"Ik kreeg een verkeersblok van 20 kilo tegen mijn hoofd en werd een minuut lang geschopt en geslagen." Politieagente Kelly Hauben werd tijdens een betoging in Brussel zwaar toegetakeld. In de nieuwe VRT-reeks 'F*ck you, flik' vertelt ze over die bewuste dag en over de gevolgen die ze nog altijd meedraagt. Na een jaar afwezigheid keerde ze terug naar de politie, maar lang wil ze er niet meer blijven. "Ik zie het alleen maar erger en erger worden."
Politieagent Kelly Hauben getuigt in nieuwe VRT-reeks 'F*ck you, flik': "Kreeg blok van 20 kilo tegen mijn hoofd"
Ann Willems
Gepubliceerd:
Samenvatting:
Politieagente Kelly Hauben kreeg in 2021 tijdens een betoging in Brussel een verkeersblok van 20 kilo tegen haar hoofd en werd geschopt en geslagen. Ze bleef een jaar thuis en wil binnen maximaal 2 jaar stoppen bij de politie omdat ze zich in de steek gelaten voelt.
In de nieuwe VRT-reeks 'F*ck you, flik' vertellen politieagenten over het geweld dat ze meemaken. Elk jaar zijn er in ons land meer dan 7.000 processen-verbaal voor geweld tegen de politie, gemiddeld meer dan 20 per dag.
Elk jaar worden meer dan 7.000 processen-verbaal in ons land opgesteld voor geweld tegen de politie. Dat zijn er gemiddeld meer dan 20 per dag. Tussen 2020 en 2024 steeg het aantal PV's voor ernstig geweld tegen politieagenten in uniform met 1/5e. Wellicht ligt het werkelijke aantal nog hoger, omdat niet elk incident wordt gemeld.
Het is de aanleiding voor de nieuwe VRT-reeks 'F*ck you, flik', waarin verschillende politieagenten vertellen over het geweld dat ze tijdens hun job hebben meegemaakt.
"De reeks heeft eigenlijk mij gevonden", vertelt maker Jan Verheyen in De Afspraak. Hij las het gelijknamige boek van politievakbondsman Vincent Houssin, met daarin verhalen over geweld tegen politiemensen. "Dat waren allemaal verhalen die mij zeer hebben aangegrepen. Verhalen die ik nog niet kende en waarvan ik mij afvroeg: hoe komt het dat die onder de mediaradar zijn gebleven?"
Verheyen wilde die verhalen een gezicht geven. "Ik geloof heel erg in de kracht van het woord. Iemand laten vertellen wat die heeft meegemaakt, dat is boeiende televisie."
De reeks gaat echter niet alleen over grote rellen of zware incidenten. "Wat een politieagent op dagelijkse basis meemaakt, zijn vaak kleine druppels", aldus Verheyen. "Maar ook een opeenstapeling van kleinere traumatische ervaringen kan zware gevolgen hebben. Als je op 1 dag van een zwaar verkeersongeval naar een geval van intrafamiliaal geweld moet, of als je iemand uit een autowrak moet halen en in een tentje moet leggen… Wij onderschatten dat."
"Ik ben een moeder, ik moet naar huis"
Een van de agenten die in de reeks haar verhaal doet, is Kelly Hauben uit Lanaken. Ze werkt al 18 jaar bij de politie. Na haar opleiding koos ze bewust voor Brussel, een rustige job in een lokale politiezone zag ze niet zitten. "Ik ging voor de actie. Ik houd wel van iets wild. Ik wilde de grote evenementen, de grote betogingen, de grote rellen doen."
Ze kwam terecht bij het interventiekorps van de federale politie. Het groepsgevoel en de samenhorigheid spraken haar aan.
Tot het op 12 januari 2021 volledig misging. Die dag werd in Brussel betoogd tegen politiegeweld, na de dood van de 23-jarige Ibrahima Barrie. Kelly en haar collega's moesten er de veiligheid bewaken. De betoging begon vreedzaam, maar mondde in zware rellen uit.
Op een bepaald moment werd een collega van Kelly aangevallen. "Eerst schreeuwde een relschopper dat hij ons zou afmaken. Vervolgens kreeg mijn collega een verkeersblok tegen zijn hoofd." Hun chef gaf het bevel om zich terug te trekken, maar ook Kelly werd geraakt. Het ging om een zwaar rubberen blok waarin normaal een tijdelijke verkeerspaal wordt geplaatst. "Dat weegt rond de 20 kilogram."
Kelly viel op de grond. Haar collega's trokken zich terug, zij bleef alleen achter. "Ze hebben geslagen, geschopt, ze hebben van alles gedaan", vertelt ze. "'Mijn zoontje is thuis, stop, ik ben een moeder, ik moet ook naar huis', riep ik naar hen." De relschoppers stopten pas wanneer een politiewagen aan kwam gereden en een sirene liet horen.
Hoelang ze precies alleen op de grond lag, weet ze niet meer. "Ik denk dat dat een minuut moet geweest zijn. Ik weet het niet juist. Op dat moment lijkt dat veel langer."
De gevolgen zijn zwaar. Kelly bleef een jaar thuis, onderging 2 operaties en kreeg verschillende vormen van therapie, waaronder EMDR- en traumatherapie.
Toch keerde ze uiteindelijk terug naar de politie. "Ik doe het heel graag en ik heb mijn collega’s supergraag."
"Kwaad op het systeem"
6 jaar later is de zaak voor Kelly nog niet afgesloten. 3 mensen werden geïdentificeerd, er lopen nog altijd rechtszaken.
De verdachten waren minderjarig en werden daarom voor de jeugdrechter gebracht. Kelly kreeg te horen dat ze moeilijk konden worden gestraft omdat ze deel uitmaakten van een groep van ongeveer 30 mensen. "Dat is heel wraakroepend. Naar mij toe, maar ook naar mijn collega's die al dat werk doen om die personen op te zoeken."
De verdachten kregen nog geen taakstraf. Ik voel mij in de steek gelaten
Kelly Hauben
2 verdachten bekenden volledig. "Ze kregen nog geen taakstraf. Ik voel mij in de steek gelaten." Het gevoel van straffeloosheid weegt zwaar. "Zij zijn ervan af, zij hoeven niks te doen, en ik moet verder. Dat is echt niet oké. Natuurlijk zijn we daardoor kwaad op het systeem."
De vraag is dan ook hoe lang Kelly nog bij de politie wil werken. Haar antwoord is duidelijk: "Neen, ik ga niet blijven. Dat heb ik beslist." Binnen maximaal 2 jaar wil ze stoppen. "Door alles. Het systeem, dat je je in de steek gelaten voelt... Ik zie het alleen maar erger en erger worden, en ik weet niet of ik mijn toekomst daar aan wil geven."
