Al eerder alarmsignalen, en toch werd Diana in Eeklo doodgestoken door haar partner: werd er een inschattingsfout gemaakt?

"Het is onmogelijk om dit nog langer vol te houden, omdat hij alle grenzen van het toelaatbare heeft overschreden. Vroeger viel hij mij niet lastig als de kinderen erbij waren. Maar nu doet hij het ook wanneer de kinderen erbij zijn. Sorry, ik ben zelfs beschaamd om het te beschrijven, maar hij kan zijn handen niet thuishouden."

De zus krijgt een audiofragment van Diana op 2 mei. Amper drie weken later is Diana dood. Ze werd afgelopen dinsdag in Eeklo doodgestoken door haar echtgenoot, toen ze hun twee kindjes had afgezet aan school. Alweer een geval van dodelijk intrafamiliaal geweld. 

En ook in dit verhaal waren er eerdere signalen. "Vanaf 1 maart waren er aanwijzingen van problemen", zegt Rik Vanreusel, die als advocaat de verdachte bijstaat. "De politie van Eeklo is ingelicht, en er is gewerkt om het gezin opnieuw op de rails te krijgen. Mijn cliënt heeft op een bepaald moment beslist om het gezin te verlaten, om uit de conflictsituatie te stappen. Hij is dan naar Oekraïne gegaan. Hij is eind april, begin mei teruggekeerd. Hij koesterde de hoop om nog aan te knopen bij het verleden, maar het slachtoffer zei heel duidelijk nee."

Vorig weekend moest de politie nog tussenbeide komen, na een incident met een schaar. "Er is een ruzie geweest tussen het slachtoffer en mijn cliënt en hij heeft haar inderdaad met een nagelschaartje verwond", zegt Vanreusel.

Na het weekend - op 19 mei - komt de politie opnieuw ter plaatse, klinkt het bij Vanreusel. "Hij is toen gesommeerd om de woning te verlaten. Men kon toen nergens met hem terecht, hij is een Oekraïense vluchteling, spreekt de taal niet. De politie heeft er dan voor gezorgd dat hij bij de nachtopvang van het CAW in Gent terechtkon, waar hij wel vrij was om te komen en te gaan. Hij is nooit van zijn vrijheid beroofd geweest."

Of er voorwaarden aan verbonden waren - zoals een contactverbod - is op dit moment niet helemaal duidelijk. 

De ochtend nadien is hij opnieuw naar Eeklo getrokken, en heeft hij Diana doodgestoken. 

"Hij beseft langzaam wat hij gedaan heeft en wat de gevolgen zijn. Hij heeft veel spijt, veel wroeging. Hij wil de klok terugdraaien, maar dat kan niet meer", klinkt het bij Vanreusel.

"Het is fataal afgelopen, dus het blijkt heel duidelijk dat de maatregel niet adequaat was", analyseert Valerie Swennen, verbindingsofficier bij Veilig Huis. In de Veilige Huizen, de vroegere Family Justice Centers, werken politie, justitie en hulpverlening samen om intrafamiliaal geweld op te lossen. "Misschien was er een gebrek aan controle? Of misschien was er een gebrek aan inschatting hoe hoog het risico was. Ik hoor dat er voorheen al een incident was. Als ik dat hoor, gaan er toch serieuze alarmbellen rinkelen. Dan denk ik dat we toch moeten kijken hoe die inschatting gemaakt werd."

Volgens Vanreusel stond "het niet in de sterren geschreven" dat dit fataal zou aflopen. "Maar mijn cliënt is uiteraard verantwoordelijk voor het overlijden en het slachtoffer is ook duidelijk het slachtoffer. Ik wens alleen niet mee te gaan in het verhaal dat de politie te weinig gedaan heeft. Dit is een genuanceerd verhaal."

Al heeft Swennen het daar wel wat moeilijk mee. "Ik vind het moeilijk om te horen dat het niet in de sterren geschreven stond. Op basis van de weinige info die ik nu heb, gaan alle alarmbellen af. We weten dat de scheiding een extreme trigger is voor potentieel dodelijk geweld."

Ook zij wil niet naar de politie wijzen. "We hebben de kennis, we weten zoveel meer dan voorheen. In veel situaties kunnen we de hulpverlening stapsgewijs opbouwen. Dat is ook wat het Veilig Huis betracht. Maar soms is er een acute situatie, een escalatie, een verhoogd risico. En dan zitten we met een politieorganisatie, waar eerstelijnsagenten de inschatting moeten maken. Zij doen hun uiterste best, maar ze zijn overbevraagd en moeten zich specialiseren in 106 fenomenen."

"De politie is er om veiligheid te installeren, maar je kan dat niet creëren als je het gevaar niet herkent." Op basis van wat Swennen nu hoort, zou zij "100 procent" ingezet hebben op veiligheid. "Ik denk spontaan aan een dwangmaatregel of een applicatie bij het slachtoffer waarbij de pleger gemonitord wordt en alle alarmbellen afgaan als hij in haar buurt komt."

Dit verhaal bewijst voor haar opnieuw dat de kennis toch vaak nog ontbreekt. "We hebben deze week nog twee vrouwen verloren, er was het verhaal van de kindjes in Nederland. We weten dat er verhoogde risicofactoren zijn, er zijn richtlijnen voor politie. Er is kennis genoeg. Maar als we het gevaar niet herkennen, dan gaan we deze verhalen over dodelijk geweld blijven horen."