Het mysterieuze cilindrische object dat midden juli aangespoeld was op de Australische kust, is een stuk ruimteafval. Volgens het Australische ruimteagentschap is het object waarschijnlijk afkomstig van een Indiase raket. "Ruimteafval is een groot probleem", zegt ruimte-expert Nancy Vermeulen.
Mysterieus object dat aangespoeld was op Australische kust blijkt ruimteafval
Laurens Dekock
Gepubliceerd:
Bewoners vonden in juli een groot metalen object in het water bij Jurien Bay, zo'n 250 kilometer ten noorden van Perth. Ze sleepten het daarna naar de kust met hun wagen. Het object zou 3 meter hoog en 2,5 meter breed zijn.
Het Australische ruimteagentschap besloot het object te onderzoeken. Uit dat onderzoek blijkt dat het een onderdeel van een draagraket is, een lanceervoertuig voor satellieten. Het zou om het PSLV-type raket gaan en die wordt beheerd door de Indiase ruimtevaartorganisatie.
Te veel ruimteafval?
Het object is dus een stuk ruimteafval. Het is momenteel onduidelijk hoe het tot de Australische kust is geraakt, maar het roept wel weer vragen op over ruimteafval. Volgens de laatste berekeningen van NASA van februari dit jaar zwerven er zo'n 27.000 objecten groter dan 10 centimeter in de ruimte rond de aarde.
Volgens ruimte-expert Nancy Vermeulen is ruimteafval een groot probleem. "In de banen om de aarde bereiken satellieten snelheden van 28.000 kilometer per uur. Bij een botsing ontstaat dan het Kesslersyndroom, waarbij een object duizenden brokstukken tot miljoenen kleine schilfers kan veroorzaken. Die kleine deeltjes blijven dan als kogels rond de aarde vliegen. Dat kan een gevaar zijn voor toekomstige ruimtetuigen."
Het probleem wordt ook pertinenter, nu bijvoorbeeld Elon Musk grote aantallen satellieten de ruimte in stuurt. "Je kan niet zomaar meer een satelliet laten lanceren. Je moet kunnen aantonen dat die op een veilige manier vernietigd kan worden."
Gecontroleerd vernietigen
Er zijn verschillende methoden om raketten gecontroleerd te vernietigen, vertelt Vermeulen. "Dat gebeurt door ze te laten opbranden of ze gecontroleerd te laten neerkomen op plaatsen zoals in de oceaan. Een andere oplossing is om de satelliet te laten klimmen naar een kerkhofbaan. Het gaat dan om geostationaire satellieten die op 36.000 kilometer hoogte zitten. In de lage banen die op 400 tot 1.000 kilometer liggen, worden de satellieten neergelaten en opgebrand."
Op aarde zijn er specifieke regio's voorzien waar het afval neerkomt. In de Grote Oceaan is er zo’n groot kerkhof voor ruimteafval. Het specifieke punt heet Point Nemo, de locatie in de Grote Oceaan die het verst van land verwijderd is van de hele aardbol.
Voorlopig is er geen internationaal regelend kader voor ruimteafval, zegt Vermeulen. "Elk land heeft er wel baat bij daar maatregelen over te nemen. Alle grootmachten zijn daarom bezig met het probleem van ruimteafval."
