Waarom ik voortdurend 'hahaha' in de kantlijn schreef

'Verloren schaapjes' is Cash' debuutroman. Eerder publiceerde ze de onvertaalde verhalenbundel 'Earth angel'. Ze richtte een tijdschrift op en publiceerde hier en daar kortverhalen, interviews en opiniestukken.

U ziet, ik kan u heel weinig vertellen over Madeline Cash (30), behalve dat ze een natuurtalent is.

De familie Flynn is in volle ontbinding. Moeder Catherine wil een open huwelijk, vader Bud slaapt in zijn minibus op de oprit en de 3 puberdochters Abigail, Louise en Harper lijken vastbesloten hun ouders in die ontsporing bij te benen.

Abigail valt voor de zwijgzame Woeste Wes, terwijl de middelste dochter Louise online een relatie aanknoopt met een terrorist. Harper, de jongste, is te slim voor deze wereld en doorziet alles. Dat brengt haar uiteindelijk op het spoor van miljonair Alabaster, de onbewogen beweger achter de schermen van dit ultragelovige stadje aan de Amerikaanse westkust.

3 redenen om deze familiesaga zonder weerga te lezen.

Wanneer hebt u nog eens hardop gelachen met een boek? Bij mij was het lang geleden.

'Verloren schaapjes' kreeg het voor elkaar. Het boek opent met een bladluizenprobleem in de kerk. Een bladluizenprobleem. In de kérk. De toon is gezet.

Humor uitleggen is meteen de dood van de mop, dus dat ga ik niet eens proberen. Maar de grap zit hier overal: in de inventiviteit van de personages, in hun dialogen, in de keuzes die ze maken en in het tempo waarmee Cash het verhaal vooruitjaagt. Het leest als een sitcom.

Een van de charmes van Cash' stijl is dat ze je aan het begin van een zin meeneemt zonder dat je enig idee hebt waar je zal belanden. De verrassing of het venijn zit vaak in de staart.

Ik schreef tijdens het lezen geregeld 'hahaha' in de marges. Toen ik het boek achteraf doorbladerde, zag ik die krabbels opduiken van de eerste pagina's tot helemaal op het einde. Dat is een prestatie.

Ik ben niet de enige die meteen aan 'De correcties' van Jonathan Franzen moest denken. Madeline Cash noemt die Great American Novel in interviews zelf geregeld als inspiratiebron.

Ook daar staat een gezin centraal dat langzaam uit elkaar dreigt te vallen tegen de achtergrond van de Amerikaanse droom. De ouders weten geen raad met zichzelf, de kinderen evenmin. En het heeft ook die onweerstaanbare charme van de tragikomedie.

Fans van Franzen, zet u schrap. Dit is 'De correcties' nadat iemand er een vat drugs over heeft uitgegoten. De kinderen zijn jonger, de ontsporing totaal, de samenzweringen absurder en het tempo moordend. Het is 2026.

Los van de humor en de sprankelende gekte schuilt er wel degelijk iets in de kelders van dit bijbelvaste stadje. De pastoors zijn niet zuiver op de graat en de scholen schieten tekort. Malafide miljonairs verlangen naar het eeuwige leven en hebben daar veel, zo niet alles, voor over. De maatschappijkritiek zit in elke zin. 

Na een ontknoping (ik vertelde nog niet dat 'Verloren schaapjes' ook nog eens spánnend is) die expliciet knipoogt naar Stanley Kubricks 'Eyes Wide shut', komt het hele boek tot rust in een extreem tedere familiescène op restaurant.

Mededogen brengt de schaapjes weer thuis. Zo is het goed.