Geen vervolging na dood zoontje Eline Michiels uit 'De Mol': expert vraagt meer aandacht voor erkenning na medische fouten

Eugène was 7 weken oud toen hij in april 2022 ernstig ziek werd. Michiels en haar partner Steve De Backer trokken met hem naar het ziekenhuis in Aalst, waar hij in eerste instantie positief testte op corona. In de uren daarna verslechterde zijn toestand sterk. Uiteindelijk bleek dat hij ook een zware bacteriële infectie had. De kinderarts kwam ter plaatse en er werd antibiotica opgestart, maar dat kon het leven van Eugène niet meer redden.

Zijn ouders konden zich niet neerleggen bij de manier waarop die avond was gehandeld en stapten naar het gerecht. De raadkamer stelde de betrokken zorgverleners vorig jaar al buiten vervolging. Michiels en De Backer gingen daartegen in beroep, maar ook de Kamer van Inbeschuldigingstelling besliste eergisteren dat er geen strafvervolging komt.

Volgens het arrest zijn er wel inschattingsfouten gemaakt, maar kan niet worden vastgesteld dat die rechtstreeks tot de dood van Eugène hebben geleid. Zijn ziekteverloop was bovendien uitzonderlijk snel en de kans dat hij ook zonder de gemaakte fouten zou zijn overleden, wordt groot geacht, klinkt het. 

De beslissing is hard aangekomen bij het koppel. Ze zijn teleurgesteld en voelen nu vooral een gebrek aan erkenning, zegt hun advocaat Issabel De Fré.

Op Instagram schrijft Michiels dat ze zich in de steek gelaten voelt door zowel de zorg als justitie. "Verslagen door verdriet, woede en machteloosheid", schrijft ze. "Maar Eugène verdient meer dan deze verslagenheid. Meer dan deze laatste mokerslag, na een intens gevecht dat al zo lang duurt. Hij had meer verdiend van onze zorg. En hij verdient meer van justitie."

In 3 open brieven richt ze zich rechtstreeks tot de verpleegkundige, justitie en de pediater. 

Aan de verpleegkundige schrijft ze dat zij en haar partner wel degelijk zagen dat er iets ernstig mis was met hun zoontje. "Het was geen gezonde roze baby die een beetje ziek was. Het was een doodziek kind dat om hulp vroeg. En die hulp heeft hij niet gekregen."

Ook naar justitie is ze scherp. Ze vraagt zich af hoe het onderzoek volledig kan worden genoemd als het elektronisch patiëntendossier volgens haar ontbreekt. "Waarop baseren jullie je dan eigenlijk? En toch wordt ons verteld dat het onderzoek volledig is. Dat er geen fouten zijn gebeurd. Dat de dokter alles heeft gedaan. Hoe kan dat normaal worden gevonden?"

Aan de pediater richt Michiels haar hardste woorden. "Ik haat je. Dat is misschien het hardste wat ik ooit over iemand heb uitgesproken. Maar het is wat ik voel." Ze verwijt hem dat hij niet eerder naar het ziekenhuis kwam. "Eugène was 7 weken oud. Hij had jou nodig. En jij kwam niet."

Volgens Bataillie toont de zaak hoe belangrijk een open gesprek met patiënten en familie is wanneer er iets misloopt.

"Dat is zeker niet eenvoudig", zegt hij in VRT NWS De Wereld Vandaag op Radio 1. "Maar het is wel belangrijk dat het goed gestructureerd wordt aangepakt. Eigenlijk zou je een zekere opleiding moeten hebben om zo'n gesprek op een goede manier te kunnen voeren."

Die opleiding ontbreekt volgens Bataillie grotendeels in de zorgopleidingen. "In onze opleiding is dat eigenlijk nauwelijks opgenomen. Tot eigenlijk helemaal niet."

Dat maakt gesprekken na een incident extra moeilijk. "Dit heeft natuurlijk in de eerste plaats een grote impact op de ouders en de familie, maar ook voor de zorgverlener heeft dat op een bepaald niveau een grote impact."

Een groot misverstand is volgens Bataillie dat een zorgverlener met een verontschuldiging automatisch schuld bekent. "Er was altijd veel te veel het idee van: 'Als ik sorry zeg, dan beken ik een fout'. Dat is helemaal niet waar." 

Een arts of verpleegkundige kan volgens hem ook medeleven tonen zonder meteen een juridische verantwoordelijkheid op zich te nemen. "Het is erkennen dat iets niet gelopen is zoals je wilde of zoals was afgesproken. 'Dat is erg voor u, en ik leef daarin mee', is de boodschap die je dan geeft."

Volgens Bataillie is ook het moment waarop zo'n gesprek plaatsvindt belangrijk. Zorgverleners mogen het niet voor zich uitschuiven. "Doe dat zo snel mogelijk, want hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt."

Een zorgverlener hoeft zo'n gesprek bovendien niet in zijn eentje te voeren. "Afhankelijk van wat het incident was, doe je dat best niet alleen, want je bent er ook emotioneel in betrokken."

Naast erkenning van wat er gebeurd is, is er volgens Bataillie nog iets wat patiënten en familie willen horen: wat er zal gebeuren om een gelijkaardig incident in de toekomst te vermijden. "Je moet duidelijk aangeven: 'We gaan dit en dit en dit doen om te proberen te vermijden dat dit nog gebeurt'."