Van Tim Curry tot verborgen parels: 3 tips voor filmfestival Pink Screens​‌

Het jaarlijkse Pink Screens viert queer culture in al haar facetten. Dat gaat van performances en workshops tot uitbundige feestjes en, vooral, unieke cinema. En laat dat laatste nu net zijn waar mijn hart sneller van gaat slaan.

Het festival combineert absolute klassiekers met verborgen parels uit het queer filmlandschap. Maar niet alleen op het scherm vallen er parels te ontdekken, want onze hoofdstad herbergt enkele van de mooiste cinemazalen van Europa. Laat je meevoeren doorheen art-nouveau-interieurs, zak weg in roodfluwelen vintagezetels of laat het schuren in een rauwere underground-hotspot.

Zo toont Brussel zich tijdens Pink Screens van zijn meest eigenzinnige kant. Of je er nu geboren en getogen bent of voor het eerst komt: dit festival is het ideale moment om je te laten verrassen door een stad die kleurrijk, vrijgevochten en vol leven is. Dit zijn 3 tips die je niet mag missen.

"You've seen all kinds of movies, but you've never seen anything like 'The rocky horror picture show'", belooft de trailer, en eigenlijk vind ik dat een understatement.

Heb je nog geen plannen voor Halloween? Dan heb ik de perfecte avond voor jou: Pink Screens trapt het eerste festivalweekend af met deze cultklassieker uit 1975, die mijlenver voor was op zijn tijd. 'The rocky horror picture show' geeft je niet de kriebels die je verwacht bij een horrorfilm, maar kriebelen zal het zeker. 

Midden in een storm belanden Brad (Barry Bostwick) en Janet (Susan Sarandon), pas verloofd en vreselijk preuts, in het landhuis van een excentrieke travestiete wetenschapper. Wat begint als een noodgedwongen tussenstop, mondt uit in een nacht waarin het koppel stap voor stap zijn onschuld verliest aan Transsexual Transylvania: een wereld vol heerlijk gestoorde personages, uitzinnige choreo's en absolute 70’s schijven. 

Kom net zoals Brad en Janet zonder verwachtingen Brussel binnengewaaid, schuil samen in de prachtige cinema Palace en geef je over aan de fantastische wereld van Rocky & co. Alleen al om Meat Loaf zingend door de gangen van een landhuis te zien motorrijden, zou ik gaan kijken.

Als je de film al eens zag, is Palace dé plek om hem opnieuw te beleven. Ken je hem nog niet? Dan biedt Pink Screens de perfecte kennismaking.

En bovenal, lang leve Tim Curry <3

Als er één film is waarvan ik het mezelf kwalijk neem dat ik hem gemist heb op Film Fest Gent, dan is dat ongetwijfeld 'Club kid'. De debuutlangspeler van comedian Jordan Firstman was voor veel van mijn vrienden dé verrassing van het festival. Gelukkig biedt Pink Screens een 2e kans aan wie hem vorige maand aan zich voorbij liet gaan.

In hartje Brussel, midden in de Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen, vind je Cinéma Galeries: een arthousebioscoop met een van de opvallendste zalen van de hoofdstad. Vooraan prijkt de gevel van een Griekse tempel, compleet met ionische zuilen rond het witte doek. Moeilijk een betere setting te bedenken voor een film over een dertiger die zich verliest in een hedonistisch bestaan.

In 'Club kid' ontdekt feestbeest en drugsdealer Peter (Firstman zelf) plots dat hij een zoon van 10 heeft. Bizar, want Peter zweert dat hij nog nooit het bed deelde met een vrouw.

De film schetst een warm en openhartig portret van de party-scene in een grootstad en de mensen die daar een thuis hebben gevonden. De botsing tussen een drang tot onbezonnen vrijheid en de tedere confrontatie met verantwoordelijkheid is even spannend als mooi. Alsof Firstman op zoek gaat naar het soort vader dat hij als queer man zelf graag had gehad.

De bekende ingrediënten van een Amerikaanse drama-comedy, maar toch op een hele frisse manier gebracht.

Van de kindertijd tot aan de universiteit: bijna 20 jaar lang volgt filmmaker Amy Jenkins de gendertransitie van haar zoon Adam. Het resultaat, de documentaire 'Adam's apple', is een tedere inkijk bij een familie die samen een ingrijpende verandering doormaakt.

Adams verhaal wordt opmerkelijk eerlijk verteld. Zonder sensatiezucht en met beperkte aandacht voor het politieke debat rond trans personen, maar des te meer voor de vaak frustrerende administratieve realiteit van een transitie. Maar boven alles is dit een verhaal over liefde, en over de gezamenlijke zoektocht naar plezier tijdens een ingrijpende periode.

Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn.

Hoewel Adams ouders hun zoon met open armen ontvangen, verloopt het afscheid van hun dochter niet zonder pijn. Toch blijft het gezin zoeken naar een manier om elkaar te begrijpen en te erkennen. Zo wordt de film niet alleen een verhaal over transitie, maar ook over hoe families door conflicten net dichter naar elkaar toe kunnen groeien in plaats van elkaar onderweg te verliezen.

De ruwe, homemade stijl versterkt het gevoel dat Amy en Adam niets te verbergen hebben. Het voelt echt alsof de familie je met een kop thee verwelkomt in hun huiskamer.

En ook in de montage schuilt een grote gevoeligheid: de film verliest het verleden nooit uit het oog. 'Adam’s apple' is een viering van wie Adam vandaag is en een herdenking van wie hij ooit was. Voor beiden is er plaats, warmte en begrip. 

Over warmte gesproken: je kan deze film bekijken in het heerlijke Cinéma Nova. Deze onafhankelijke bioscoop vlak bij de Beurs wordt volledig draaiende gehouden door vrijwilligers met een duidelijke visie. Ondanks de afgebladderde muren willen ze wegblijven van een renovatie die de rauwe, authentieke ziel van de zaal zou verjagen. Net zoals de documentaire zelf, is Nova daarom bijzonder mooi in zijn ongepolijste eerlijkheid.

Gelukkig valt er tijdens Pink Screens nog veel meer te beleven in Nova. Dus ook als 'Adam's apple' niet in je agenda past, mag je een avond film in deze bioscoop niet missen.