Cristiano Ronaldo trekt de deur bij Portugal definitief achter zich dicht: "Maar ik zal nooit stoppen met één van jullie te zijn"

Een afscheid in schoonheid heeft hij (nog?) niet gekregen. Cristiano Ronaldo  vertrok tijdens de vorige interlandperiode langs de achterdeur bij Portugal na een ruzie met bondscoach Jorge Jesus.

Ronaldo vertrok met slaande deuren omdat hij niet mocht invallen in de Nations League-wedstrijd tegen Noorwegen, naar eigen zeggen tegen de afspraken met zijn bondscoach in. De Portugese bond startte een tuchtprocedure op, maar strafte zijn superster slechts met een symbolische boete en schorsing.

De deur stond dus open voor een terugkeer van Ronaldo bij de nationale ploeg. Alleen vond hij het zelf toch welletjes geweest. Net voor de nieuwe interlandbreak dropte CR7 een bommetje: hij zou niet meer uitkomen voor zijn land.

"Aan het Portugese volk, de dag is gekomen waarop ik het nummer 7 weer overhandig aan de nationale ploeg", begint hij zijn videoboodschap op Instagram.

"Ik had nooit het gevoel dat het enkel aan mij toebehoorde. 23 jaar lang had ik het voorrecht en de verantwoordelijkheid om het te dragen, te verdedigen en met me mee te dragen in stadions over heel de wereld."

"Vandaag is de tijd gekomen om het door te geven aan de toekomst. Het was geen gemakkelijke beslissing, want sommige beslissingen maak je niet met je hoofd alleen. Die maak je ook met je hart."

"Een reis die begon in augustus 2003 en mijn leven voorgoed veranderde. Wanneer ik terugkijk op alles wat ik heb meegemaakt met de nationale ploeg, zie ik niet alleen wedstrijden, goals, records of trofeeën."

"Ik zie mensen. Ik zie Portugezen die in het buitenland wonen zich voor 90 minuten een beetje dichter bij huis voelen. Ik zie miljoenen Portugezen die ik nooit ontmoet heb, maar die wel deel van mijn leven werden. Want uiteindelijk is voetbal zoveel meer dan een spel. Voetbal gaat over mensen."

"Gedurende mijn hele carrière bij de nationale ploeg, heb ik mezelf over mijn limieten gepusht. Ik wilde winnen. Ik wilde beter doen. Ik wilde geschiedenis schrijven. Ik vroeg altijd het beste van mezelf. Ik wilde altijd meer en geloofde altijd dat we verder konden gaan."

"Ik heb alles gegeven wat ik had voor dit shirt. Er waren perfecte namiddagen en avonden. Er waren overwinningen die ik nooit zal vergeten. Er waren nederlagen die nog steeds pijn doen om te herinneren. Ik heb fouten gemaakt. Ik heb afgezien."

"Er waren ook momenten waarop ik het Portugese volk niet kon geven wat het zo graag wilde, maar ik gaf nooit op. En vooral, ik stopte nooit met trots te voelen om Portugal te vertegenwoordigen."

"Door de jaren heen heb ik enkele simpele dingen geleerd. Doelpunten vervagen, trofeeën belanden in musea en records worden ooit verbroken. Maar er is iets dat de tijd niet kan uitwissen: het plekje dat we houden in het hart van de mensen."

"Als ik je ooit blij heb gemaakt, als een van mijn doelpunten je ooit iemand heeft laten omhelzen, een zorg deed vergeten of je trots liet voelen over ons land, dan was het dat allemaal waard."

"Want Portugees zijn, gaat ook om dit. We zien samen af en we herrijzen weer samen. We geloofden opnieuw."

"Portugal zal altijd jonge mensen nodig hebben die durven te dromen. Spelers die nooit opgeven. Nieuwe generaties die geloven dat het mogelijk is om te gaan waar niemand ooit is gegaan. Want een land dat nieuwe helden blijft creëren, is een land dat nooit stopt met in zichzelf geloven."

"Tegen mijn ploeggenoten wil ik iets speciaals zeggen. Bedankt voor elke sprint, elke omhelzing, elke onenigheid, elke stilte voor we op het veld stapten, elke overwinning die we samen vierden en elke nederlaag die ons sterker maakte."

"Ik had het voorrecht om jullie aanvoerder te zijn, maar geen enkele kapitein staat alleen. Jullie zullen altijd deel zijn van mijn verhaal."

"Aan alle trainers, bestuursleden, dokters, fysiotherapeuten, materiaalmannen, stafleden en zo veel anderen die met me gewerkt hebben gedurende deze jaren: bedankt. Velen van jullie verschenen nooit op de foto's, maar zonder jullie zou geen van deze foto's mogelijk geweest zijn."

"Aan mijn familie: bedankt om deze droom te delen met mij. Bedankt om mijn afwezigheden, opofferingen te begrijpen, momenten met de nationale ploeg die ook aan jullie toebehoorden. Als ik zover gekomen ben, is dat omdat we altijd hand in hand liepen."

"En aan al de mensen uit Portugal, aan elke Portugees waar ter wereld je ook bent, er is nog één laatste ding dat ik jullie wil zeggen. Er is één beeld dat ik voor altijd met me mee zal dragen: het moment dat ons volkslied begint."

"Ik kijk rond en zie mijn ploeggenoten en de tribunes. Ik zie kinderen, moeders, vaders en grootouders. Ik zie Portugezen die zo ver gereisd hebben om daar gewoon te zijn."

"Tijdens die luttele minuten verdwenen al onze verschillen. Er zijn geen clubs, geen kleuren, geen klassen, geen beroepen en geen meningen. Er is alleen één passie: Portugal."

"Dat is het gevoel dat ik met me mee zal dragen voor de rest van mijn leven. Vandaag komt mijn reis op het veld met de nationale ploeg ten einde. Ik ga weg met opgeheven hoofd, trots op het pad dat ik heb afgelegd wetende dat ik alles heb gegeven wat ik had voor Portugal."

"Maar ik zal nooit stoppen met één van jullie te zijn. Ik zal blijven afzien, juichen en elke Portugese overwinning vieren met een Siuuuu!"

"Ik heb mijn leven lang gewerkt om de beste speler ter wereld te worden. Vandaag realiseer ik me dat mijn grootste overwinning de eer was om het beste land ter wereld te vertegenwoordigen."

"Bedankt voor deze 23 jaar. Bedankt om in mij te geloven. Bedankt om me toe te laten een droom te leven die begon toen ik nog een kleine jongen was in Madeira, die achter een voetbal aan liep."

"Het shirt met nummer 7 zal blijven. De trots om dat te hebben gedragen zal voor altijd de mijne zijn. Portugal zal altijd deel zijn van mij. Vaarwel, tot we elkaar weer zien. Cristiano Ronaldo."