De dodelijke treinramp in Urda haalt wonden open bij de overlevenden en nabestaanden van de treinontsporing in Adamuz, eerder dit jaar in Spanje. Hoewel sommigen het beschrijven als "een nieuwe nachtmerrie", willen ze ook goede raad geven aan de betrokkenen van de ramp in Urda. "Zoek psychologische hulp en een goede advocaat."
"Angst komt weer naar boven": slachtoffers van treinramp in Adamuz herbeleven trauma na drama in Urda
Stien Schoofs
Gepubliceerd:
"Zet de tv niet aan." Dat was een van de eerste berichten die gisteren binnenkwam in de WhatsAppgroep van de slachtoffers van het treinongeval in Adamuz. 9 maanden na die ontsporing, waarbij 45 mensen om het leven kwamen in de provincie Córdoba, kampt de groep nog dagelijks met angst en spanningen.
De impact van het trauma zit diep. Sinds het ongeval in januari hebben slechts 2 overlevenden het aangedurfd om opnieuw op een trein te stappen. 1 slachtoffer is zijn kamer zelfs nog niet uit geweest. De nieuwe, dodelijke botsing in de provincie Toledo brengt beelden en herinneringen naar boven die ze nooit meer wilden beleven, vertellen ze aan de Spaanse krant El País.
Op het eerste gezicht lijkt het alsof het goed met je gaat, maar vanbinnen blijft je brein onophoudelijk die beelden verwerken
Mario Samper, woordvoerder van de slachtoffervereniging van Adamuz
"Het is vreselijk en heel moeilijk te dragen. Het is ongelooflijk dat dit opnieuw kan gebeuren," reageert Mario Samper, woordvoerder van de slachtoffervereniging van Adamuz.
Psychologische hulp
"Pijn en woede vermengen zich. Dit is een nieuwe psychologische schok. Het is een nachtmerrie", vervolgt Samper. Toch wil hij in naam van de vereniging de inzittenden en nabestaanden van het ongeval in Toledo een hart onder de riem steken.
Dat doet de vereniging met raad en daad, iets wat de slachtoffers uit Adamuz zelf hebben gemist toen hun hetzelfde overkwam. "Gezien de apathie van de overheid en de betrokken instanties raad ik de getroffenen in Toledo aan om meteen psychologische hulp en een goede advocaat te zoeken," stelt hij scherp.
Volgens Samper botsten de slachtoffers in de eerste weken na hun eigen ongeval op heel wat obstakels. De psychologische bijstand vanuit de spoorwegmaatschappijen verliep voornamelijk telefonisch en zelden via een vaste begeleider. Slachtoffers moesten bij elk gesprek hun verhaal opnieuw doen aan een andere hulpverlener.
"De psychologische zorg via de spoorbedrijven is gegarandeerd voor 6 maanden, maar daarna sta je er alleen voor," legt Samper uit. Slachtoffers komen na die periode achteraan op dezelfde wachtlijsten terecht als reguliere patiënten.
Samper waarschuwt ook voor de mentale impact op overlevenden die nauwelijks lichamelijke verwondingen opliepen: "Op het eerste gezicht lijkt het alsof het goed met je gaat, maar vanbinnen blijft je brein onophoudelijk die beelden verwerken."
Zwaar voor zoekende families
Ook bij Carmen Torrico, psychologe bij het psychosociale ondersteuningsteam van het Rode Kruis, komt de nieuwe ramp hard aan. Zij verleent momenteel steun in Toledo, nadat ze 9 maanden geleden ook al hulp verleende in Adamuz.
Passagiers op gecrashte treinen in Toledo getuigen
Haar taak is om families op te vangen die vol onzekerheid wachten op nieuws over hun geliefden. "Hoewel ik het van een iets grotere afstand meemaak, brengt dit heel wat herinneringen naar boven", vertelt Torrico.
"Dat slopende wachten roept extreme, maar volkomen begrijpelijke emoties op. Je moet je echt in de situatie van die families verplaatsen: dit is een keiharde ervaring."
Torrico benadrukt dat een dergelijke interventie ook bij hulpverleners een diepe indruk achterlaat: "Het vormt een duidelijk kantelpunt in je professionele carrière. Ik leef dan ook heel erg mee met de teams die nu ter plaatse in het rampgebied werken."