In de nieuwe 'Carrie' is Instagram enger dan telekinese

Ze is waarschijnlijk het bekendste gepeste meisje uit de horrorgeschiedenis: Carrie White, de tiener met telekinetische krachten die haar schoolbal in een vuurzee verandert.

Stephen King schreef het boek in 1974, Brian De Palma maakte er 2 jaar later een filmklassieker van. Daarna kwamen er nog een tv-film, een remake met Chloë Grace Moretz, een flauw vervolg en een Broadwaymusical die de geschiedenis inging als een van de grootste flops ooit.

Moest dat echt nog eens?

Ik twijfelde, tot ik zag wie erachter zat: Mike Flanagan, de man van 'The haunting of Hill House' en 'Midnight mass'. Flanagan verfilmde ook 'Doctor sleep', het vervolg op 'The shining'. King zelf noemt deze nieuwe 'Carrie' alvast briljant. En daar zijn minstens 3 goede redenen voor.

Het verhaal begint met een auto-ongeluk. Een man sterft, en in zijn huis vindt de politie zijn vrouw en dochter, volledig afgesloten van de buitenwereld. Niemand wist dat Carrie bestond, en een rechter beslist: het meisje moet naar school, de moeder moet gaan werken.

Carrie heeft nog nooit de binnenkant van een klaslokaal gezien. Summer H. Howell speelt haar anders dan haar voorgangers: deze Carrie is nieuwsgierig en open, heeft een naïeve, stralende blik. Ze wil vrienden maken, en net daarom doet het pijn om te zien wat volgt.

De beruchte douchescène is er nog, waarin Carrie haar eerste maandstonden krijgt en door haar klasgenoten wordt vernederd. Alleen wordt dat moment nu gefilmd en online gezet. Een anoniem Instagram-account maakt haar leven tot een hel. In 2026 stopt pesten nu eenmaal niet meer aan de schoolpoort.

En ook moeder Margaret White is mee met haar tijd. In het boek is ze een religieuze fanaat die haar dochter in een kast opsluit om te bidden. Hier vermengt ze haar geloof met complotdenken, en nu ze zelf naar buiten moet, verspreidt ze haar boodschap. Margaret wordt een predikante met, jawel, veel volgers.

Samantha Sloyan speelt haar als een vrouw die gevangenzit in haar eigen angst. Bij momenten leef je zelfs met haar mee.

De film van De Palma blijft natuurlijk een monument. Sissy Spacek en Piper Laurie kregen er allebei een Oscarnominatie voor, iets wat bijna nooit gebeurt bij een horrorfilm. Zijn schrikeffecten zijn sindsdien ook honderden keren gekopieerd.

Maar wie in 2 uur een verhaal vertelt, werkt met de grove borstel. Margaret is daar haast een heks, pestkop Chris is door en door slecht.

Regisseur Mike Flanagan krijgt hier 8 afleveringen om te tonen waarom mensen worden wie ze zijn. Zo kruipt hij dieper onder de huid van zijn personages dan welke verfilming ook. En komt hij ook dichter bij het boek van King. 

'Carrie' is zelden echt eng. Je weet waar het verhaal naartoe gaat, en de schok van 1976 kan niemand herhalen. Amerikaanse critici omschrijven de reeks daarom eerder als een tienerdrama met een bovennatuurlijk randje.

Flanagan kiest daar bewust voor. Zo gebruikte hij horror in 'The haunting of Hill House' en 'Midnight mass' al om te vertellen over rouw, geloof en families die uit elkaar vallen.

In 'Carrie' gaat het over eenzaamheid en over wat het betekent om een buitenstaander te zijn, zeker in het tijdperk van Instagram. Het paranormale is er wel, maar wat je vooral bijblijft, is het verdriet.

Ken je de film van De Palma al? Dan maak je kennis met een Carrie die je nog niet eerder zag. Heb je het origineel nooit gezien? Dan krijg je een tienerdrama dat pijn doet. Carrie White wilde altijd gezien worden, maar in 2026 kijkt de hele school mee.