Nederland in het Frans, België in het rood en Zweden in de sauna: dit brengt de eerste halve finale van het Songfestival

Zweden behoort haast elk jaar bij de favorieten. Dat hebben ze te danken aan hun sterke preselectie: Melodifestivalen. Dit jaar bracht Melfest een grote verrassing: niet de gedoodverfde favoriet en oud-Songfestivalwinnaar Måns Zelmerlöw (2015) werd gekozen om Zweden te vertegenwoordigen, wel KAJ. Måns reageerde overigens erg ontgoocheld.

KAJ is een humoristische groep uit Finland. En wie Finland zegt, zegt sauna. Met hun lied 'Bara bada bastu' roept KAJ op om naar de sauna te gaan en de geneugten ervan samen te beleven. Op het podium zien we een goed uitgekiende show met een kleurrijke uitbarsting in de climax van het lied.

Geen typisch Zweeds popliedje dat speciaal voor het Songfestival geschreven lijkt, zoals zo vaak gebeurt met Zweden. Het is overigens voor het eerst sinds 1998 dat Zweden nog eens in het Zweeds zingt, en dat dus door een Finse groep (Finland kent een Zweeds sprekende minderheid). Zweden zou zo maar eens kunnen winnen. Dat zou de 8e keer zijn, een absoluut record.

Het zag er lang naar uit dat Nederland opnieuw door Joost Klein ging vertegenwoordigd worden, als herkansing na zijn diskwalificatie van vorig jaar. Klein bedankte uiteindelijk voor het aanbod en de Nederlandse omroep selecteerde daarna Claude.

Hij zingt 'C'est la vie'. Je leest het goed: Nederland zingt dit jaar deels in het Frans, gemengd met Engels. Frans is de moedertaal van Claude, die geboren werd in Congo. Pour la petite histoire: dit jaar is het 20 jaar geleden dat België voor het laatst in het Frans zong.

Met zijn lied brengt Claude een eerbetoon aan zijn moeder. Het wordt allemaal stemmig in beeld gebracht en Nederland wordt gezien als een kanshebber. Al is het voor sommigen misschien iets te somber qua act. De Nederlandse journalisten in de perszaal hielden ook hun hart vast tijdens de generale repetitie, omdat van Claude een niet zo toonvast fragment was verschenen van een eerdere repetitie. 

Moeten we Red Sebastian nog voorstellen? Onze hoop op een goed resultaat op het Eurovisiesongfestival. 'Strobe lights' is een ode aan de Belgische ravecultuur en Red Sebastian wil met zijn act Bazel rood kleuren, zijn lievelingskleur.

Dat lijkt goed te lukken. De hoge noten, waarmee Red Sebastian graag uitpakt, haalt hij moeiteloos en over de act (veel rood, of wat had je gedacht) is nagedacht. Seppe Herreman (de echte naam van Red Sebastian) oogt ook zelfzeker en kalm.

De reacties na de generale repetities waren zonder meer positief. Bij de tweede generale repetitie was er ook publiek in de arena, net zoals bij de echte show. Als het enthousiasme van dat publiek zich zal vertalen in televotes, dan hoeven we eigenlijk niet te twijfelen aan een ticket naar de finale.

Circusacts, ze zijn er elk jaar weer bij. Deze keer kunnen we daarvoor onder meer bij Estland terecht en hun kandidaat Tommy Cash, die goed bevriend is met Joost Klein.

Met zijn lied 'Espresso Macchiato' bezingt Tommy Cash verschillende clichés van de Italianen: koffie, spaghetti, maffia... In Italië kan niet iedereen ermee lachen en het leverde na de Estse preselectie een rel op met een Italiaanse senator die vond dat het lied moest uitgesloten worden.

Zo ver is het dus niet gekomen, integendeel. Want hoewel het lied een niemendalletje is, blijft het hangen en het wordt ook allemaal fijn in beeld gebracht. Estland zal ongetwijfeld kunnen rekenen op heel wat publieksstemmen, ook vanuit Italië. 

Dwergstaat San Marino doet al jaren mee aan het Songfestival, maar de finale halen ze vaker niet dan wel. Dit jaar zou het wel eens nipt wel kunnen worden.

Daarvoor moet Gabry Ponte zorgen, een dj die eind de jaren 90 een Europese hit scoorde met de band Eiffel 65: 'Blue (da ba dee)'.

Hij weet dus hoe een oorwurm moet klinken en dat is 'Tutta l'Italia' in elk geval. Het lied werd al gebruikt als soundtrack van het Sanremo-festival in Italië dit jaar en het moet zowat het enige melodietje zijn van dat festival dat echt is blijven hangen.

Naar Portugal dan. Guilherme Gomes en zijn band Napa zijn een van de weinige kandidaten in deze halve finale die echt muziek lijken te maken.

Ze doen dat met een gevoelig en melancholisch liedje: 'Deslocado'. Daarin bezingt de groep het gevoel van heimwee, dat wordt omschreven met het Portugese woord 'saudade'.

Er is een link met België: zanger Guilherme heeft al 8 jaar een relatie met de dochter van VRT-journalist Björn Soenens. Misschien dat het de Portugezen wat stemmen uit België oplevert? Dat zou wel eens nodig kunnen zijn, want veel kans op kwalificatie voor de finale lijken ze niet te hebben.