"Ik moet afscheid nemen van het idee dat ik moeder zal worden": twee vrouwen getuigen over hoe ze ongewenst kinderloos bleven 

"Ik had nooit het grote gevoel van: "Ik wil absoluut een kind". Ik dacht altijd dat dat wel zou komen. Maar het is er uiteindelijk niet gekomen", vertelt Liesbet, die nu 42 is. Pas toen ze midden de dertig was begon ze bewust na te denken over haar kinderwens. Op haar 37e liet ze haar eicellen invriezen. "Om mezelf wat tijd te gunnen", getuigt ze. "Wat mentale rust."

"Ondertussen ben ik single en het afgelopen jaar heb ik bewust moeten beslissen of ik er alleen voor wilde gaan. Wil ik een gezin? Wil ik een kind? Alleen voor een kind gaan, is niet gemakkelijk. En je bent, zeker als alleenstaande, heel eenzaam in die beslissing. Uiteindelijk heb ik beslist: alleen moeder worden, is geen pad voor mij."

Het is een rouwproces waar ze doorgaat. "Ik heb er lang niet over gesproken, nu durf ik het wel, al gaat het gepaard met veel emoties. Ik wil ook niet iemand worden die verbitterd is. Maar ik besef dat het een rouwproces is. Ik moet afscheid nemen van het idee dat ik moeder zal worden. Dat zal nog een tijdje duren, maar het is een afgesloten hoofdstuk."

Wat het nog moeilijker maakt, is dat er niet of nauwelijks over gesproken wordt. "Het is heel belangrijk om het taboe te doorbreken. Er zijn ook gewoon dingen waarvan ik voel dat ik er niet over kan meepraten. Je voelt je geïsoleerd. Ik heb er wel vertrouwen in dat het met het ouder worden, zich wat meer gaat zetten. Al zal de periode dat iedereen grootouder wordt opnieuw heel moeilijk zijn. Dit is een eerste rouwproces, en er zal er nog wel een volgen."

Ook voor Tania was en is het een rouwproces. "Ik wou al heel mijn leven mama worden, maar ik heb altijd voorrang gegeven aan mijn carrière. Daardoor zei ik pas als late dertiger: "Oei, mijn biologische klok tikt heel hard". Je begint dan te proberen op de natuurlijke manier. Dat lukt niet. En dan zegt de gynaecoloog dat je nog een jaar verder moet doen. En dat lukt ook niet. Dan word je doorgestuurd naar het fertiliteitscentrum. Die eerste keer daar was confronterend. De wachtzaal zat dagelijks vol."

"In het begin garandeert de specialist: "Wij kunnen de kinderwens van 99 procent van de vrouwen vervullen". Je staat er op dat moment niet bij stil dat jij die ene procent kan zijn."

5 jaar lang duurde het traject van Tania. Ze kreeg 10 keer een Ivf-traject. "Die wens, dat verlangen was zo groot. Ik kon niet stoppen. Tot de specialist zei: dit is niet verder gepermitteerd voor jouw lichaam. Ik kreeg de boodschap: hier stopt het."

De rit van Brussel naar haar thuis in Knokke na die boodschap noemt ze "irreëel". "Dan kom je thuis en komt er nog een slag. Tegen dat het allemaal doordringt en doorsijpelt, dat duurt wel een tijdje. En plots sta je daar. Alles waar je ooit van droomde, wordt weggenomen. Je moet je hele leven anders gaan invullen." 

"Dat was heel zwaar. Ik had toen de neiging om alles wat mij aan dat parcours herinnerde, weg te doen. Mijn relatie is toen ook gestopt. Ik wilde een volledig nieuwe start. Ik heb me op het werk gestort en gereisd. Maar gelijk waar je bent, of het nu op een eiland is of op een strand in Spanje: overal zijn kinderen. Die confrontatie komt elke keer opnieuw binnen."

Uiteindelijk zocht Tania hulp bij een psycholoog, die haar kon helpen. "Maar nu ben ik 54 en worden mijn vriendinnen oma. Ik moet opnieuw door dat hele proces. Dit is een zwaar litteken, ik ben getekend als vrouw, als mens."