"In je hoofd ben je mama, dan volgt er plots een rouwproces": prof. Devroey beantwoordt 4 vragen over zwangerschapsverlies   

Naar schatting eindigt 10 tot 25% van alle zwangerschappen in een zwangerschapsverlies. Meer dan 1 op de 10 vrouwen maakt het mee, maar er bestaan erg veel misverstanden over het thema. Prof. Dirk Devroey, huisarts en professor Geneeskunde aan de VUB, heldert er een aantal op door 4 vragen te beantwoorden.

Als een zwangerschap afgebroken wordt voor de 22ste week, spreken we van een zwangerschapsverlies. Een vrouw kan daarbij klachten ervaren zoals pijn of bloedverlies, maar evengoed merkt ze er niets van.

We spreken ook wel eens over "miskraam", maar dat woord gebruiken we liever niet meer. Voor de meeste ouders past het niet bij de gevoelens die ze op dat moment ervaren en komt het woord vaak kwetsend over, licht expertisecentrum Kinderwens vzw toe.

Minstens 1 op de 10 vrouwen wereldwijd heeft al eens een zwangerschapsverlies meegemaakt, blijkt uit een studie uit 2021 van het wetenschappelijke tijdschrift 'The Lancet'.  

Maar die cijfers gaan enkel over vrouwen onder de 42 jaar. “Bij vrouwen boven de 42 jaar die zwanger worden, is het misschien zelfs 50% die een miskraam riskeert te krijgen. De cijfers liggen dus hoger eigenlijk.”

Het aantal verliezen is moeilijk in cijfers te vervatten, vertelt de arts. "Heel veel vrouwen beseffen niet dat ze hun zwangerschap verliezen. Zeker niet als het in de eerste vier weken gebeurt."

"Een vrouw denkt vaak dat het gewoon haar menstruatie is, terwijl het eigenlijk een afgestoten bevrucht eitje is."

“De leeftijd is zeker een risicofactor, maar ook een ongezonde levensstijl kan leiden tot een miskraam”, legt dokter Devroey uit. “Roken, alcohol, maar ook koffiegebruik en overgewicht verhogen evenwel het risico.”

"Vrouwen beschouwen het dikwijls als een falen van hun lichaam, maar dat is niet zo. Een zwangerschapsverlies is vaak te wijten aan een genetisch foutje bij de vrucht waardoor ze niet kan overleven."

De levensstijl van vrouwen is er in het algemeen niet beter op geworden, waardoor er meer zwangerschapsverliezen zijn. "Vrouwen zijn meer gaan roken of hebben meer stress."

Vrouwen die zo'n verlies hebben meegemaakt, krijgen te weinig psychologische begeleiding. “Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, voel je je verbonden met die vrucht. Je verwacht dat je een kindje gaat krijgen: in je hoofd ben je (opnieuw) mama."

"Als je je kindje verliest, maak je dus ook een rouwproces door. Dat mogen we zeker niet ontkennen. Vroeger werd hier minachtend over gedaan: het is de natuur, werd er gezegd. Het is inderdaad de natuur, maar je mag de psychologische impact niet onderschatten."

Bovendien blijven veel vrouwen ermee zitten en heerst er taboe over het onderwerp. "Ze hebben het moeilijk om er met hun partner over te spreken, want dikwijls beschouwen ze het als een falen van hun lichaam. Sommigen denken zelfs dat ze geen goede moeder kunnen zijn."

Na één zwangerschapsverlies, moet je geen arts opzoeken. "Maar laat je wel onderzoeken als je er twee na elkaar hebt. Het is zeker nuttig om dan een bloedafname te laten doen. Bij drie miskramen kan je gaan kijken voor een genetisch onderzoek.”