Zelfde stroom, maar tot 2,5 keer duurder: kosten publieke laadpalen in België totaal ondoorzichtig

64,2 euro kost een doorsnee laadbeurt aan een publieke snellader vlak bij het Albertkanaal in de Kempense gemeente Zandhoven. Omgerekend ben je voor 1.000 kilometer rijbereik aan die laadpaal meer dan 200 euro kwijt.

Een dikke 60 kilometer verderop zou je in Hasselt aan exact hetzelfde type laadpaal voor amper 24 euro kunnen laden, of zowat 80 euro voor 1.000 kilometer.

De laadbeurt in Zandhoven is maar liefst 160 procent duurder dan de laadbeurt in Hasselt.

We konden gelijkaardige, goedkope prijzen vaststellen bij laadstations in Aalst.

Het is een van de talloze merkwaardige vaststellingen die we haalden uit het Chargemap-platform. Chargemap biedt een interactieve kaart aan waarmee je meer dan een miljoen laadpalen in Europa kan raadplegen.

We filterden er meer dan 25.000 Belgische laadpalen uit, van trage palen tot ultrasnelle laders en vergeleken de prijs per soort laadpaal.

En wat blijkt: onze laadpaal uit Zandhoven is helemaal geen uitzondering. Ook bij de andere types lopen de verschillen tussen de goedkoopste en duurste palen enorm op.

Dat zijn getallen op papier, natuurlijk. Op het terrein is dat misschien anders. Chargemap en alle andere laadplatformen waarschuwen dat de prijzen van de palen voortdurend wijzigen.

We gingen de speciale laadpaal in Zandhoven dan maar zelf uittesten. We laden er onze elektrische auto op en zien op het scherm inderdaad een prijs van meer dan 60 euro verschijnen.

We trekken op onderzoek naar andere laadpalen en stellen opmerkelijke verschillen vast. Niemand weet hoeveel je aan een paal precies zal betalen, maar dat er bijzonder veel rek op zit, is duidelijk. 

En die rek heeft niet alleen met de stroomprijzen te maken, maar ook met andere (verborgen) kosten, zoals transactiekosten of kosten verbonden aan het laadpaalkleven.

Voor het tanken van benzine en diesel gelden in België maximumprijzen. Dat is niet zo bij laadpalen.

En dat zie je eraan: bij onze 25.000 palen liepen de prijzen op van 22 cent per kWh tot ruim 1,3 euro. De duurste stroom is dus makkelijk 6 keer duurder dan de goedkoopste. 

Er is een Europese regel, de AFIR-verordening, die sinds april 2024 van toepassing is. Die verplicht exploitanten van publiek toegankelijke laadpunten om redelijke, transparante en vergelijkbare prijzen te hanteren. Maar daar staat geen concreet maximumbedrag in.

De uiteenlopende prijzen hebben ook niets met het type laadpaal te maken. Er zijn trage laadpalen die een hogere prijs voor hun stroom aanrekenen dan snelle of supersnelle laadpalen.

Er zijn ook spotgoedkope laadpalen. Vooral bij bedrijven die hun palen zelfs gratis aanbieden aan hun medewerkers en die palen na de kantooruren of het weekend aan een zacht prijsje openstellen voor het grote publiek.

Nog een grote tekortkoming in laadpalenland: de uiteenlopende prijzen van laadpalen krijg je niet zo makkelijk te zien aan de paal zelf.

In tegenstelling tot tankstations waar je al van ver makkelijk een prijs per liter ziet, zie je bij laadpalen geen of amper prijsaanduidingen. Dat komt onder meer omdat de prijzen op de laadpalen voortdurend veranderen.

De vage richtlijn van de Europese Commissie helpt ook niet: die zegt dat de redelijkheid van een tarief geval per geval moet worden beoordeeld, rekening houdend met de kosten en een redelijke winstmarge.

Er kan dus nog wel gewerkt worden aan de klantvriendelijkheid en de transparantie in de wereld van de laadpalen.