Het was de afgelopen week gewoon geen goede week voor de geloofwaardigheid van de politiek, daar hebben de affaires in het Waalse en Europese parlement toe bijgedragen, hoe verschillend ze ook zijn van aard, net als de discussie over de 'whatsappberichten', én het feit dat we er niet in slagen alle mensen van straat te houden in deze barre kou.
De minister van Ontwikkelingssamenwerking en Grootstedenbeleid Meryame Kitir van Vooruit keert niet meer terug als minister, en plotseling legt Caroline Gennez de eed af bij de koning. Echt verrassend is die keuze niet, Caroline Gennez beantwoordt aan een aantal belangrijke voorwaarden: het is een vrouw (want in deze regering zijn er evenveel vrouwen als mannen), maar ze heeft vooral al ervaring op het hoogste niveau, én ze is meteen inzetbaar.
Dat is niet onbelangrijk, want eigenlijk blijft er nog nauwelijks één jaar over om beleid te voeren. Ze is ook meteen inzetbaar op de twee beleidsdomeinen waarvoor ze verantwoordelijk wordt: Gennez is al jaren actief op het internationale toneel, via de Europese socialisten, en dat is handig voor het domein 'Ontwikkelingssamenwerking'. Al vallen er als socialiste misschien vooral punten te scoren op haar tweede domein, het 'Grootstedenbeleid'.
Gebuisd als minister
Vooruit is van de drie centrumpartijen wellicht de partij die er bij de verkiezingen van 2019 het beste in geslaagd is om nieuwe mensen te lanceren. Conner Rousseau is er zelf een voorbeeld van, net als Hannes Anaf, in het Vlaams Parlement, of Melissa Depraetere, in de Kamer. Maar die zijn nu volop ervaring aan het opdoen, en wanneer een partij iemand zoekt die meteen inzetbaar is en geen studieronde nodig heeft, dan is het logisch dat ze iemand voorstelt met ervaring. Dat was de redenering om Frank Vandenbroucke terug te halen, en dat is vandaag ook de redenering. Gennez is nog partijvoorzitter geweest, en heeft het huidige federale regeerakkoord mee helpen tot stand komen. En door voortaan samen te werken met Frank Vandenbroucke wordt ook de bladzijde van ruziënde socialisten officieel afgesloten.
Meryame Kitir keert dus definitief niet terug als minister, ze wordt opnieuw parlementslid. Dat betekent dat Vooruitvoorzitter Rousseau er niet in geslaagd is de relatie tussen Meryame Kitir en haar kabinet te herstellen. "Een onderzoek naar het psychosociaal welzijn op het kabinet toonde aan dat het in de huidige omstandigheden niet mogelijk is de werkrelaties te herstellen", zo staat in de aankondiging. Op Facebook reageert Kitir zelf: "Ik ben nog aan het groeien in mijn leiderschap, mijn excuses als ik mensen ongewild gekwetst heb." Gebuisd als minister dus, maar als parlementslid gaat Kitir niet verloren als boegbeeld voor de socialisten in Limburg.
Groen blaft zonder te bijten
In Brussel slapen nog altijd migranten, weliswaar op vrijwillige basis, in de vrieskou, ondanks alle pogingen om die mensen binnen te laten slapen. Dat is op zich al hemeltergend, net als het feit dat die crisis volop wordt ingezet in een politieke strijd. Afgelopen vrijdag zei Paul Magnette in Le Soir dat de Vlaamse partijen niet ingrijpen, omdat ze angst hebben voor het Vlaams Belang. "De la trouille", zei hij letterlijk. En hij haalt uit naar de CD&V, die de staatssecretaris voor Asiel en Migratie levert: “Het christelijk humanisme laat geen mensen op straat sterven". Die staatssecretaris, Nicole de Moor, reageert scherp in "De zevende dag", en zegt dat ze best voor zichzelf kon denken, en daar geen andere partij voor nodig had.
Jong Groen gaat nog een stap verder en stelt zich vragen over de positie van de staatssecretaris. In een persbericht vraagt Jong Groen niet meer of niet minder dan het ontslag van Nicole de Moor: "Als er geen verbetering komt in de opvangcrisis, is de positie van staatssecretaris Nicole de Moor onhoudbaar". Petra De Sutter, de vicepremier voor Groen, temperde in "De zevende dag" die woorden, en zei, zonder de positie van de Moor in vraag te stellen, dat ze de situatie goed zou opvolgen. "We krijgen dagelijks de cijfers, en we zullen die in de gaten houden". Voorlopig blaft Groen dus, maar zonder te bijten.
De moeilijke week van Alexander De Croo
De federale regering heeft er dus, na de whatsappaffaire, nog een crisisdossier bij: de opvangcrisis. Vannacht hebben dan nog een aantal mensen van de Franstalige oppositiepartij Les Engagés voor het hoofdkwartier van Open VLD geslapen uit protest tegen de aanpak van de opvangcrisis. Het is dus écht niet de makkelijkste week geweest voor eerste minister De Croo. Want ondanks al zijn verklaringen in de media en in het parlement, is de geloofwaardigheid van de premier wel aangetast. Aan Open VLD zal het niet gelegen hebben, want die is de premier meteen ter hulp gesneld. Al gebeurde dat niet altijd even subtiel: de fractieleider in de Kamer Maggie De Block riep Eva De Bleeker op - nota bene de staatssecretaris die werd opgeofferd - om de premier uit de wind te zetten, en voorzitter Egbert Lachaert viel zelfs de pers aan.
En om de aandacht helemaal af te leiden, lanceerde de premier afgelopen vrijdag een pensioenplan, met enkele ideeën die vooral de linkse partijen als de PS en de groenen irriteerden. Wat het pensioenplan ook meteen in de vuilbak deed belanden. Maar de lokvogels slaagden er wel in de aandacht van whatsappgate af te leiden.
Kortom, deze regering heeft dringend nood aan een succesje, en vicepremier De Sutter maakte zich in "De zevende dag" sterk dat de onderhandelingen met energieproducent Engie tegen het einde van dit jaar zullen afgerond zijn. Als dat lukt, dan heeft de federale regering haar succesje beet. Maar als die deadline niet wordt gehaald, dan komt er ongetwijfeld nog een vinkje bij op de toch al behoorlijk gevulde zwarte bladzijden van de federale regering.
