Annelies* en Evi kregen problemen met alcohol na vermageringsingreep: "Niemand legde link met mijn gastric bypass"

“In 2004 was ik een van de eersten in ons land die een gastric bypass liet zetten. Ik was toen 21 en had nog nooit gedronken. Pas op m’n 25e ben ik regelmatig aperitiefjes beginnen te drinken.”

“De problemen begonnen eigenlijk pas toen ik opnieuw begon bij te komen. In 2017 liet ik hiervoor een groter deel van mijn dunne darm operatief uitschakelen. Ik kon toen nog maar heel weinig eten, maar een wijntje ging wel vlot binnen. Enkele glazen evolueerden al gauw naar 1 tot 2 flessen per dag.”

“Niemand legde de link met mijn gastric bypass, maar artsen stelden zich wel vragen bij mijn rampzalige leverwaarden tijdens bloedonderzoeken. Hierdoor kreeg ik een jaar later ook rood licht voor een nieuwe ingreep nadat ik opnieuw flink was bijgekomen. In de plaats daarvan kreeg ik Ozempic voorgeschreven, maar ik bleef gewoon drinken.”

“Ik ben in die periode een paar keer enkele dagen in het ziekenhuis beland, maar ik ben er nooit lang gebleven. Als zelfstandige wou ik per se blijven verder werken. Aan de artsen en aan mijn man beloofde ik dat ik niet meer ging drinken, maar ik leidde een dubbelleven. In mijn kleerkast had ik een geheime drankvoorraad verstopt en ik slikte een handvol muntjes per dag om de drankgeur te verbergen.”

“Midden mei van dit jaar raakte ik plots mijn bed niet meer uit. Ik zag volledig geel en lag te schudden en te beven. Het verdict op de spoed: een acute alcoholische ontsteking. In het ziekenhuis gaven ze me nog 2 dagen – de morfine was zelfs al opgestart.”

“Mijn familie liet me overplaatsen naar UZ Gent in een laatste poging om mijn leven te redden. Daar heb ik 6 weken lang gebalanceerd tussen leven en dood. Tijdens de weinige heldere momenten, tussen echo’s, scans en bergen medicatie, heb ik gezworen nooit meer een druppel aan te raken als ik dit zou overleven.”

“Eind juni ben ik uiteindelijk uit het ziekenhuis ontslagen en sinds september ben ik zelfs weer aan de slag in mijn zaak. Nog steeds moet ik zo’n 15 pilletjes per dag innemen, maar het gaat de goede kant op. Doordat ik me sinds mijn opname vaak ziek heb gevoeld en niet meer drink, ben ik zelfs opnieuw 40 kilo vermagerd.”

“Wel houd ik nu veel buikvocht op, waardoor ik bijna wekelijks naar het ziekenhuis moet voor een buikpunctie. Als dat niet betert, komt er een stent in mijn lever en anders word ik op de wachtlijst voor een levertransplantatie geplaatst. Een half jaar geleden was ik er zo slecht aan toe dat ik daar zelfs niet voor in aanmerking kwam.”

“Ondanks alles ben ik nog steeds tevreden met mijn gastric bypass. Dagelijks 135 kilo met je meesleuren, is ook niet gezond. Tegelijkertijd wou ik dat de artsen me hadden gewezen op de gevaren. Zelfs toen mijn alcoholgebruik de spuigaten uitliep, werd er nog geen link gelegd met mijn medische geschiedenis.”

*Annelies is een schuilnaam, haar echte identiteit is bekend bij de redactie.

Ik ben opgevoed met de mantra: ‘eet je bord leeg, drink je glas leeg’. Naar je lichaam leren luisteren, zat er niet in in mijn tijd. Daarbovenop kwam nog dat ik in de theaterwereld werkte. Na repetities en theatervoorstellingen werd daar stevig doorgedronken.”

“Na een maagbreuk aan mijn slokdarm op m’n 40e raadden artsen me een gastric bypass aan. Ik woog toen 100 kilo en had al alle mogelijke diëten geprobeerd. Door mijn gewichts- en maagzuurproblemen ging ik meteen akkoord.”

“Voor de ingreep heeft de psycholoog me welgeteld één keer gevraagd of ik een probleem had met alcohol. Ik vond van niet, en daar was de kous mee af. Als je zwaarder bent, kan je ook veel meer alcohol aan. Daar komt dan nog bij dat wij Belgen een echte drinkcultuur hebben, waardoor je zelden je eigen drankgedrag onder de loep neemt.”

“Na mijn gastric bypass moest ik opnieuw leren eten. Een dessert op restaurant kon er vaak niet meer bij, dus dan bestelde ik maar een extra glaasje. Ik voelde me eindelijk weer goed in mijn vel, zag er beter uit en wilde de verloren jaren inhalen. Als ik uitging, wou ik vooral plezier maken. Ik voelde het ook niet meer aankomen als ik dronken werd. Na enkele glazen kon ik plots weg van de wereld zijn. Mijn rem was volledig kapot.”

“Tijdens de lockdown is het dan echt goed fout gegaan. Doordat ik me eenzaam voelde, zocht ik steeds vaker de fles op. Op het kerstfeest bij mijn ouders kreeg ik een zware black-out en ik belandde 5 dagen op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis in Duffel.”

“Na die alcoholshock kreeg ik hulp aangeboden, maar die lag me niet zo. Die zoektocht naar hulp op maat heb ik nadien ook beschreven in mijn boek ‘Alcohol Alarm!’ en gelijknamige podcast, zodat ik anderen mijn lijdensweg kan besparen. Eén van de zaken die me in het begin heeft geholpen, was het mobiele crisisteam dat meerdere keren per week bij mij thuis langskwam. Zij hielpen me om in kleine stapjes te denken.”

“Al 3 jaar werk ik aan een nuchter leven, maar mijn relatie met alcohol blijft een zoektocht. Als stand-upcomedian en theatermaakster blijf ik na een show niet nog plakken met een biertje. Ook mijn sociaal leven is drastisch veranderd sinds ik niet meer regelmatig op café ga. Mijn vriendenkring is kleiner geworden, maar de gesprekken zijn nu wel dieper en betekenisvoller. Toch merk ik dat ik nieuwsgierig blijf.”

“Achteraf gezien was mijn rem misschien ook al voor mijn gastric bypass kapot. Vroeg of laat was ik ook zonder die ingreep in de problemen gekomen. Natuurlijk vind ik het jammer dat niemand me op de extra risico’s gewezen heeft voor en na mijn ingreep, maar ik wil niemand met de vinger wijzen. De geneeskunde blijft evolueren en sommige pijnpunten komen pas na jaren aan het licht.”