Van piepjonge voorzitter tot ruzie met Vandenbroucke: de vijf politieke sleutelmomenten van Caroline Gennez 

Aan ervaring is er geen gebrek bij Caroline Gennez (47). De Limburgse politica, in Sint-Truiden geboren, was actief in alle lagen van de Belgische politiek. Als kind was een tenniscarrière nog een mogelijkheid. Een hernia maakte daar op haar veertiende helaas een einde aan. Ze ging politieke wetenschappen studeren in Leuven en raakte steeds meer betrokken in het politieke leven. De laatste jaren zetelde ze in het Vlaamse Parlement.

Gennez begon haar politieke carrière nadat ze vrijwilligerswerk had gedaan in tehuizen voor vluchtelingen en mishandelde vrouwen. Ze engageerde zich voor de Jongsocialisten en in 1998 werd ze voorzitter van die jongerenpartij. 

Steve Stevaert, op dat moment Vlaams viceminister-president, steunde Gennez. Zo mocht ze een tijd op zijn kabinet werken. Enkele maanden later startte ze als adviseur op het kabinet van Johan Vande Lanotte. Die was toen minister van Maatschappelijke Integratie, waar ze vooral rond de asielcentra werkte. Ze moest de standpunten van de regering daarover in het hele land mee gaan verdedigen. 

Gennez bleek al vrij snel een groot politiek talent te zijn. Ze werd de protegé van de Limburgse SP.A-politicus Steve Stevaert. Toen die in 2003 voorzitter werd, kreeg Gennez het ondervoorzitterschap. 

Datzelfde jaar moest Gennez naar Mechelen verhuizen. Stevaert hoopte met Gennez een socialistische burgemeester te hebben in het Mechelse stadhuis. Een beslissing die tot veel onbegrip leidde. Wat doet een Truiense in Mechelen? Het is haar ook nooit gelukt om de burgemeestersjerp te dragen. Ze werd wel schepen. 

In 2007 trad Johan Vande Lanotte af als voorzitter van de partij door de slechte verkiezingsresultaten. Caroline Gennez moest het tij keren, maar dat was geen gemakkelijke opdracht. Het tijdperk van de zogenoemde Teletubbies was voorbij. De generatie socialisten van Johan Vande Lanotte, Patrick Janssens, Steve Stevaert en Frank Vandenbroucke was de succesvolste tot dan toe. 

Gennez werd er eigenlijk toe verplicht de rol van voorzitter op te nemen. Ze zou die rol niet met open armen hebben ontvangen. Het was ook niet de beste periode uit haar politieke carrière. Ze kreeg veel kritiek op hoe ze SP.A bestuurde en de partij zakte nog dieper weg in de peilingen. 

CD&V, NVA en SP.A gingen na de verkiezingen van 2009 samen in de regering, al was er nog discussie over hoeveel ministers er zouden zijn. Uiteindelijk werden het er 9, waardoor SP.A één minister minder zou hebben. 

Het was uiteindelijk Frank Vandenbroucke die aan de kant gezet werd. Toch had hij de meeste voorkeurstemmen. Ingrid Lieten, die niet meedeed aan de verkiezingen, werd wel minister. Later lekte een e-mail waarin een vertrouweling van Gennez uitlegt hoe de exit van Vandenbroucke verpakt moest worden.

Vandenbroucke stond eerder in die regeringsvorming al voor gesloten deuren. Als hoofdonderhandelaar van de SP.A was hij niet op de hoogte van een vergadering met de andere partijen. Caroline Gennez was daar wel aanwezig. 

Eind 2011 liep haar mandaat als voorzitter af. Ze stelde zich niet kandidaat voor een tweede termijn. Bruno Tobback deed dat wel, als enige kandidaat. Gennez hoopte bij de volgende regeringsvorming op een ministerpost. "Als ik een toffe portefeuille krijg, waarom niet? ", zei ze toen. 

545 dagen na de verkiezingen kwam de regering tot stand, maar die portefeuille kreeg ze niet. De ministerposten van de SP.A gingen naar Johan Vande Lanotte en Monica De Coninck. John Crombez werd de SP.A-staatssecretaris. De keuze voor Crombez in plaats van Gennez werd gezien als een mes in de rug.