Voor de 'Top gun'-fans: scheur door de lucht in 'Ace combat 8'

In de 'Ace combat'-games kruip je zelf achter het stuur van de snelste gevechtsvliegtuigen ter wereld, echt en verzonnen. De toestellen en de manoeuvres zien er realistisch uit, maar de focus ligt op spelplezier.

Je hoeft dus zeker geen duizenden knopjes en instellingen uit het hoofd te leren voordat je kan opstijgen. Er zijn twee besturingsopties ('standaard' en 'expert') en verschillende moeilijkheidsgraden: voor elk wat wils dus.

3 redenen waarom 'Ace combat 8' een must-play is:

'Ace combat 8: wings of Theve' speelt zich af in een fictieve wereld waarin de Republiek Sotoa in oorlog is met de Federatie van Centraal Usea (FCU). De oorlog wordt uitgevochten op land, ter zee, en uiteraard ook in de lucht.

Het spel komt volledig tot zijn recht wanneer je je innerlijke Tom Cruise mag loslaten en Maverick-gewijs je beste kunstjes mag laten zien tijdens intense 'dogfights' met vijandige piloten. Achtervolgingen aan duizelingwekkende snelheden, loopings om inkomende raketten te ontwijken en duikvluchten op leven en dood: leuker dan dat wordt het niet. 

Maar daar houdt je taak als leider van de Joker-'Flight' niet op. Tijdens de missies zal je ook je team moeten aansturen. Zo kan je hen andere doelwitten laten uitschakelen, terwijl jij je focust op het hoofddoel, of kan je hen net vragen om jou te beschermen terwijl jij de kastanjes uit het vuur haalt.

Dat hoofddoel verlies je beter ook niet uit het oog, want tijdens die heerlijke luchtgevechten durf je al eens te vergeten wat de missie eigenlijk was. En dan klinkt het heel snel: game over.

De verhaalmodus van het spel bestaat uit 30 zeer diverse missies. Ik denk spontaan aan een level waarin je met een oude roestbak zo laag mogelijk door een smalle bergpas moet vliegen om vijandelijke radarsystemen te ontwijken.

Een andere topper is een level waarin je eerst moet voorkomen dat een raket de ruimte wordt ingestuurd om daarna je volledige arsenaal aan raketten en bommen te legen op een gigantisch oorlogsschip, terwijl je langs alle kanten bestookt wordt door gevechtsvliegtuigen.

De missies zijn soms ook verrassend uitdagend. Zelfs op het standaard-moeilijkheidsniveau ('Pilot') heb ik meerdere levels een paar keer moeten proberen. Vooral de levels waarin ik een beschermende rol had en ervoor moest zorgen dat onze grondtroepen of schepen een bepaald punt bereikten, vond ik verrassend moeilijk. 

Het verhaal zelf wist me overigens nooit echt vast te grijpen, al was het wel een slimme manier om ervoor te zorgen dat je gehecht raakt aan je teamgenoten. De cutscenes waren soms veel te lang en doorwinterde gamers doorprikken meteen het trucje waarbij je de illusie krijgt dat je af en toe zelf ook eens iets mag bepalen. Tijdens die overbodige intermezzo's dacht ik maar 1 ding: 'Wanneer mag ik weer vliegen?'

De vorige 'Ace combat' dateert al van 2019. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de serie op grafisch vlak enorme stappen heeft gezet. Op visueel vlak is 'Ace combat 8' een van de meest indrukwekkende games die ik in 2026 al heb zien passeren. 

Maar waar ik nóg veel gelukkiger van word, is de muziek. Er is slechts 1 ding leuker dan tegen 2.000 kilometer per uur door de lucht te scheuren en dat is: tegen 2.000 kilometer per uur door de lucht te scheuren terwijl er een banger van een schijf opstaat. 

De soundtrack van het spel is een mix van harde rock- en metalnummers, afgewisseld met grootse orchestrale symfonieën en meer melancholische composities. De muziek krijgt ook terecht een mooie plaats in het verhaal: je teamleden zijn fan van de fictieve rockband 'Purple Magic' en knallen hun nummers graag als strijdliederen door de intercom.