Met de glimlach. Zo zijn 4 vrijwilligers door de deur gewandeld na 378 dagen in een geïsoleerde ruimte, waarin ze het leven op een basis op Mars hebben nagebootst en uitgetest. Van bloed trekken over zelf groenten kweken tot technische oefeningen: alles hebben ze uitgeprobeerd. Ze mochten geen contact hebben met familie of vrienden, maar wel een e-mail sturen. Al was die door de lange afstand met veel vertraging onderweg.
Vier mensen uit isolatie die jaar leefden zoals op Mars: "Ginder leven wordt een onvermijdelijke realiteit"
Michaël Torfs
Gepubliceerd:
In het kort:
In Houston, Texas, zijn 4 vrijwilligers na 378 dagen te hebben geleefd in isolatie (om een leven op Mars na te bootsen) weer 'vrijgelaten'.
De 4 kwamen met de glimlach buiten en spraken meteen de pers toe.
De ene keek uit naar wat zonlicht en zelfs een fikse regenbui. Anderen keken al vooruit naar nieuwe ruimtemissies.
Ze hebben van alles getest, van eten kweken over de eigen gezondheid opvolgen tot technische experimenten.
Momenteel is een race aan de gang om weer naar de maan te vliegen. Daar moet een basis komen, een volgende stap richting Mars.
Deelnemer Ross Elder noemt verblijven op Mars onvermijdelijk.
Ruim een jaar zonder zonlicht, zonder te gaan shoppen, of zonder persoonlijk contact met vrienden en familie. 4 onderzoeksvrijwilligers lieten zich bijna 380 dagen opsluiten in een witte loods die een leefomgeving nabootste zoals die op Mars zou zijn. De zogenoemde Mars habitat simulator was opgetrokken aan het Johnson Space Center in Houston, Texas.
Net als bij een eerste oefening, 2 jaar geleden, wilde de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA testen wat het betekent voor mensen om in isolatie te gaan en ruim een jaar in een kleine leefwereld door te brengen met hetzelfde kleine kringetje mensen.
3 mannen en een vrouw
Het ging om 3 mannen en een vrouw: Ross Elder, Matthew Montgomery, James Spicer en Ellen Ellis. Elk had een specifieke verantwoordelijkheid: Elder was bevelhebber, Montgomery hield zich specifiek bezig met wetenschap, Ellis met het medische aspect en Spicer als ingenieur met technische zaken.
Hun leefwereld was een 3D-geprinte ruimte van 158 vierkante meter
Hun habitat? Een 3D-geprinte ruimte van 158 vierkante meter. De vrijwilligers mochten intussen geen interviews geven aan de buitenwereld. Ze mochten wel communiceren met de aarde.
Maar de afstand tussen de aarde en Mars (die varieert) bedraagt gemiddeld 225 miljoen kilometer, wat betekent dat er communicatievertragingen werden ingebouwd van 26 tot 44 minuten.
Beelden van de missie 2 jaar geleden geven een impressie van hoe het er binnenin uitziet:
Een e-mailtje? Dat kon nog (maar 44 minuten vertraagd)
Als de deelnemers een e-mail stuurden naar het controlecentrum op aarde, duurde dat 44 minuten. Een antwoord was even lang onderweg. Mails waren de enige manier voor hen om met familie en vrienden contact te hebben.
Om het ver weg zijn helemaal echt te doen lijken, werd er een black-out gesimuleerd (wat zou voorkomen wanneer de zon tussen de aarde en Mars komt te staan, red.). Het betekende dat er 2 weken geen communicatie mogelijk was. Spicer vertelde bij zijn terugkeer dat hij ruim 4.000 e-mails had ontvangen.
Van eten kweken tot eigen bloed trekken
De deelnemers overleefden met beperkte middelen. Ze hadden een heel takenpakket:
onderhielden hun eigen leefwereld (bijvoorbeeld eenvoudige dingen herstellen)
kweekten voedsel
testten technologie uit
deden mogelijke oefeningen zoals een Marswandeling buiten de Mars-woonomgeving
moesten ook zichzelf verzorgen, en bijvoorbeeld zelf hun haar knippen en hun eigen gezondheid opvolgen
Ze moesten zelf hun bloed leren trekken, en leren om een ander teamlid daarin bij te staan. De missie werd CHAPEA 2 gedoopt, wat staat voor Crew Health and Performance Exploration Analog mission (missie om de gezondheid en prestaties van teamleden te testen).
Naast de mentale was ook de fysieke fitheid een ding. De teamleden onderhielden hun conditie met stevige sessies. Dat bracht een andere uitdaging mee: er moest voldoende te eten zijn om het lichaam opnieuw op te laden en gezond en fit te blijven.
Er zitten heel veel beperkingen op een leven in een Marsbasis. Ze hebben getest wat een mens kan verdragen
Angelo Vermeulen
De Belg Angelo Vermeulen nam in 2013 al eens deel aan een gelijkaardig experiment, toen op Hawaï en voor 4 maanden. "Er zitten heel veel beperkingen op leven in een basis op Mars. Je hebt beperkte plaats, beperkte privacy, het voedsel is anders dan thuis...", vertelt hij in VRT NWS De Ochtend.
"De NASA wil uitzoeken hoe ver je kan gaan, om het toch nog leefbaar te houden. Wat verdraagt een mens?"
"Wat dichter bij het onvermijdelijke"
Op 19 oktober vorig jaar waren ze binnengestapt, gisteren mochten ze eruit. Er worden de komende 2 weken heel wat mentale en fysieke data verzameld.
Mission commander Elder mocht na de 'vrijlating' als eerste het woord nemen. "Ik hoop dat onze bevindingen de risico's kunnen verminderen bij een verblijf op Mars, en dat we hiermee weer wat dichter staan bij het onvermijdelijke."
James Spicer was heel blij dat hij voor het eerst in ruim een jaar weer zonlicht zag. "Maar ook als het straks stevig gaat regenen, zullen we heel blij zijn om zoiets te ervaren."
Blij om weer gewoon zonlicht te ervaren. Maar als het straks zou regenen, zal ik ook blij zijn met die ervaring
Flight engineer James Spicer
Ellen Ellis legde de nadruk op de race die bezig is (met onder meer China) om als opstapje eerst naar de maan te gaan, en later naar Mars. "We hebben nog een voorsprong, maar gaan snel moeten zijn. Laten we het initiatief blijven nemen."
Ook Matthew Montgomery verwees naar de toekomstplannen: "Ik kijk uit naar de terugkeer van de mens op de maan, het bouwen van een basis en de verkenning van Mars. Mensen op Mars is geen droom: het wordt een onvermijdelijke realiteit. Maar we moeten ervoor blijven werken."