Geen collegiale kus, zoals stad Leuven afraadt? "Het schept duidelijkheid, maar je verliest hartelijkheid"

Wie morgenochtend aankomt op het werk, heeft meteen een goed gespreksonderwerp: hoe wil jij begroet worden door je collega’s? Met een eenvoudige ‘goeiemorgen’, een handdruk of een zoen? In een nieuwe gedragscode voor het stadspersoneel raadt de stad Leuven dat laatste voortaan af. 

Professor Hoorens ziet wel waar die nieuwe regel vandaan komt. Anno 2025 voelt niet iedereen zich er goed bij om een kus te krijgen van een collega. De nieuwe regel heeft daarbij een groot voordeel: "Je schept duidelijkheid en neemt ongemak weg over wat er mag en wat niet."

Die duidelijkheid schept ook een vorm van veiligheid, gaat Hoorens verder, "want we kennen allemaal wel mensen die de grenzen van anderen moeilijk aanvoelen". Bovendien vinden velen het niet vanzelfsprekend om hun eigen grenzen aan te geven tegenover collega’s. En dan is zo’n regel wel handig, stelt professor Hoorens. 

Tegelijk ziet de sociale wetenschapster ook een nadeel van deze regel: "Een vorm van warmte, nabijheid en hartelijkheid die vele mensen ook prettig vinden, verdwijnt."

In een ideale situatie zouden collega’s zich vrij voelen om af te toetsen hoe ze begroet willen worden en wat hun grenzen zijn, zo zegt Hoorens. Maar omdat het onnatuurlijk voelt om dit expliciet te zeggen tegen anderen, ziet Hoorens het voordeel in van de regel: het ongemak wordt weggenomen.

"De regel geeft dus voorrang aan een gevoel van sociale veiligheid, die in een professionele context voor veel mensen zwaarder doorweegt dan het verdwijnen van de hartelijkheid", concludeert de professor.

Als professor aan de Vlaamse universiteit van Leuven ervaart professor Hoorens aan den lijve ook de regionale zoengeplogenheden.

In contacten met haar collega’s van de universiteit van Louvain-la-Neuve is het heel gewoon om elkaar te begroeten met een kus op de wang, omdat dat in het zuiden van het land en in Brussel vaak heel gewoon is. "Daar voelt het heel natuurlijk." 

Daarnaast hangt het ook bijvoorbeeld af van de sector waarin je werkt: in de culturele sector wordt er bijvoorbeeld al sneller een kus gegeven dan elders. 

Er zijn dus culturele verschillen, maar daarnaast zijn er dus ook individuele verschillen. En omdat een werkgever verantwoordelijk is voor de sociale veiligheid van zijn werknemers, ziet Hoorens het nut in van de regel. "Maar het zou natuurlijk beter zijn als mensen zich vrij zouden voelen om het zelf te kunnen aangeven", besluit Hoorens.