageren op prioritair verkeer. "Sommigen schieten in paniek. Anderen denken dat we voorrang hebben op alles, altijd, zonder nuance." En dat is niet zo: "We mogen afwijken van de verkeersregels ja, maar elke afwijking moet verantwoord blijven. Wij zijn nog altijd verantwoordelijk voor wat er onderweg gebeurt."

"De angst dat ik zelf ooit betrokken raak bij een dodelijk ongeval, leeft. En toch stap ik telkens weer in. Omdat iemand ons nodig heeft aan de andere kant van de rit. Maar de vraag blijft: hoeveel risico is aanvaardbaar om iemand te redden? En hoeveel mogen we leggen bij andere weggebruikers?"

Volgens hem ligt de oplossing in een betere samenwerking, bewustwording en technologie. "Weggebruikers moeten beter voorbereid zijn, in rijopleidingen en via campagnes. En wij als hulpverleners moeten blijven inzetten op defensieve rijtechnieken, scenario-oefeningen en realistische inschattingen." "Maar eerlijk", zo schrijft hij: "Zelfs met alle opleiding, ervaring en goede wil: het verkeer is grillig."

"Het blijft wringen dat een rit bedoeld om levens te redden zo snel kan omslaan in een tragedie."

Toch, zo benadrukt hij, "moeten we alles doen om de route naar hulp veiliger te maken. "Niet alleen sneller, maar ook zorgvuldiger. Want als hulp onderweg zelf schade aanricht, verliezen we allemaal."