Geen instant crush, wel liefde op het 2e gezicht: waarom de nieuwe muziek van Angèle blijft plakken

Liefde op het eerste gehoor is de nieuwe muziek van Angèle voor mij niet meteen. Daarvoor is haar omslag van toegankelijke, eerder vrolijke (vooral Franstalige) popmuziek naar een alternatiever en schurender elektronisch geluid misschien iets te groot.

Maar: sinds de release vrijdag blijft 'Instinct' wel plakken. Het album dringt zich op in mijn koptelefoon. Mijn liefde voor Angèle 2.0 groeit langzaam maar zeker. En is om 3 redenen dus potentieel duurzamer dan de grote steekvlam van een (muzikale) crush.

De 1e reden spreekt eigenlijk voor zich: dansen zul je onvermijdelijk op de nieuwe muziek van Angèle. Ze verruilt de poppy meezingers voor elektronische bangers. Angèle 2.0 est arrivée, en hoe.

In titelsong 'Instinct' (maar een korte intro van minder dan een minuut op het licht nerveuze 'Dis-le') predikt ze meteen haar nieuwe koers: "luister naar je instinct" (en trek je met andere woorden minder aan wat andere mensen daarvan zouden vinden).

Haar eerste singles maken die koerswijziging meteen concreet, net als haar duidelijke keuze voor samenwerkingen met grote namen uit de elektronische muziekwereld. In 'What you want' drukt het Franse house/elektroduo Justice nadrukkelijk zijn stempel op de logge beat. De Belgische broers Dewaele van Soulwax doen op hun beurt hun ding op 'Trop'.

Hun vintage geluid balanceert Angèles drukke tekst uit tot een evenwichtig geheel. Daarin benoemt ze waarvan er 'te veel' in haar leven is, gaande van het rommeltje aan foto's op haar smartphone, over de seksueel getinte beelden in haar DM's of racistische reacties online.

Andere elektronische hoogvliegers zijn 'Une seule vie', met een stroperige en catchy beat die het gevoel onderstreept dat we vooral alles uit dit ene leven moeten halen.

Met het donkere clubnummer 'Tout décider' neemt Angèle de afslag richting techno en retro-elektronica, in de lijn van haar samenwerking met de Belgische techno-grootheid Amelie Lens. De combinatie van zware beats en haar lichte, dromerige stem: het werkt gewoon.

Angèle kiest er soms voor om op haar nieuwe album niet te kiezen. Ze zingt zowel in het Frans als in het Engels, en soms wisselt ze beiden zelfs binnen hetzelfde nummer af. Met die unieke mix van het 'Franglais' drukt ze een unieke stempel op haar muziek. 

Die mengeling van talen voelt voor Angèle trouwens erg naturel aan. Ze is geboren in de Brusselse gemeente Ukkel en opgegroeid in de Vlaamse faciliteitengemeente Linkebeek, in een gezin waar Frans wordt gesproken. In het meertalige Brussel voelt ze zich - na een periode in Parijs - het meeste thuis.

In haar mix van Frans en Engels klinkt Angèle erg authentiek en speels. Zo volgt in het nummer 'Au revoir' na 'pourquoi' steeds een reden in het Engels. "Sorry, ik vind geen betere manier om me uit te drukken", zingt ze.

Wie wat beter luistert naar de exacte woorden in die mix van talen, hoort dat Angèle ook daar ontbolstert. Het gaat wel heel vaak (en soms expliciet) over seks.

Songtitels als 'F4ck 4ever' of 'Love triangle' spreken voor zich, net als de respectievelijke teksten die weinig aan de verbeelding overlaten. Ook het gehijg in 'Je compte' is maar 1 voorbeeld van dat Angèle over een ander soort liefde zingt dan in 'Bruxelles, je t'aime'.

Al krijgt New York zijn eigen ode, in slotnummer 'NYC Blues'. Vergis je niet: Angèle is de voorbije jaren een meertalige wereldburger geworden.

Ondanks die grote muzikale restyling verloochent Angèle haar singer-songwriterschap niet.

Het is vooral in enkele kleine pianoliedjes die knipogen naar haar debuutalbum 'Brol', bijna verstopt tussen het feestgedruis, dat ze mij het meest raakt. En dat doet ze in het Frans, haar moedertaal, waarin ze zich met kleine nuances het best uitdrukt.

Een zacht intermezzo is 'Je sais', een ode aan haar vader Serge Van Laeken, bekend in Franstalig België onder zijn artiestennaam Marka.

In het dromerige nummer brengt Angèle een universeel thema ter sprake, op een kwetsbare manier. Hoe ga je als volwassene op een liefdevolle manier in gesprek met je ouders? En wat er ruis op de communicatelijn zit, en dingen uitgesproken blijven of verkeerd worden begrepen? "Ik heb veel van mama, maar ook veel van jou", klinkt het trots.

Ze gaat zelfs rechtstreeks met haar vader in dialoog, door een stukje uit zijn 'Comment te le dire' te samplen. Papa Van Laeken schreef het liedje als ode aan zijn kersverse babydochter Angèle. Ruim 30 jaar later krijgt hij een antwoord. Dochters en vaders: het is altijd iets speciaals.

Break-upsong 'On verra' is ook zo'n ingetogen pianoballade. Boodschap: "We zien wel wie er op termijn het meest ongeschonden uit onze breuk komt." Een klein liedje met groots effect, dat onder je huid kruipt. En dat in toekomstige liveshows een rustpunt kan zijn in de zee van elektronica.

Het is ver weg van de beats en grootse arrangementen dat Angèle haar pure kwaliteit als muzikante, zangeres en songschrijver ten volle tot zijn recht komt. Benieuwd hoe ze 'Instinct' live zal brengen. Ik kijk nu al uit naar haar meertalige rondje feestgedruis, zeker bij haar debuut op de Main Stage van Rock Werchter.