Willy getuigt voor Werelddaklozendag over zijn leven als dakloze: "Loterij om een slaapplaats te bemachtigen"

We ontmoeten Willy (51) aan de nachtopvang aan de Tuighuisstraat in Kortrijk. In het centrum zijn 24 slaapplaatsen beschikbaar. "Je moet inbellen om 11 uur stipt om er een plek te bemachtigen. Soms heb je geluk en krijg je om 11u10 het laatste bed. Andere keren zijn alle plekken al een paar minuten na 11 uur bezet. Het is echt loterij." 

"Je leert dan om je plan te trekken", vertelt Willy. In de zomermaanden slaapt hij vooral buiten. "Als je vindingrijk genoeg bent, zijn er genoeg plekken in Kortrijk. Het is pas wanneer je in deze situatie zit, dat je daar speciaal oog voor krijgt."

In stations of kraakpanden slaapt Willy nooit. "En als het kan, slaap ik liefst in het zicht van een camera. Als er dan iets met je gebeurt, heb je nog bewijs."

Er is niet zoiets als een typische dakloze. "Niet iedereen loopt rond met een winkelkarretje met al zijn spullen erin. Er zijn zelfs daklozen in merkkledij. Je merkt het dus zeker niet altijd aan het uiterlijk wanneer iemand dakloos is."

Wat Willy wel opvalt, is dat het aantal daklozen de laatste jaren gestegen is. In de nacht van 15 op 16 oktober wordt een hertelling gehouden in Zuid-West-Vlaanderen, want de laatste telling dateert al van 2021. Toen waren er zo'n 1.300 mensen dakloos, waaronder 475 kinderen. 

Dakloosheid kan iedereen overkomen, zegt Willy. "Ik heb lang gewerkt, was zelfstandige en woonde in een huis met mijn gezin. Maar zo'n 10 jaar geleden liep het dan toch mis. Ik had financiële en relatieproblemen, en mijn dochtertje overleed. Na al die miserie ben ik dakloos geworden."

"Maar ik ben een overlever en ik kan veel relativeren. Soms kan ik bij een vriend of kennis terecht, maar de meeste avonden keert dezelfde vraag terug: waar slaap ik vanavond? Dat levert veel stress op."